Бармонҳои барвақт дар атрофи Ерусалим.
Н.Б. Ин саҳифа то ҳол дорои нест “Забони англисӣ соддакардашуда” версия.
Тарҷумаҳои автоматӣ ба матни аслии англисӣ асос ёфтаанд. Онҳо метавонанд хатогиҳои назаррасро дар бар гиранд.
- 1. Роҳи Эммаезус.
- Луқо 24:13-35 кайд мекунад, ки чй тавр ду шогирд, яке Клеопас ном дошт, аз Ерусалим ба Эммей рафтанд, аз гузорише, ки аз занон шунида буданд, рӯҳафтода ва ҳайрон шуданд. Марде, ки онҳо ӯро марди ношинос гирифта буданд, ҳангоми роҳ рафтан бо онҳо сӯҳбат кард. Дар бораи сабаби парешонии онҳо гуфта мешавад, ӯ ба онҳо фаҳмонд, ки марг ва эҳёи Масеҳ дар Навиштаҳо пешгӯӣ шуда буд.. Аз сухбат хеле рухбаланд гардид, Вақте ки ба Эммей расиданд, ӯро ба шаб даъват карданд. Аммо танҳо вақте ки ӯ ҳангоми хӯрокхӯрӣ нон мешиканад, ниҳоят ӯро шинохтанд: пас вай нопадид шуд!
-
Ҷолиб аст, Таҳлили компютерии охирин матнҳои юнонӣ аз ин давра хеле нишон дод таносуби ғайриоддӣ байни луғат ва пайдарпайии калимаҳо дар қисми аввали ин ҳисоб ва онҳое, ки Шаҳодатномаи Флавян’, навиштааст аз ҷониби Юсуф. Муносибат барои нишон додани нусхабардории мустақими яке аз дигаре кофӣ нест, балки барои як тасодуф хеле баланд ба назар мерасад. Яке аз шарҳҳои пешниҳодшуда ин аст, ки шояд гузориши хаттии ин ҳодиса паҳн шуда бошад, Эҳтимол ҳамчун рисолаҳои аввали масеҳӣ, пеш аз он ки Луқо Инҷили худро навишт; ва нусхаҳои ин ҳам аз ҷониби Луқо ва Юсуф ҳамчун манбаи истинод истифода шудаанд.
- Бозгашт ба мақолаи асосӣ.
- 2. Аудиторони хусусии Петрус.
- Луқо ба мо мегӯяд, вақте ки ду шогирд ба Ерусалим баргаштанд, ёздах суханро ёфтанд, “Ин дуруст аст! Худованд эҳьё шуда, ба Шимъӯн зоҳир шуд.” Дар бораи ин вохӯрии мушаххас хеле кам маълум аст, ғайр аз зикри он аз ҷониби Луқо, ва боз аз ҷониби Павлус дар 1 Коринфиён 15:5. Мо ҳатто аниқ намедонем, ки ин пеш аз вохӯрӣ дар роҳи Эммаеус рух додааст ё баъд.
- Ин набудани тафсилот метавонад аҷиб ба назар расад, то даме ки шумо вазъиятро ба назар гиред. Дар шаби хиёнаташ, Исо Петрусро огоҳ карда буд, ки пеш аз он ки хурӯс бонг занад, ӯ се бор Исоро инкор мекунад; таклиферо, ки Петрус катъиян рад кард. Аммо вохӯрии охирини Петрус бо Исо вақте буд, ки ӯ ба ӯ нигоҳ кард, танҳо пас аз он ки охирин ин радди тақдирсозро ба забон овард (Лк 22:61). Ин барои Петрус як вохӯрии хеле душвор ва шадиди шахсӣ мебуд. Тааҷҷубовар нест, ки оё ӯ ҳеҷ гоҳ дақиқ чизеро ошкор накардааст.
- Павлус дар бораи ин вохӯрӣ дар 1 Corinthians 15:5 мароки махсус дорад. Чунон ки пештар гуфта шуд, ин мактуб, дар бораи AD навишта шудааст 55, пеш аз Инҷил аст. На танхо ин, аммо олимон қайд мекунанд, ки Павлус ин изҳоротро бо як шакли махсуси калимаҳои раббинӣ муаррифӣ мекунад, 'Барои он чизе ки ман гирифтам, Ман ба ту гузаштам…’ Ин ибора барои нишон додани интиқоли минбаъдаи анъанаи қабулшуда истифода мешуд; пас ин байтхо дар хакикат дар шакли акидаи содда ифода шудаанд (1Cor 15:3-7). Оддӣ карда гӯем, ин нишон медиҳад, ки Павлус як изҳороти шифоҳии таълимотро, ки ҳатто аз номаи худаш пештар аст, овардааст. Пас, мо далелҳои қавӣ дорем, ки ин ҳодиса, ва дигарон, ки дар ин оятҳо зикр шудаанд, пеш аз навишта шудани Инҷил қисми қабулшудаи эътиқоди масеҳӣ буданд.
- Бозгашт ба мақолаи асосӣ.
- 3. Ҳуҷраи болоӣ.
- Ҳангоме ки шогирдон ин зуҳуроти пештараро муҳокима мекарданд, Исо ногаҳон дар байни онҳо зоҳир шуд. Чунон ки аллакай кайд карда шуд, Луқо ба мо мегӯяд, ки вокуниши аввалини онҳо тарс буд, фикр мекард, ки ин арвоҳ аст. Аммо ҳисоб қатъӣ аст, ки ин ҳеҷ гуна тасаввур набуд. Исо онҳоро ташвиқ кард, ки ба ӯ даст расонанд ва ҷароҳатҳои ӯро тафтиш кунанд. Ӯ ҳатто як порча моҳӣ хӯрд! (Lk 24:36-43.) Аммо Исо на танҳо ба ҳуҷра даромада буд. Юҳанно ба мо мегӯяд, ки ҳангоми пайдо шудани ӯ дарҳо баста буданд, зеро шогирдон метарсиданд, ки баъд аз он ҳокимиятҳои яҳудӣ аз паси онҳо меоянд. (Jn 20:19-23).
- Бозгашт ба мақолаи асосӣ.
- 4. Томас шубҳа дорад.
- Ҷон идома медиҳад, ки Томасро нақл кунад, яке аз дувоздаҳ, вақте ки Исо зоҳир шуд, ҳозир набуд. Вақте ки чӣ ҳодиса рӯй дод, ӯ ошкоро бовар накард, гуфт, ки ҳеҷ роҳе нест, ки ӯ ба ин бовар намекунад, магар он ки ангушти худро дар изи нохун ва дасташро дар захми найза нагузорад. Пас аз як ҳафта Исо боз зоҳир шуд, ва фавран аз Томас иқтибос овард’ суханон ба ӯ бармегарданд, уро ба он чи ки гуфта буд, даъват кард. Аз нав, дархо баста буданд. Томас’ муқовимат шикаст хӯрд, ва ба назди Исо афтод’ пойҳо, Ӯро ҳамчун Худованд ва Худо эътироф кунед. (Jn 20:24-9.)
- Бозгашт ба мақолаи асосӣ.
Эҷоди саҳифа аз ҷониби Кевин Кинг