Асрори қабри холӣ.

1. Боздиди Петрус ва Юҳанно.

Юҳанно нақл мекунад, ки чӣ тавр Марям омад, ба онҳо гуфт, ки ҷасад гирифта шудааст. (Аҳамият диҳед, ки Марям нагуфт, ки Исо зинда аст, зеро вай ҳанӯз Исоро надида буд ва ҳанӯз боварӣ дошт, ки касе ҷасадро гирифтааст.) Сипас ӯ Петрусро ба сӯи қабр бурд ва, нигариста, кабрхои холиро дида; вале ба дарун надаромад. Петрус ворид шуд, ва фаҳмид, ки сарпӯш бо ашёи дигар намехобад, балки худаш печонида шудааст (Ҷн 20:5-7). Баъд аз ин Юҳанно низ дохил шуд ва, бо дидани ин далел, аз афташ ба хулосае омад, ки муъчизае руй додааст. Ин сарфи назар аз он ки ӯ ҳанӯз дарк накарда буд, ки Исо’ эҳёшавӣ дар Аҳди Қадим пешгӯӣ шуда буд (v.9).

Чаро ин далел ба Юҳанно ин қадар нақл мекунад??

а) Хуб, барои як чиз, ӯ дарк мекард, ки он ба таври муассир мақомоти яҳудиро ҳамчун масъули хориҷ кардани ҷасад рад мекунад. Танҳо ламс кардани ҷасад касро расман «наҷис» мегардонд’ (Шумораи. 19:11), ва ҳар касе, ки аз дарахт овехта мемирад, «лаъун» ҳисобида мешуд’ (Дет. 21:22-3); бинобар ин яҳудиён бешубҳа намехостанд ҷасадро кушоянд.

б) Ба хамин тарик, мо дорем аллакай кайд карда шудааст ки касе, ки ҷасадро дуздид, барои кушодани он дар ҷои ҷиноят вақт сарф намекунад.

в) Дар охир, Ҳисобот нишон медиҳад, ки дар бораи ҷойгиркунии қабрҳо чизи махсусе муҳим буд. Вай таъкид мекунад, ки тасмаҳои катоне, ки бадани ӯро печонда буданд, танҳо дар он ҷо хобидаанд, дар ҳоле ки порае, ки гирди сари ӯ буд, печонида ба як тараф гузошта шуда буд. Ин ду тафсир вуҷуд дорад:

1. Бисёре аз муфассирон онро ба он маъно меҳисобанд, ки тасмаҳо дар болои тахтае, ки ӯ гузошта шуда буд, бетағйир мондаанд., ки гуё дар вакти аз мурдагон эҳьё шуданаш аз байни онҳо гузашта бошад, ва баъд пораи сарро хориҷ кард.
2. Аз тарафи дигар, Юҳанно инчунин воқеаи хеле шабеҳро, вақте ки Исо Лаъзорро аз мурдагон эҳё кард, тасвир мекунад (Ҷн 11:43-44). Лаъзор аз сари қабр омада буд, ки сар то по ба рахҳо печонида ва рӯйи худро матои печонда гирифта буд., ҳамон тавре ки Исо мебуд, ва Исо ба ҳозирон гуфта буд, ки онҳоро бартараф кунанд. Тавре ки Лаъзор буд истода, вақте ки онҳо ба итмом мерасанд, дар атрофи пойҳои ӯ як тӯдаи рахҳои даврашакл мебуд.

Нуктаи халкунанда дар он аст, дар ҳар сурат, тақсимоти тасмаҳо аз он чизе, ки бо кушодани ҷасади мурда ба вуҷуд омадааст, комилан фарқ мекунад. Вақте ки ӯ дар он ҷо хобида буд, дуздон маҷбур мешуданд, ки тасмаҳоро кашида пора кунанд, ё дигар барои бардоштан ва кушодани бадан мубориза мебаранд, тарк кардани онҳо бештар равшантар пароканда. Равшан аст, он чизе ки Юҳанно дид, ӯро бовар кунонд, ки ин ҷасад нест.

Бозгашт ба мақолаи асосӣ.

2. Қабри фаромӯшшуда

Дар ин лахза кайд кардан махсусан чолиби диккат аст, пас аз вохӯрии Марям бо Исо чанд дақиқа пас, дар бораи худи қабр дигар сухане нест.

Танҳо як лаҳза фикр кунед, ки чӣ қадар аҷиб мебуд, агар он ягона далели воқеии Исо мебуд’ эҳё! Албатта, он гоҳ он ба макони зиёратгоҳ ва объектҳои либоспӯшии хеле муҳим табдил ёфт.. Аммо ин тавр намешавад.

Дар бораи Турин Турин чӣ гуфтан мумкин аст?

Дар асл, дар бораи ягон кӯшиши минбаъдаи ҳатто муайян кардани сайт то асри 4 зикр нашудааст, ва ҷойгиршавии дақиқ то имрӯз як масъалаи тахмин боқӣ мемонад, бо баъзеҳо ба калисои қабр тарафдорӣ карданд, баъзе кабри бог ва дигарон, на.

Пас, мо инро чӣ гуна ҳисоб мекунем? Равшан аст, агар ҷасади Исо ҳанӯз дар қабр мебуд, ин барои онҳое, ки Ӯро дӯст медоштанд, боз ҳам бештар ҷолиб мебуд. Ҳақиқатан, он гоҳ барои ҳукуматдорон осон мебуд, ки онро истеҳсол кунанд ва достони эҳёро мурданд; ҳамин тавр мачбурем ба хулосае ояд, ки ҷасад воқеан рафтааст.

Мақомот шояд кӯшиш мекарданд, ки дастрасӣ ба қабри холиро рад кунанд: вале агар мекарданд, чаро дар ин бора зикр нашудааст? Тавсифи аз ҳама мувофиқ ин аст, ки худи Инҷилҳо пешкаш мекунанд: шогирдон дигар ба қабр таваҷҷӯҳ надоштанд, зеро онҳо бо Исо банд буданд’ зуҳуроти эҳё.

Бозгашт ба мақолаи асосӣ.