Авҷ.

Дар амал 1:1-3, Луқо қайд мекунад, ки зуҳуроти эҳё дар тӯли якчанд сол паҳн шудааст 40 рӯзҳо, ки дар давоми он Исо «бисьёр далелхои боварибахш» овард’ аз эҳёи ӯ. Аммо, ин силсила намоишҳо якбора бо як ниҳоӣ хотима ёфтанд, драмавӣ, рафтан.

Аз афташ, Исо шогирдонашро ба ин лаҳза омода мекард: зеро ки Ӯ ба онҳо зиёда аз як бор дастур дода буд, ки дар Ерусалим бимонанд, то даме ки онҳо қуввати Рӯҳулқудсро қабул кунанд (Лк 24:49, Амал 1:4-8).

Луқо 24:50-52 нишон медиҳад, ки ин вохӯрии ниҳоӣ дар ҷое дар Ерусалим оғоз шудааст, аз он ҷое ки Исо онҳоро ба сӯи Байт-Ҳинӣ бурда буд. Ҳисоботи муфассалтар дар Аъмол 1:6-12 нишон медиҳад, ки макони ниҳоии онҳо кӯҳи Зайтун будааст. Ҳангоми сӯҳбати охирини онҳо Исо аз ҷавоб додан ба саволҳо дар бораи ояндаи Исроил худдорӣ кард. Аммо Ӯ боз ваъда дод, ки онҳо ба зудӣ аз Рӯҳулқудс қудрате хоҳанд гирифт, ки ба онҳо имкон медиҳад, ки дар тамоми ҷаҳон шоҳидони Худ бошанд..

Баъд аз ин, шогирдонаш диданд, ки вай ‘бардошта шудааст’ аз замин то он даме ки абре аз назар пинхон шуд. Дар ҳоле ки ҳанӯз ба боло менигарист, ду ‘мард дар тан либоси сафед’ пайдо шуд, ки ба онҳо гуфтанд, ки Исо рӯзе ба замин бармегардад, ҳамон тавре ки онҳо рафтани Ӯро дида буданд.

Бисёриҳо кӯшиш карданд, ки намуди эҳёшавиро ҳамчун як навъ фиреб шарҳ диҳанд: аммо ин силсилаи зухурот ба чунин тахлил мухолифат мекунад. Шубҳае нест, ки шогирдон аз онҳо тасаллии бузург гирифтанд: вале агар хаёл мекарданд, бо мурури замон тамоюли равшантар ва зуд-зуд шудан доштанд. Ба ҷои ин, дар ин чо якбора бас мекунанд. Гайр аз ин, чунин хаёлхо асосан ба шахсони алохида дахл мекунанд, дар холе ки ин ходисаро камаш ёздах нафар шохиди он буданд, ва эҳтимолан то 120 (c.f. Амал 1:12-15). Ҳақиқатан, кариб хамаи баромадхо ба гуруххо буданд: на шахсони алохида.

Барои он ки ягон имконияти фиреби корпоративӣ вуҷуд дошта бошад, он бояд чизе бошад, ки шахсоне, ки иштирок доштанд, аслан бовар кардан мехостанд: аммо дар бораи он ки Исо шогирдони Худро барои идомаи кор дар худи шаҳре, ки устоди худро маслуб карда буд, гузоштааст, гуфтан душвор аст.! Ва ҳанӯз, Луқо 24:52 ба мо мегӯяд, ки онҳо воқеан бо шодии бузург ба Ерусалим баргаштанд. Ҳамчун рафтори гумроҳии як гурӯҳи мардони ҳаросон, ин маъно надорад: балки хамчун рафтори гурухи мардоне, ки харч кардаанд 40 рӯзҳо дар ҳамроҳии Исои бешубҳа эҳёшуда, ки навакак ваъда додааст, ки ба зудй тамоми кувваи заруриро мегиранд, хеле маънидод мекунад.

Баъд чй шуд – силсилаи воқеаҳои мӯъҷизавӣ, ки дар рӯзи Пантикост оғоз мешаванд – берун аз доираи ин қисми баҳси мост. Аммо ҳамчун далели дигар барои воқеияти Исо’ эҳёи он дар марҳилаи баъдӣ санҷиши хеле ҷиддиро талаб мекунад.

Бозгашт ба мақолаи асосӣ.