Пайдоиши Ҷалил.

Танҳо баъд аз ин шогирдон эътимоди кофӣ пайдо карданд, ки ба Ҷалил роҳ диҳанд, ки Исо дар аввал ба занон дастур дода буд, ки субҳи эҳёи ӯ ба онҳо раванд. Матто ва Марк ҳам ин дастурро сабт мекунанд, гарчанде ки Марк дар он ҷо чӣ ҳодиса рӯй дод, тасвир намекунад. Луқо дар Инҷили худ бевосита ба зоҳирҳои Ҷалил ишора намекунад: аммо, вақте ки ӯ нақлро дар Аъмол мегирад, ӯ қайд мекунад, ки зуҳури эҳё ба муддати чиҳил рӯз давом кард ва «бисёр далелҳои боварибахш овард».’ аз эҳёи ӯ. Дар ин вақт ӯ мегӯяд, ки Исо онҳоро таълим медод ва ҳатто бо онҳо хӯрок мехӯрд (Амал 1:3-4).

1. Як сайди мӯъҷизавии моҳӣ.

Юҳанно тавсифи муфассали он чизеро, ки аз афташ Исо буд, медиҳад’ намуди оянда. Петрус, Томас, Натанаил, Ҷеймс, Ҷон ва ду нафари дигар шаби моҳидорӣро бебарор гузарониданд. Чун субҳ дамид, дар сохил касеро диданд, ки пурсид, ки оё чизе гирифтаед. Вақте ки онҳо шуниданд, не, ба кучо гузоштани торро гуфт; ва онҳо ба зудӣ чунон тӯдаи азимеро гирифтанд, ки ҳатто натавонистанд тӯрро ба қаиқ баргардонанд! Шогирдон (ки як бор пеш аз ин бо Исо хеле ба ин монанд дучор шуда буд) дар ин лаҳза фаҳмид, ки ин кист ва Петрус фавран ба об ҷаҳида, ба соҳил шино кард.

Бори дигар садо медиҳад! Юҳанно ҳеҷ гоҳ онро қабул намекунад, ки аз онҳо ҷуръат намекунад.

Ҳангоми расидан ба соҳил, диданд, ки Исо аллакай субҳона пухта истодааст. Сипас Юҳанно сӯҳбати баъди наҳории байни Исо ва Петрусро тасвир мекунад, вақте ки Исо ӯро бозпас дод ва ӯро дар бораи нарх огоҳ мекунад, вай бояд барои имонаш пардохт кунад. Юҳанно инчунин мефаҳмонад, ки чӣ тавр фаҳмиши нодурусти Исо’ ҷавоб ба саволи Петрус овозаеро ба вуҷуд овард, ки худи Юҳанно намемирад.

Бозгашт ба мақолаи асосӣ.

2. Вохӯрӣ дар кӯҳ.

Матто вохӯриро дар кӯҳи Ҷалил тасвир мекунад (28:16-20). Чунин ба назар мерасад, ки ин вохӯрии пешакӣ тартибдодашуда буд, ва баъзе одамонеро, ки пештар Исои эҳёшударо надида буданд, ҷалб мекард; зеро Матто мегӯяд, ки онҳо ба Ӯ саҷда мекарданд, аммо баъзеҳо ҳангоми бори аввал дидани ӯ шубҳа доштанд. Сипас Исо наздик омада, ба онҳо гуфт, ба онҳо амр фармуд, ки бираванд ва ҳамаи халқҳоро шогирд созанд ва ваъда дод, ки ҳамеша бо онҳо хоҳанд буд.

Зеро Матто ин калимаҳоро ҳамчун охири Инҷили худ истифода мебарад, баъзан бо он омехта мешавад Авҷ. Аммо, ки дар наздикии Ерусалим ба амал омад: дар ҳоле ки Матто ба таври возеҳ мегӯяд, ки ин дар Ҷалил буд ва дар бораи ба осмон бурда шудани Исо чизе зикр намекунад, ё хатто аз тарзи рафтани У.

Бозгашт ба мақолаи асосӣ.