Ҳисобҳои эҳё – Идома дод…

То ҳол мо шунидаем, ки чӣ гуна занон фаҳмиданд, ки қабр холӣ аст. Баъд, фариштагонро диданд ва, баъдтар, онҳо бо Исо вохӯрданд. Ҳозир, мо ба баррасии дигар далелҳо идома медиҳем.

1. Қабр, аммо бадан нест.

Петрус ва Юҳанно қабрро аз назар мегузаронанд.

Петрус ва Юҳанно тасдиқ карданд, ки қабр холӣ аст. Аммо вақте ки Исо дафн карда шуд, бисёр дароз, порчахои тунук матои бофташударо барои печонидани баданаш истифода мебурданд. Хамаи онхо кафо монданд: балки ба таври хеле гайриоддй ба тартиб андохта шуда буд. Агар дуздон аз ҷасади мурда матоъро канда, бетартибӣ мемонданд. Аммо ин хеле тозаву озода буд. Аз ин рӯ, онҳо боварӣ доштанд, ки ин дузд нест. Аммо онҳо ҳанӯз нафаҳмиданд, ки ин чизҳо пешгӯӣ шуда буданд.

Қабри фаромӯшшуда.

Баъд аз ин ба гӯр касе таваҷҷӯҳ намекунад. Ин тасдиқ мекунад, ки дар он ҳеҷ чиз набуд. Ҳукуматдорон Исоро пайдо карда натавонистанд’ бадан. Барои масеҳиён, дигар муҳим набуд. Онҳо танҳо ба Исои зинда таваҷҷӯҳ мекарданд.

2. Исо дар Ерусалим бо шогирдонаш вомехӯрад.

Роҳ ба Emmaeus.

Ду шогирд Ерусалимро тарк мекарданд. Онҳо аз Исо ғамгин буданд’ марг: вале аз хикояхои занхо ба хайрат афтода. Марде дар роҳ онҳоро вохӯрд. Ӯ ба онҳо гуфт, ки Китоби Муқаддас мегӯяд, ки Исо кушта мешавад ва аз нав зинда мешавад. Он шаб ӯ бо онҳо хӯрок хӯрд. Ӯ мисли Исо нон шикаст. Онҳо ниҳоят ӯро шинохтанд: ва ногаҳон нопадид мешавад!

Вохӯрии шахсии Петрус.

Дар ҳамон рӯз Исо бо Петрус вохӯрд. Аммо мо ҷузъиёти ин мулоқоти хеле хусусӣ надорем.

Ҳуҷраи болоӣ.

Он шаб, шогирдон дар хонаи болохона вомехуранд. Дарро бастанд, бинобар ин каси дигар ба дарун даромада наметавонад. Ногаҳон, Исо дар ҳуҷра зоҳир шуд. Ӯ ба онҳо ҷароҳатҳои худро нишон дод. Ӯ иҷозат дод, ки ба бадани ӯ даст расонанд. Ӯ ҳатто хӯрок хӯрд.

Томас.

Он шаб Томас дар ҳуҷра набуд. Вақте ки шогирдони дигар ба ӯ гуфтанд, бовар намекард. Вай гуфт: “Ман мехоҳам, ки ҷароҳатҳои аз нохунҳо овардашударо бубинам.” “Ман бояд дастамро ба сӯрохе, ки дар Исо аст, тела диҳам’ бадан.” Пас аз як ҳафта, Исо боз зоҳир шуд. Исо суханони Туморо такрор мекунад. Ва Исо мегӯяд, 'Кор кун.”

3. Исо дар Ҷалил бо шогирдонаш вомехӯрад.

Дар ибтидо, Исо ба шогирдонаш гуфт, ки ба Ҷалил бираванд. Дар охир, мераванд. Онҳо тақрибан як моҳ мемонанд ва аксар вақт бо Исо вомехӯранд. Исо далелҳои зиёде меорад, ки ӯ дар ҳақиқат аз мурдагон бармегардад. Ӯ онҳоро таълим медиҳад. Ӯ бо онҳо хӯрок мехӯрад. Инҷилҳо ду аз ин вохӯриро тасвир мекунанд.

Мӯъҷизаи моҳидорӣ.

Пас аз як шаби нобарори моҳидорӣ, онҳо Исоро дар соҳил мебинанд. Исо ба онҳо мегӯяд, ки тӯрро ба куҷо гузоранд. Ончунон моҳии зиёд сайд мекунанд, ки киштӣ қариб ғарқ мешавад! Дар расидан ба соҳил, онҳо мефаҳманд, ки Исо аллакай моҳӣ мепазад. Баъдтар, дар хусуси, Исо аз Петрус мепурсад, “Оё шумо дар ҳақиқат маро дӯст медоред?”

Вохӯрӣ дар кӯҳ.

Ин вохӯрӣ дар кӯҳе дар Ҷалил аст. Ин вақт нест, ки Исо ба осмон сууд мекунад. Исо ба шогирдон фармон медиҳад, “Бирав. Ба ҳама миллатҳо таълим диҳед.” Ӯ ваъда медиҳад, ки ҳамеша бо онҳо хоҳад буд.

4. Исо ба осмон сууд мекунад.

Дар бораи 40 рӯз пас аз Исо’ марг, Ӯ бо шогирдон дар Ерусалим аст. Онҳо ба кӯҳи Зайтун мебароянд. Дар ҳоле ки онҳо тамошо мекунанд, Исо заминро тарк карда, ба осмон мебарояд. Он гоҳ абре Исоро пинҳон мекунад. Ду мард пайдо мешаванд, либоси сафед пушидан. Мегӯянд, “Исо бармегардад.” “Ӯ аз осмон бармегардад.”

Баъд, Исо хеле кам пайдо мешавад. Аммо ба зудӣ Рӯҳи Муқаддас меояд. Бисёр мӯъҷизаҳо рӯй медиҳанд. Шумораи диндорон хеле зуд меафзояд.

5. Дигар намуди зоҳирии Исо.

Пас аз он ки Исо ба осмон мебарояд, вай хеле кам пайдо мешавад. Баъзе одамон мегӯянд, ки се ҳодисаи оянда пештар буд. Аммо вохӯрии Павлус бешубҳа дертар буд.

500 мардон дар як вақт!

Павлус мегӯяд, ки Исоро бештар аз он дидаанд 500 мардон дар як вақт. Ӯ ҳамчунин мегӯяд, ки аксари ин мардон ҳангоми навиштани ин хабар ҳанӯз зиндаанд.

Ҷеймс.

Баъдӣ, Исо ба бародари худаш зоҳир шуд, Ҷеймс. Аммо мо намедонем, ки ин кай ва чӣ гуна рух додааст.

Ҳамаи ҳаввориён.

Баъдтар, Исоро «ҳамаи расулон» диданд. Мо дар ин бора хеле кам медонем. Аммо ба назар чунин мерасад, ки он бештар аз дувоздаҳ ҳаввориёнро дар бар мегирад.

Павлус.

Павлус барои дастгир кардани масеҳиён ба Димишқ меравад. Ӯ аз осмон нуреро мебинад ва Исо бо ӯ сухан мегӯяд. Дӯстони Павлус ин нурро мебинанд. Аммо онҳо овозро намефаҳманд. Павлус се рӯз кӯр аст: аммо масеҳӣ барои ӯ дуо мекунад ва ӯ шифо меёбад. Бо сабаби ин, Павлус яке аз пайравони содиқи Исо гардид.