මගේ අන්තිම පෝස්ට් එකේ (‘පාවාදීම සමඟ ජීවත් වීම‘) මා විශ්වාස කළ සහ අගය කළ මිනිසුන් ඔවුන් ප්‍රකාශ කරන ප්‍රමිතීන් පාවා දෙන විට මට දැනුණු වේදනාව ගැන මම කතා කළෙමි. ඇත්ත වශයෙන්, ඒ අතින් මම අනන්‍යතාවයෙන් ඈත් වෙලා ඉන්නේ. කාරණය එයයි, බලගතු තත්ත්‍වයේ ඉන්න කෙනෙක් එහෙම අමනාප වෙනවා අපි දැකලා තියෙනවා නම්, අපගෙන් බොහෝ දෙනෙක් එම පුද්ගලයා නැවත විශ්වාස කිරීමට කිසි විටෙකත් මැලිකමක් නොදක්වයි: ඔවුන්ගේ අතීත යහපත් ක්රියාවන් පිළිබඳ අපගේ මතකයන් සමඟ අපි වෙහෙසෙමු. හදිසියේ, ඔවුන්ගේ හොඳම ක්‍රියාවන් පවා අපට අපවිත්‍ර බව පෙනේ, අන් අය ඔවුන්ට ප්‍රශංසා කිරීමට පටන් ගන්නේ නම් ඔවුන්ගේ චේතනාවන් කවදා හෝ සැබවින්ම අවංක වූ අතර අභ්‍යන්තරව බියට පත් වූයේ දැයි අපි ප්‍රශ්න කරමු.

දෙවියන් හරිම වෙනස්

දෙවියන් වහන්සේ අප සමඟ ගනුදෙනු කිරීමේදී සැබවින්ම වෙනස් ය. දෙවියන් හමුවීමට පෙර’ එය මට ලිවීමට මඟ පෑදුවේ 'ප්‍රේමයෙන් පරිවර්තනය විය,’ මම සලමොන්ගේ ලේඛනවලට මගේ ආකල්පය සමඟ පොරබදමි, මක්නිසාද යත් ඔහු පැණිරස ආරම්භ කර ඇඹුල් කර අවසන් කළ අයෙකුගේ සම්භාව්‍ය උදාහරණයකි. තරුණයෙක් විදියට, ඔහු නිහතමානී ආදර්ශයක් ලෙස පෙනී සිටියි, දෙවියන් වහන්සේ සඳහා ජ්වලිතය, මිනිසුන් සහ ප්රඥාව සඳහා ආදරය: නමුත් පසු වසරවලදී කාන්තා ලෝලියෙකු ලෙස, බොරු දෙවිවරුන්ගේ අනුග්‍රහය දක්වන්නා, විනෝදයට සහ නරුමයාට පෙම්වතා.

සලමොන්ගේ ගීතයේ කේන්ද්‍රස්ථානය වන තරුණ තරුණියගේ ජීවිතය තුළ ඔහුගේ ආදරය ඇති කළ අපූරු පරිවර්තනය ගැන ලියා ඇත., ඔහුගේ පසුකාලීනව එම සබඳතාව අවසන් වූයේ කෙසේදැයි මෙනෙහි කිරීම මට වේදනාවකි. ඇයට පාවා දීමක් දැනුණාද?? ඇය එසේ කළා යැයි මම බිය වෙමි. ඒ වගේම ඔහු ගීතයෙන් ඉදිරිපත් කළ දර්ශනයම පාවා දුන්නාද?? ඔව්.

අසාර්ථක වීමට ඉරණම: නමුත් ඉවත නොදමති

සලමොන් එඬේරා රජු පිළිබඳ ඔහුගේ දැක්ම ඉටු කිරීමට දරන උත්සාහය, ආදරයේ රජු, මුල සිටම විනාශ විය. ඒක කරන්න පුළුවන් වුණේ යේසුස්ට විතරයි. සලමොන් වැරදි මිනිසෙකි, අපි අනිත් අය වගේ. නමුත් මගේ සහජ බුද්ධිය ඔහුගෙන් ඉවතට හැරී මෙසේ පැවසීමයි, ‘ඇයි මේක බයිබලයේ තියෙන්න ඕන?’ දෙවියන් එහෙම කරන්නේ නැහැ.

යථාර්ථය නම් අපි සියල්ලෝම වැරදියි. අපි සලමොන්ගේ ලේඛනවලට පහර දුන්නොත්, අපි දාවිත්ගේ ගීතිකාවලට පහර නොදිය යුතුද?, ඔහු බැත්ෂෙබා සමඟ ඇති සම්බන්ධය තුළ කාමමිථ්‍යාචාරය සහ මිනීමැරුම් යන දෙකම කළේය? මිනිසුන්ගේ අසාර්ථකත්වය තිබියදීත් ආශීර්වාද කිරීමට සහ භාවිතා කිරීමට දෙවියන් වහන්සේ කැමති නොවන්නේ නම්, ආබ්‍රහම්ගේ අර්ධ සත්‍යයන් ඔහුට අවම වශයෙන් දෙවරක් ඔහුගේ බිරිඳ අහිමි වනු ඇත., මෝසෙස්’ ඊජිප්තු ජාතිකයාගේ ඝාතනය ඔහුගේ මුළු ජීවිත කාලයටම පලා යන්නෙකු බවට පත් කරනු ඇත, පේතෘස් ප්රතික්ෂේප කිරීම ඔහුගේ දේවසේවයේ අවසානය විය හැකිය, පාවුල්ගේ ශුභාරංචිය කිසි විටෙකත් ආරම්භ නොවනු ඇති අතර මාර්ක් කිසි විටෙකත් ඔහුගේ ශුභාරංචිය ලියා නැත, සඳහන් කිරීමට, නමුත් කිහිපයක්. අපි ඒවා සියල්ලම සැලකිල්ලට ගත්තොත්, එහි ප්‍රතිඵලය වූයේ බයිබලය නොමැති වීමයි, යේසුස් සහ බලාපොරොත්තුවක් නැත.

නමුත් මිනිසුන් අසමත් වූ විට දෙවියන් වහන්සේ ඔවුන්ව ලියා නොගනිති. ඔවුන්ගේ පෙර කළ යහපත් ක්‍රියා ඔවුන් වැටී ගිය පසු පවා අපට සාක්ෂියක් ලෙස පවතී. දෙවියන් වහන්සේ නිහතමානී හදවතක් සොයා ගන්නා තැන, ඩේවිඩ් හෝ පීටර් වගේ, අපි එම පුද්ගලයාව ලියා ඉතිහාසයේ පසු පිටුවට යැවීමට නැඹුරු විය හැකි වුවද, ඔහු ඒවා රැගෙන නැවත බලවත් ලෙස භාවිතා කිරීමට කැමැත්තෙන් සිටී.