Тавба – аз чӣ?

Оё тавба танҳо дар бораи пушаймонӣ барои хатогиҳои бузурги мост, ё ин бештар дар бораи интихоби тарзи зиндагӣ аст?

Тавба

Исо’ пешрав, Яҳёи Таъмиддиҳанда, таълим медод, ки ҳар касе, ки мехоҳад пайрави ҳақиқии Худо шавад, бояд тавба кунад, ба гуноҳҳои худ иқрор шаванд ва таъмид гиранд. Аммо тавба кардан лозим буд, ки на танҳо эътирофи гуноҳи гуноҳон бошад. Он бояд системаи арзишҳо ва тарзи ҳаёти моро аз амалҳои худхоҳона ва нодуруст ба ҳамдардӣ ва адолат иваз кунад.

Баланд бардоштани сатр

Исо хидмати худро бо даъвати Яҳё оғоз кард ва ба ҳамин монанд аз одамон таъмид гирифт (Jn 3:22-4:2; Mat 28:19; Mk 16:16; Acts 2:38). Аммо Исо на танҳо паёми Юҳанноро дастгирӣ кард: дарача-ро хеле баланд бардошт! Ва баъд аз он суханашро ҷамъбаст кард, “комил бошед, чунон ки Падари шумо дар осмон комил аст” (Mat 5:48). Аммо ин имконнопазир аст – ё он аст?

На дигаре гуноҳ

Дар ду маврид мо мебинем, ки Исо ба одамон мегӯяд, ки «дигар гуноҳ накунед».’ Оё ӯ ба таври ҷиддӣ пешниҳод мекард, ки бе гуноҳ зиндагӣ кардан мумкин аст? Ҳам Павлуси ҳавворӣ ва ҳам Юҳанно ба мо мегӯянд, ки масеҳиён ҳама чизи лозимаро доранд, то васвасаи гуноҳро мағлуб кунанд.. Агар ҳа, пас мо барои дар оянда гуноҳ кардан ягон узри асоснок надорем.

Як масеҳии воқеӣ гуноҳ нест?

Баъзеҳо аз Юҳаннои расул истинод мекунанд (1Jn 3:9) баҳс кардан, ки агар касе бори дигар гуноҳ кунад, ин исбот мекунад, ки онҳо масеҳии ҳақиқӣ нестанд. Ин таълим ҳамчун "комилияти бесим маълум аст.’

Аммо Исо ин аст – ё ҳатто Ҷон – дар ҳақиқат таълим додан? Не. Феълҳои юнонии қадим дорои тобишҳои маъно мебошанд, ки онҳоро бидуни истифодаи зиёди калимаҳои изофӣ бо забони англисӣ ифода кардан мумкин нест. Вакте ки инхо ба назар гирифта мешаванд, чунон ки бо номаи боқимондаи Юҳанно тасдиқ шудааст, таҷдиди пурратари ин оят метавонад чизе монанди ин хонда шавад:

Ҳар касе, ки барои фарзанди баркамол шудани Худо таваллуд шудааст, дар шароити муайян гуноҳ намекунад, зеро ки насли Худо дар Ӯ боқӣ мемонад; то ки ӯ қудрат ва ё ташвиқ ба гуноҳ накунад, зеро вай барои фарзанди Худо таваллуд шудааст.

Кӯдак метавонад ба волидайни худ хеле фарқ кунад: аммо бо камоли майл он бояд шабоҳати оилавӣ бештар зоҳир шавад. Дӯст доштан, адолат ва покӣ ҷанбаҳои муҳими табиати Худо ва, сарфи назар аз камбудихо, дар хаёти мо торафт бештар хукмрон мешавад. Дар акси ҳол мо наметавонем фарзанди ҳақиқии Худо бошем.

Дарсҳо аз Инҷилҳо

Ба Исо бодиққат нигоҳ кардан’ муносибатҳои амалӣ бо масъалаҳои марбут ба гуноҳ ва тавба.

Баҳонаҳои бардурӯғ

Исо барои танқиди махсус ду тарзи рафторро қайд кард, дар ҳоле ки хуб ва худотарсӣ зоҳир мешавад, фиребгарихои хакикатан хавфноканд.

Мағрурии худбинӣ

Юҳанно дар номаи аввали худ таъкид мекунад, ки ҳар касе, ки худро «бегуноҳ» мегӯяд, худро фиреб медиҳад. (1Jn 1:8). Як масал дар бораи Исо равшан нишон медиҳад, ки ӯ нисбати чунин одамон назари якхела дошт. Бо вуҷуди ин, худи ӯ ошкоро ба душманонаш даъват мекард, ки гунаҳкор будани ӯро исбот кунанд.

Зарурати тағирот

Баъзе масеҳиёнро водор карданд, ки агар онҳо Исоро ҳамчун Наҷотдиҳандаи худ қабул кунанд, онҳо ҳамеша аз ҳар гуна хатари доварии Худо озоданд. Ба ин маъно, ки барои ба даст овардани наҷоти мо ҳеҷ коре боқӣ намондааст, ки ин комилан дуруст аст. Аммо гуфтан мумкин аст, ки Исо ягон тағйироти минбаъдаро дар ҳаёти мо интизор нест, фиреби марговар аст. Ин бахш нишон медиҳад, ки чаро.

Чӣ тавр Исо бо гуноҳ муносибат мекунад

Чӣ тавр таълимоти Исо ва расулонаш бо Исо мувофиқат мекунад?’ намунаи худ?

Исо гуноҳро мебахшад

Яке аз хислатҳои Исо’ хизмате, ки аз ҳама мухолифи муассисаи динӣ буд, омодагии ӯ барои бахшидани гуноҳҳои одамон буд. Онҳо инро ҳамчун даъво ба Илоҳият эътироф карданд («Чӣ касе метавонад гуноҳонро ҷуз Худои якто бибахшад?’ – Mk 2:7). Аммо ба хавфи худ нигох накарда, Исо зуд бахшишашро эълон кард.

Исо чӣ буд’ Муносибат ба ҷиноятҳои такрорӣ?

Вақте ки Исо ба одамон гуфт, ки «дигар гуноҳ накунед».,’ Оё ин маънои онро дорад, ки вай омода набуд, ки ба онҳо имкони дигар диҳад? Вақте ки ӯ ба Петрус гуфт, ки бародарашро бубахшад 770 маротиба?! (Mt 18:21-22.) Ё дар бораи огоҳии ӯ, ки мо набояд дигаронро маҳкум кунем, чӣ мешавад?? (Mat 7:1-3.)

Дар бораи муносибати ӯ ба шогирдонаш чӣ гуфтан мумкин аст’ Гуноҳҳо?

Исо’ шогирдон аз камолот дур буданд; ва ба мукобили рафтори бади онхо дарег намедошт. Аммо, онҳоро сарзаниш карда буд, вай ҳеҷ гоҳ ба онҳо муқобилат намекард ва аз онҳо даст накашидааст.

Гуноҳ ва калисо

Таърихан сухан гуфтан, Калисо аксар вақт ба Исо зиндагӣ карда натавонист’ стандартҳо. Ин вазъияти қобили қабул аст?

Баъд аз эҳё?

Ҳарчанд Исо баъд аз эҳёи ӯ аз ҷиҳати ҷисмонӣ аксар вақт ҳузур надошт, вай Рӯҳулқудсро ба ҷои худ фиристод, то ба калисои навбунёд роҳнамоӣ кунад. Пас, мо бояд бубинем, ки Рӯҳулқудс бо гуноҳ дар калисо чӣ гуна муносибат мекард.

Исои Масеҳ

Дар Rev 2:1-3:22, Исо як қатор огоҳиҳои шадидро дар бораи ҷазое медиҳад, ки агар калисоҳо дар гуноҳҳои ҳозираи худ идома диҳанд. Вакте ки мо табиати дагалонаи баъзеи онхоро дида мебароем, Тааҷҷубовар аст, ки Исо бо онҳо то чӣ андоза пурсабр буд: балки ба худсарй ва нимкорнро чй кадар сахт мазаммат мекунад.

Дар Rev 5:1-14 мо мефаҳмем, ки ягона шахсе, ки Худо ба сифати довар бар зидди насли башарият муносиб медонад, ҳамон касест, ки худаш мурданро беҳтар медонад, аз маҳкум кардани ҳар касе, ки эҳтимолан наҷот ёбад. Аммо боби ниҳоӣ ҳушдор медиҳад, ки нуқтае фаро мерасад, ки тағирот дигар ғайриимкон аст ва доварӣ бояд фурӯ равад.