ਮੇਰੀ ਆਖਰੀ ਪੋਸਟਿੰਗ ਵਿੱਚ (‘ਵਿਸ਼ਵਾਸਘਾਤ ਨਾਲ ਰਹਿਣਾ') ਮੈਂ ਉਸ ਦਰਦ ਬਾਰੇ ਗੱਲ ਕੀਤੀ ਜੋ ਮੈਂ ਮਹਿਸੂਸ ਕੀਤਾ ਜਦੋਂ ਮੈਂ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਲੋਕਾਂ 'ਤੇ ਭਰੋਸਾ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਪ੍ਰਸ਼ੰਸਾ ਕੀਤੀ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਮਾਪਦੰਡਾਂ ਨਾਲ ਵਿਸ਼ਵਾਸਘਾਤ ਕੀਤਾ. ਜ਼ਰੂਰ, ਮੈਂ ਇਸ ਪੱਖੋਂ ਵਿਲੱਖਣ ਹੋਣ ਤੋਂ ਬਹੁਤ ਦੂਰ ਹਾਂ. ਤੱਥ ਇਹ ਹੈ ਕਿ, ਜੇਕਰ ਅਸੀਂ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਅਜਿਹੇ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਅਪਮਾਨਜਨਕ ਪ੍ਰਭਾਵ ਵਾਲੀ ਸਥਿਤੀ ਵਿੱਚ ਦੇਖਿਆ ਹੈ, ਸਾਡੇ ਵਿੱਚੋਂ ਜ਼ਿਆਦਾਤਰ ਉਸ ਵਿਅਕਤੀ 'ਤੇ ਦੁਬਾਰਾ ਭਰੋਸਾ ਕਰਨ ਤੋਂ ਝਿਜਕਦੇ ਨਹੀਂ ਹਨ: ਅਸੀਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਪਿਛਲੇ ਚੰਗੇ ਕੰਮਾਂ ਦੀਆਂ ਯਾਦਾਂ ਨਾਲ ਵੀ ਸੰਘਰਸ਼ ਕਰਦੇ ਹਾਂ. ਅਚਾਨਕ, ਇੱਥੋਂ ਤੱਕ ਕਿ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਕੰਮ ਵੀ ਸਾਨੂੰ ਦਾਗ਼ੀ ਲੱਗਦੇ ਹਨ, ਅਸੀਂ ਸਵਾਲ ਕਰਦੇ ਹਾਂ ਕਿ ਕੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਇਰਾਦੇ ਕਦੇ ਸੱਚਮੁੱਚ ਈਮਾਨਦਾਰ ਸਨ ਅਤੇ ਅੰਦਰੂਨੀ ਤੌਰ 'ਤੇ ਦੁਖੀ ਹੁੰਦੇ ਹਨ ਜੇ ਦੂਸਰੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਪ੍ਰਸ਼ੰਸਾ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪੈਂਦੇ ਹਨ.

ਰੱਬ ਬਹੁਤ ਵੱਖਰਾ ਹੈ

ਪ੍ਰਮਾਤਮਾ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਸਾਡੇ ਨਾਲ ਉਸਦੇ ਵਿਹਾਰ ਵਿੱਚ ਬਹੁਤ ਵੱਖਰਾ ਹੈ. 'ਰੱਬ ਦੇ ਮਿਲਣ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ’ ਜਿਸ ਨੇ ਮੈਨੂੰ 'ਪ੍ਰੇਮ ਦੁਆਰਾ ਬਦਲਿਆ' ਲਿਖਣ ਲਈ ਪ੍ਰੇਰਿਤ ਕੀਤਾ,’ ਮੈਂ ਸੁਲੇਮਾਨ ਦੀਆਂ ਲਿਖਤਾਂ ਪ੍ਰਤੀ ਆਪਣੇ ਰਵੱਈਏ ਨਾਲ ਸੰਘਰਸ਼ ਕੀਤਾ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਉਸ ਵਿਅਕਤੀ ਦੀ ਸ਼ਾਨਦਾਰ ਉਦਾਹਰਣ ਹੈ ਜਿਸ ਨੇ ਮਿੱਠਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਖੱਟਾ ਖਤਮ ਕੀਤਾ. ਇੱਕ ਨੌਜਵਾਨ ਆਦਮੀ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ, ਉਹ ਨਿਮਰਤਾ ਦੇ ਨਮੂਨੇ ਵਜੋਂ ਸਾਹਮਣੇ ਆਉਂਦਾ ਹੈ, ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਲਈ ਜੋਸ਼, ਲੋਕਾਂ ਅਤੇ ਬੁੱਧੀ ਲਈ ਪਿਆਰ: ਪਰ ਬਾਅਦ ਦੇ ਸਾਲਾਂ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਔਰਤ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ, ਝੂਠੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਪ੍ਰਾਯੋਜਕ, ਅਨੰਦ ਅਤੇ ਸਨਕੀ ਦਾ ਪ੍ਰੇਮੀ.

ਅਦਭੁਤ ਤਬਦੀਲੀ ਬਾਰੇ ਲਿਖਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਉਸ ਦੇ ਪਿਆਰ ਨੇ ਉਸ ਮੁਟਿਆਰ ਦੇ ਜੀਵਨ ਵਿੱਚ ਲਿਆਇਆ ਜੋ ਸੋਲੋਮਨ ਦੇ ਗੀਤ ਦਾ ਕੇਂਦਰ ਬਣਾਉਂਦੀ ਹੈ।, ਇਹ ਸੋਚ ਕੇ ਮੈਨੂੰ ਦੁੱਖ ਹੁੰਦਾ ਹੈ ਕਿ ਉਸ ਦੇ ਬਾਅਦ ਦੇ ਸਾਲਾਂ ਵਿੱਚ ਇਹ ਰਿਸ਼ਤਾ ਕਿਵੇਂ ਖਤਮ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ. ਕੀ ਉਸਨੇ ਧੋਖਾ ਮਹਿਸੂਸ ਕੀਤਾ? ਮੈਨੂੰ ਡਰ ਹੈ ਕਿ ਉਸਨੇ ਕੀਤਾ. ਅਤੇ ਕੀ ਉਸਨੇ ਉਸ ਦ੍ਰਿਸ਼ਟੀਕੋਣ ਨੂੰ ਧੋਖਾ ਦਿੱਤਾ ਜੋ ਉਸਨੇ ਗੀਤ ਵਿੱਚ ਪੇਸ਼ ਕੀਤਾ ਸੀ? ਹਾਂ.

ਫੇਲ ਹੋਣ ਲਈ ਤਬਾਹ ਹੋ ਗਿਆ: ਪਰ ਰੱਦ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ ਗਿਆ

ਸੁਲੇਮਾਨ ਦਾ ਚਰਵਾਹੇ ਰਾਜੇ ਦੇ ਆਪਣੇ ਦਰਸ਼ਨ ਨੂੰ ਪੂਰਾ ਕਰਨ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼, ਪਿਆਰ ਦਾ ਰਾਜਾ, ਸ਼ੁਰੂ ਤੋਂ ਹੀ ਬਰਬਾਦ ਹੋ ਗਿਆ ਸੀ. ਸਿਰਫ਼ ਯਿਸੂ ਹੀ ਅਜਿਹਾ ਕਰ ਸਕਦਾ ਸੀ. ਸੁਲੇਮਾਨ ਇੱਕ ਨੁਕਸਦਾਰ ਇਨਸਾਨ ਸੀ, ਸਾਡੇ ਬਾਕੀ ਲੋਕਾਂ ਵਾਂਗ. ਪਰ ਜਦੋਂ ਕਿ ਮੇਰੀ ਪ੍ਰਵਿਰਤੀ ਉਸ ਤੋਂ ਮੂੰਹ ਮੋੜ ਕੇ ਕਹਿਣਾ ਹੈ, 'ਇਹ ਬਾਈਬਲ ਵਿਚ ਕਿਉਂ ਹੋਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ?’ ਰੱਬ ਅਜਿਹਾ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ.

ਅਸਲੀਅਤ ਇਹ ਹੈ ਕਿ ਅਸੀਂ ਸਾਰੇ ਨੁਕਸਦਾਰ ਹਾਂ. ਜੇ ਅਸੀਂ ਸੁਲੇਮਾਨ ਦੀਆਂ ਲਿਖਤਾਂ ਨੂੰ ਬਾਹਰ ਕੱਢਦੇ ਹਾਂ, ਕੀ ਸਾਨੂੰ ਦਾਊਦ ਦੇ ਜ਼ਬੂਰਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਨਹੀਂ ਸੁਣਾਉਣਾ ਚਾਹੀਦਾ, ਜਿਸ ਨੇ ਬਥਸ਼ਬਾ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਸਬੰਧਾਂ ਵਿੱਚ ਵਿਭਚਾਰ ਅਤੇ ਕਤਲ ਦੋਵੇਂ ਕੀਤੇ? ਜੇਕਰ ਪ੍ਰਮਾਤਮਾ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਅਸਫਲਤਾਵਾਂ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ ਅਸੀਸ ਦੇਣ ਅਤੇ ਵਰਤਣ ਲਈ ਤਿਆਰ ਨਾ ਹੁੰਦਾ, ਤਾਂ ਅਬਰਾਹਾਮ ਦੇ ਅੱਧੇ-ਸੱਚ ਨੂੰ ਘੱਟੋ-ਘੱਟ ਦੋ ਵਾਰ ਉਸਦੀ ਪਤਨੀ ਦੀ ਕੀਮਤ ਚੁਕਾਉਣੀ ਸੀ।, ਮੂਸਾ’ ਮਿਸਰੀ ਦੇ ਕਤਲ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਆਪਣੀ ਬਾਕੀ ਦੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਲਈ ਭਗੌੜਾ ਬਣਾ ਦਿੱਤਾ ਸੀ, ਪੀਟਰ ਦਾ ਇਨਕਾਰ ਉਸ ਦੀ ਸੇਵਕਾਈ ਦਾ ਅੰਤ ਹੋਣਾ ਸੀ, ਪੌਲੁਸ ਨੇ ਕਦੇ ਸ਼ੁਰੂ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ ਹੋਵੇਗਾ ਅਤੇ ਮਰਕੁਸ ਨੇ ਕਦੇ ਆਪਣੀ ਖੁਸ਼ਖਬਰੀ ਨਹੀਂ ਲਿਖੀ ਹੈ, ਜ਼ਿਕਰ ਕਰਨ ਲਈ ਪਰ ਕੁਝ ਕੁ. ਜੇ ਅਸੀਂ ਉਹਨਾਂ ਸਾਰਿਆਂ ਦਾ ਹਿਸਾਬ ਲਿਆ, ਨਤੀਜਾ ਕੋਈ ਬਾਈਬਲ ਨਹੀਂ ਹੋਣੀ ਸੀ, ਕੋਈ ਯਿਸੂ ਅਤੇ ਕੋਈ ਉਮੀਦ ਨਹੀਂ.

ਪਰ ਜਦੋਂ ਉਹ ਅਸਫਲ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ ਤਾਂ ਰੱਬ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਬੰਦ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ. ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਪਹਿਲੇ ਚੰਗੇ ਕੰਮ ਅੱਜ ਵੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਡਿੱਗਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਵੀ ਸਾਡੇ ਲਈ ਗਵਾਹੀ ਬਣਦੇ ਹਨ. ਅਤੇ ਜਿੱਥੇ ਰੱਬ ਇੱਕ ਨਿਮਰ ਦਿਲ ਲੱਭਦਾ ਹੈ, ਡੇਵਿਡ ਜਾਂ ਪੀਟਰ ਵਾਂਗ, ਭਾਵੇਂ ਅਸੀਂ ਉਸ ਵਿਅਕਤੀ ਨੂੰ ਲਿਖਣ ਅਤੇ ਇਤਿਹਾਸ ਦੇ ਪਿਛਲੇ ਪੰਨਿਆਂ 'ਤੇ ਭੇਜਣ ਲਈ ਝੁਕਾਅ ਰੱਖਦੇ ਹਾਂ, ਉਹ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਚੁੱਕਣ ਅਤੇ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਦੁਬਾਰਾ ਤਾਕਤਵਰ ਢੰਗ ਨਾਲ ਵਰਤਣ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੈ.