Баҳонаҳои бардурӯғ

Исо барои танқиди махсус ду тарзи рафторро қайд кард, дар ҳоле ки хуб ва худотарсӣ зоҳир мешавад, фиребгарихои хакикатан хавфноканд.

Мағрурии худбинӣ

Юҳанно дар номаи аввали худ таъкид мекунад, ки ҳар касе, ки худро «бегуноҳ» мегӯяд, худро фиреб медиҳад. (1Jn 1:8). Исо ба ин гуна одамон назари монанд дошт. Инро ба назар гиред…

Ӯ ин масалро ба баъзе одамоне гуфт, ки ба адолати худ боварӣ доштанд, ва ҳама дигаронро хор мекард.”Ду мард барои дуо гуфтан ба маъбад баромаданд; яке фарисй буд, ва дигаре андозгир буд. Фарисй истода, бо худ чунин дуо гуфт: 'Худоё, ташаккур мегӯям, ки ман мисли дигарон нестам, горатгарон, ноинсоф, зинокорон, ё ҳатто ба ин андозгир монанд. Ман дар як ҳафта ду маротиба рӯза мегирам. Ман аз ҳар чизе, ки мегирам, даҳяк медиҳам.’ Аммо андозгир, дур истода, ҳатто чашмони худро ба осмон намебардошт, балки синаашро мезад, гуфта, 'Худоё, ба ман раҳм кун, гунаҳкор!’ ман ба шумо мегӯям, ин одам ба хонаи худ фуромад, на дигараш; зеро ҳар кӣ худро баланд бардорад, фурӯтан хоҳад шуд, аммо касе ки худро фурӯтан созад, сарбаланд хоҳад шуд.” (Luk 18:9-14)

Масал бо киноя вазнин аст. “Фарисй бархост ва дуо кард (ё аз ҷониби) худаш.” Ӯ ҷои Худоро гирифта, худро ҳамчун меъёри адолати худ муқаррар мекард. Ва Худо ҳатто гӯш намекард; аз сабаби такаббурии даъвои худ. Ин бояд як огоҳии сахт барои ҳар касе, ки даъвои ба як ҳолати комили бегуноҳ расидааст, бошад, тасаввур кардан, ки ҳаёти онҳо ба меъёрҳои Худо мувофиқат мекунад ё танҳо фикр кардан, ки онҳо нисбат ба дигарон сазовортар ба илтифоти Худо ҳастанд.

Аммо қайд кунед, ки худи Исо дигар буд. Боре вай дар хакикат ба душманони ашаддии худ зада, талаб мекард, “Оё касе аз шумо маро исбот карда метавонад, ки гунаҳкор аст??” Аз афташ, натавонистанд; зеро онхо ба чои он даъвои беасосро пеш гирифтанд, ки, “шумо сомарӣ ҳастед, ва дев доранд.”(Jn 8:46-48)

Бозгашт ба мухтасар

Зарурати тағирот

Баъзе масеҳиёнро водор карданд, ки онҳо танҳо Исоро ҳамчун Наҷотдиҳандаи худ истиқбол кардан лозим аст., ва онҳо аз ҳар гуна хатари доварии Худо то абад озоданд. Ба ин маъно, ки барои ба даст овардани наҷоти мо ҳеҷ коре боқӣ намондааст, ки ин комилан дуруст аст. Аммо гуфтан мумкин аст, ки Исо ягон тағйироти минбаъдаро дар ҳаёти мо интизор нест, фиреби марговар аст. Биёед ман мисол нишон диҳам…

Пас аз рад шудани ӯ дар Носира, Исо ба Кафарнаҳум рафт (Lk 4:16 & Lk 4:29-31), ки хонаи нави у гардид (Mt 4:13). Саймон, Эндрю, Ҷеймс, Юҳанно ва Филиппус ҳама аз гирду атрофи Кафарнаҳум ва Байт-Сайдо омаданд (Jn 1:44; Mk 1:16-29). Исо дар он минтақа мӯъҷизаҳои зиёде ба амал овард (Mt 8:5; Mk 1:30-34; Mk 2:1-12). Баъди таъом додани 5,000 Исо чунон машҳур буд, ки мардум мехостанд ӯро подшоҳ кунанд, дар ҳолати зарурӣ бо зӯрӣ: лекин Исо онҳоро тарк кард (Jn 6:14-15). Боз ӯро дар куништ дар Кафарнаҳум пайдо карданд (Jn 6:24; Jn 6:59), худро ба иҷрои кори Худо майл доранд (Jn 6:28). Аммо Исо ба фаҳмондан шурӯъ кард, ки афзалиятҳои онҳо нодуруст буданд; ки вай аз осмон буд; ки пайравй кардан ба куллй тагьир додани чахонбинй ва доимй ‘ гизо доданро талаб мекард’ Бар Ӯ ҳаёт ва қуввате, ки танҳо Ӯ дода метавонист; ки вай бояд мурд, то ки хамаи ин имконпазир шавад (Jn 6:27-58). Ин аз нуктаи назари материалистии онхо тамоман маъное надошт; ва онҳо намехоҳанд тағйир диҳанд. Натиҷаи фаврӣ ин буд, ки аксари ин шогирдони номдор ӯро партофта рафтанд (Jn 6:61-66).

Ин одамон хурсанд буданд, ки Исо ҳангоми баракат додани онҳо бо онҳо буд, шифо додани онҳо, озод кардани одамон, ва таъмини ниёзҳои онҳо: аммо онҳо омода набуданд, ки нуқтаи назари худро ё афзалиятҳои худро тағир диҳанд. Кӯтоҳаш, аксари онҳо ҳеҷ гоҳ тавба накардаанд. Исо медонист: ва нокомии онхо окибатхои абадй дошт.

Сипас ӯ ба таҳқир кардани шаҳрҳое шурӯъ кард, ки дар онҳо аксари корҳои бузурги ӯ анҷом дода шуда буданд, зеро тавба накарданд. “Вой бар ҳоли шумо, Хоразин! Вой бар ҳоли шумо, Байтсайда! Зеро, агар мӯъҷизаҳое, ки дар шумо зоҳир шуда буданд, дар Сӯр ва Сидӯн зоҳир мешуданд, кайхо дар палосу хокистар тавба мекарданд. Аммо ман ба шумо мегӯям, дар рӯзи доварӣ ҳоли Сӯр ва Сидӯн аз шумо сабуктар хоҳад буд. Шумо, Кафарнаум, ки ба осмон баланд шудаанд, шумо ба дӯзах меравед. Зеро, агар мӯъҷизаҳое, ки дар Садӯм ба амал омадаанд, дар шумо зоҳир мешуданд, то ин рӯз боқӣ мемонд. Аммо ба шумо мегӯям, ки ин барои сарзамини Садӯм тоқатовартар хоҳад буд, дар рӯзи ҷазо, аз барои шумо.” (Mat 11:20-24)

Аммо лутфан қайд кунед, ки масъалаи муҳим дар ин ҷо на дарки онҳо дар бораи Исо набуд’ паём, на рафтори бади онхо. Дар он марҳила, шогирдоне, ки бо Исо монданд, низ кам буданд (Агар ягон) фикр кунед, ки Исо’ сухан дар бораи «хурокдихй’ бар ӯ, ё ҷони худро барои ҷаҳон бахшидааст, дар асл дар назар дошт (Mt 16:21-23; Lk 18:31-34). Ва рафтори худи онҳо ҳанӯз ҳам чизҳои зиёдеро талаб мекард (Mk 9:33-34; Mk 10:13-14; Mk 14:50, Mk 14:66-72). Вале бо вучуди камбудихояшон, онҳо боварӣ доштанд, ки Исо «Масеҳ аст»., Писари Худои Ҳай’ ва «суханони ҳаёти ҷовидонӣ» дошт.’ Бо сабаби ин, Ухдадор шуданд, ки ба у пайравй кунанд. (Jn 6:68-69).

Тавбаи ҳақиқӣ ин аст, ки ба Исо пайравӣ кардан аст; ва тарзи фикрронй ва рафторамонро тагьир дихем, то ки мо хам дар чахонбинй ва хам дар рафторамон тадричан бештар ба у монанд шавем. Ҳар чизи камтар қалбакии хатарнок аст.

Бозгашт ба мухтасар

Чӣ тавр Исо бо гуноҳ муносибат мекунад

Мо дидем, ки чӣ тавр Исо дидаву дониста меъёри рафтореро, ки аз шогирдонаш интизор буд, баланд бардошт, дар ниҳоят ба онҳо мегӯям, ки онҳо бояд “комил бошед, чунон ки Падари шумо дар осмон комил аст” (Mt 5:48). Бо вуҷуди ин, ӯ аз онҳое, ки даъво мекарданд, ки аллакай кофӣ хубанд, рад кард (Lk 18:9-14). Мо инчунин қайд кардем, ки Юҳанно эҳтимолияти гуноҳро эътироф мекунад ва моро итминон медиҳад, ки онҳое, ки ба Исо пайравӣ кардан мехоҳанд, бахшидани доимӣ ва озодиро аз ҳисси маҳкумият ва нокомӣ медонанд.. Оё ин бо Исо мувофиқат мекунад’ паём ва намунаи худ?

Бозгашт ба мухтасар

Исо гуноҳро мебахшад

Яке аз хислатҳои Исо’ хизмате, ки аз ҳама мухолифи муассисаи динӣ буд, омодагии ӯ барои бахшидани гуноҳҳои одамон буд. Онҳо инро ҳамчун даъво ба Илоҳият эътироф карданд («Чӣ касе метавонад гуноҳонро ҷуз Худои якто бибахшад?’ – Mk 2:7). Аммо ба хавфи худ нигох накарда, Исо зуд бахшишашро эълон кард.

Чор нафар омаданд, фалаҷро назди ӯ мебурд. Вақте ки онҳо ба сабаби издиҳом ба Ӯ наздик шуда натавонистанд, дар он чое, ки у буд, бомро бардоштанд. Вақте ки онҳо онро шикастанд, матеро, ки фалач дар болои он хобида буд, фуроварданд. Исо, имонашонро дида, — гуфт ба фалаҷ, “Писар, гуноҳҳоят омурзида шуд.” (Mar 2:3-5)

Аммо дар он ҷо баъзе аз китобдонон нишаста буданд, ва дар дилашон фикру мулохиза, “Чаро ин одам ин хел куфр мегуяд? Гуноҳҳоро ҷуз Худои якто кист мебахшад?” (Mar 2:6-7)

Дарҳол Исо, дар рӯҳи ӯ дарк кард, ки онҳо дар дохили худ чунин фикр мекунанд, ба онҳо гуфт, “Чаро шумо дар дили худ дар ин бора фикр мекунед?? Кадомаш осонтар аст, ба фалаҷ гуфтан, «Гуноҳларингиз кечирилди;’ ё гуфтан, 'Бархез, ва бистари худро бардоред, ва роҳ рафтан?’ Аммо то бидонед, ки Писари Одам дар рӯи замин қудрати бахшидани гуноҳҳоро дорад” -— гуфт у ба шал- “ман ба шумо мегӯям, бархостан, матои худро бигиред, ва ба хонаи худ равед.” (Mar 2:8-11)

Исо ҳатто гуноҳҳоеро бахшид, ки тибқи қонуни яҳудиён бо марг ҷазо дода мешуданд. Дидан Lk 7:37-50 & Jn 8:3-11.

Бозгашт ба мухтасар

Исо чӣ буд’ Муносибат ба ҷиноятҳои такрорӣ?

Мо аллакай қайд карда будем, ки ҳолатҳое буданд, ки Исо ба одамон гуфт, ки «дигар гуноҳ накунед».’ (Jn 5:14 & Jn 8:11). Аммо оё ин маънои онро дорад, ки ӯ омода набуд, ки ба онҳо имкони дигар диҳад? Инро ба назар гиред:

Он гоҳ Петрус омада, ба Ӯ гуфт, “Худовандо, чанд бор бародарам бар зидди ман гуноҳ мекунад, ва ман ӯро мебахшам? То ҳафт бор?” Исо ба вай гуфт, “Ман ба шумо то ҳафт бор намегӯям, аммо, то ҳафтод маротиба ҳафт.” (Mt 18:21-22)

Исо инро бо масал дар бораи ғуломи набахшанда гуфт(Mt 18:23-35), бо калимаҳо ба охир мерасад, “Ҳамин тавр Падари осмонии Ман низ бо шумо хоҳад кард, агар ҳар як бародари худро барои гуноҳҳояш аз таҳти дил набахшед.” (Mt 18:35). Ин масал Худоро ба подшоҳ муқоиса мекунад, ки аз маблаги хеле калоне махрум шудааст, ки он бояд дар муддати хеле дароз чамъ шуда бошад, бо хизматгор маблағи хеле камтар қарздор буд. Исо ба таври муассир мегӯяд, 'Падари ман нисбат ба шумо нисбат ба бародаратон хеле пурсабр буд. Ин аст меъёри омурзиши Ӯ нисбат ба шумо; пас шумо бояд ҳамин тавр кунед.’

Аммо дар ин ҷо як огоҳӣ вуҷуд дорад. Исо низ гуфт:

Эҳтиёт шав. Агар бародарат бар зидди ту гуноҳ кунад, ӯро сарзаниш кунед. Агар тавба кунад, ӯро бубахш. Агар дар як рӯз ҳафт бор бар ту гуноҳ кунад, ва ҳафт бор бармегардад, гуфта, 'Ман тавба мекунам,’ ту ӯро мебахшӣ.” (Luk 17:3-4)

Эҳтимол меравад, ки ин суханоне буд, ки Петрус ба Исо иқтибос овардааст. Исо’ Ҷавоб гуфтан аст, ки маҳдудияти рақамии муассир вуҷуд надорад: аммо ин сухан дар бораи љойи тавба дар ин маврид низ нуктае дорад. Агар шахс такроран як ҷиноят содир кунад, ин ба ҳақиқии тавбаашон шубҳа мекунад.. Аммо Исо’ Насиҳат ба мо ин аст, ки сухани онҳоро ба қадри қимат қабул кунем ва бибахшем. Мо қодир нестем, ки дили онҳоро доварӣ кунем: аммо Худо метавонад ва ҳам ба дили онҳо ва ҳам ба дили мо ҳукм хоҳад кард.

“ҳукм накунед, то ки шумо маҳкум нашавед. Зеро бо ҳар ҳукме, ки шумо ҳукм мекунед, шумо ҳукм карда хоҳед шуд; ва ба ҳар андозае, ки чен кунед, ба шумо чен карда мешавад. Чаро ту хасро дар чашми бародарат мебинӣ?, аммо чӯберо, ки дар чашми худ аст, ба назар нагиред? “(Mat 7:1-3)

Бозгашт ба мухтасар

Дар бораи муносибати ӯ ба шогирдонаш чӣ гуфтан мумкин аст’ Гуноҳҳо?

Агар мо ба шогирдон назар андозем, ки Исо бо онҳо буд, аз комилият дур буданд. Онҳо байни худ баҳс мекарданд, ки кӣ бузургтар аст (Mk 9:33-37). Яъқуб ва Юҳанно кӯшиш карданд, ки Исоро фиреб диҳанд, то ба онҳо ду ҷои аввалро диҳад (Mk 10:35-45). Ҳамон ду нафар мехостанд аз осмон оташ бихонанд, зеро онҳоро дар деҳаи сомарӣ пазироӣ накарданд (Lk 9:51-56). Онҳо ба модарон гуфтанд, ки Исоро бо фарзандонашон озор надиҳанд; ки дар хакикат Исоро хафа кард (Mk 10:13-16). Пас аз як рӯз хидмат, Исо ҳангоми тӯфон дар қаиқ хобида буд; ва онҳо Исоро айбдор карданд, ки ғарқ шудани онҳо парвое надорад (Mk 4:33-38). Дар як лаҳза Петрус даҳони маҷозии Шайтон шуд (Mt 16:21-23). Ӯ фахр мекард, ки ҳеҷ гоҳ Исоро тарк намекунад (Mk 14:27-31) ва, чанде пас, хамаи онхо карданд (Mk 14:50). Петрус ҳатто лаънат кард, қасам хӯрд ва ҳеҷ гоҳ нашинохтанашро рад кард (Mt 26:69-75).

Исо дар вақти ба миён омадани ин масъалаҳо худдорӣ намекард. Аммо, онҳоро сарзаниш карда буд, вай ҳеҷ гоҳ бар зидди онҳо набуд. Ва, сарфи назар аз нокомии Петрус, Исо то ҳол ӯро барои роҳбарӣ кардани шогирдон таъин кард (Lk 22:31-32; Jn 21:15-19).

Бозгашт ба мухтасар / Бихонед…