Ψεύτικες προσχήσεις

Ο Ιησούς ξεχώρισε για ιδιαίτερη κριτική δύο πρότυπα συμπεριφοράς που, ενώ φαίνεται καλός και ευσεβής, είναι πραγματικά επικίνδυνες απάτες.

Η Αλαζονεία της Αυτοδικαίωσης

Στην πρώτη του επιστολή ο Ιωάννης τονίζει ότι όποιος ισχυρίζεται ότι είναι «χωρίς αμαρτία» εξαπατά τον εαυτό του (1Jn 1:8). Ο Ιησούς είχε παρόμοια άποψη για αυτούς τους ανθρώπους. Σκεφτείτε αυτό…

Μίλησε επίσης αυτή την παραβολή σε ορισμένους ανθρώπους που ήταν πεπεισμένοι για τη δική τους δικαιοσύνη, και που περιφρονούσε όλους τους άλλους.”Δύο άνδρες ανέβηκαν στο ναό για να προσευχηθούν; ο ένας ήταν Φαρισαίος, και ο άλλος ήταν φοροεισπράκτορας. Ο Φαρισαίος στάθηκε και προσευχόταν στον εαυτό του έτσι: 'Θεός, Σας ευχαριστώ, ότι δεν είμαι σαν τους υπόλοιπους άντρες, εκβιαστές, άδικος, μοιχοί, ή και σαν αυτόν τον φοροεισπράκτορα. Νηστεύω δύο φορές την εβδομάδα. Δίνω τα δέκατα από όλα όσα παίρνω.’ Μα ο φοροεισπράκτορας, στέκεται μακριά, δεν θα σήκωνε καν τα μάτια του στον ουρανό, αλλά χτύπησε το στήθος του, ρητό, 'Θεός, ελεήσου με, ένας αμαρτωλός!’ σου λέω, αυτός ο άνθρωπος κατέβηκε στο σπίτι του δικαιολογημένος παρά ο άλλος; γιατί καθένας που υψώνει τον εαυτό του θα ταπεινωθεί, αλλά αυτός που ταπεινώνει τον εαυτό του θα υψωθεί.” (Luk 18:9-14)

Η παραβολή είναι βαριά από σαρκασμό. “Ο Φαρισαίος στάθηκε και προσευχήθηκε σε (ή από) ο ίδιος.” Έπαιρνε τη θέση του Θεού θέτοντας τον εαυτό του ως το δικό του πρότυπο δικαιοσύνης. Και ο Θεός δεν άκουγε καν; λόγω της αλαζονείας του ισχυρισμού του. Αυτό θα πρέπει να είναι μια ισχυρή προειδοποίηση για όποιον ισχυρίζεται ότι έχει φτάσει σε μια κατάσταση αναμάρτητης τελειότητας, να φαντάζονται ότι η ζωή τους ανταποκρίνεται στα πρότυπα του Θεού ή απλώς να πιστεύουν ότι αξίζουν περισσότερο την εύνοια του Θεού από τους άλλους.

Αλλά σημειώστε ότι ο ίδιος ο Ιησούς ήταν διαφορετικός. Σε μια περίπτωση στράφηκε πραγματικά στους πιο σκληρούς εχθρούς του και απαίτησε, “Μπορεί κάποιος από εσάς να μου αποδείξει ότι είμαι ένοχος για αμαρτία?” Προφανώς, δεν μπόρεσαν; καθώς αντίθετα κατέφυγαν σε έναν αβάσιμο ισχυρισμό ότι, “είσαι Σαμαρείτης, και να έχεις έναν δαίμονα.”(Jn 8:46-48)

Επιστροφή στην περίληψη

Η Αναγκαιότητα της Αλλαγής

Μερικοί ομολογούμενοι Χριστιανοί οδηγήθηκαν να υποθέσουν ότι το μόνο που έχουν να κάνουν είναι να καλωσορίσουν τον Ιησού ως Σωτήρα τους, και είναι ελεύθεροι από κάθε κίνδυνο της κρίσης του Θεού για πάντα. Με την έννοια ότι δεν μας μένει τίποτα να κάνουμε για να κερδίσουμε τη σωτηρία μας, αυτό είναι απολύτως αλήθεια. Αλλά το να υπονοούμε ότι ο Ιησούς δεν περιμένει καμία περαιτέρω αλλαγή στη ζωή μας είναι μια θανάσιμη εξαπάτηση. Επιτρέψτε μου να το επεξηγήσω…

Μετά την απόρριψή του στη Ναζαρέτ, Ο Ιησούς πήγε στην Καπερναούμ (Lk 4:16 & Lk 4:29-31), που έγινε το νέο του σπίτι (Mt 4:13). Σάιμον, Ανδρέας, Τζέιμς, Ο Ιωάννης και ο Φίλιππος ήρθαν όλοι από την περιοχή γύρω από την Καπερναούμ και τη Βηθσαΐδα (Jn 1:44; Mk 1:16-29). Ο Ιησούς έκανε πολλά θαύματα σε εκείνη την περιοχή (Mt 8:5; Mk 1:30-34; Mk 2:1-12). Μετά το τάισμα του 5,000 Ο Ιησούς ήταν τόσο δημοφιλής που οι άνθρωποι ήθελαν να τον κάνουν βασιλιά, με τη βία αν χρειαστεί: αλλά ο Ιησούς τους άφησε (Jn 6:14-15). Τον εντόπισαν ξανά στη συναγωγή της Καπερναούμ (Jn 6:24; Jn 6:59), που δηλώνουν πρόθυμοι να κάνουν το έργο του Θεού (Jn 6:28). Αλλά ο Ιησούς άρχισε να εξηγεί ότι οι προτεραιότητές τους ήταν όλες λάθος; ότι ήταν από τον ουρανό; ότι μετά από αυτόν απαιτούσε μια ολική αλλαγή προοπτικής και μια συνεχή «τάισμα».’ πάνω Του για ζωή και δύναμη που μόνο Αυτός μπορούσε να προσφέρει; και ότι θα έπρεπε να πεθάνει για να γίνουν όλα αυτά δυνατά (Jn 6:27-58). Αυτό δεν είχε κανένα νόημα από την υλιστική τους σκοπιά; και δεν ήταν διατεθειμένοι να αλλάξουν. Το άμεσο αποτέλεσμα ήταν ότι οι περισσότεροι από αυτούς τους ομολογούμενους μαθητές τον εγκατέλειψαν (Jn 6:61-66).

Αυτοί οι άνθρωποι ήταν χαρούμενοι που είχαν τον Ιησού μαζί τους ενώ τους ευλογούσε, θεραπεύοντάς τους, ελευθερώνοντας τους ανθρώπους, και την κάλυψη των αναγκών τους: αλλά δεν ήταν πρόθυμοι να αλλάξουν την οπτική τους ή τις προτεραιότητές τους. Εν συντομία, οι περισσότεροι από αυτούς δεν είχαν ποτέ μετανιώσει πραγματικά. Ο Ιησούς το ήξερε: και η αποτυχία τους να το κάνουν είχε αιώνιες συνέπειες.

Τότε άρχισε να καταγγέλλει τις πόλεις στις οποίες είχαν γίνει τα περισσότερα από τα δυνατά έργα του, γιατί δεν μετάνιωσαν. “Αλίμονο σε σας, Χοραζίν! Αλίμονο σε σας, Βηθσαΐδα! Διότι αν είχαν γίνει στην Τύρο και στη Σιδώνα τα μεγάλα έργα που έγιναν σε εσάς, θα είχαν μετανοήσει εδώ και πολύ καιρό μέσα σε σάκο και στάχτη. Αλλά σου λέω, θα είναι πιο ανεκτό για την Τύρο και τη Σιδώνα την ημέρα της κρίσης παρά για εσάς. Εσείς, Καπερναούμ, που υψώνονται στον ουρανό, θα κατέβεις στον Άδη. Διότι αν είχαν γίνει στα Σόδομα τα μεγάλα έργα που έγιναν σε εσάς, θα είχε παραμείνει μέχρι σήμερα. Αλλά σας λέω ότι θα είναι πιο ανεκτό για τη γη των Σοδόμων, την ημέρα της κρίσεως, παρά για σένα.” (Mat 11:20-24)

Αλλά παρακαλώ σημειώστε ότι το κρίσιμο ζήτημα εδώ δεν ήταν ούτε η έλλειψη κατανόησης του Ιησού’ μήνυμα, ούτε την κακή τους συμπεριφορά. Σε εκείνο το στάδιο, οι μαθητές που έμειναν με τον Ιησού είχαν επίσης λίγα (εάν υπάρχει) ιδέα τι Ιησού’ μιλάμε για «τάισμα».’ σε αυτόν, ή δίνοντας τη ζωή του για τον κόσμο, στην πραγματικότητα εννοούσε (Mt 16:21-23; Lk 18:31-34). Και η δική τους συμπεριφορά άφηνε ακόμα πολλά να είναι επιθυμητά (Mk 9:33-34; Mk 10:13-14; Mk 14:50, Mk 14:66-72). Όμως παρά τις ελλείψεις τους, είχαν πειστεί ότι ο Ιησούς ήταν «ο Χριστός»., ο Υιός του ζώντος Θεού’ και ότι είχε «τα λόγια της αιώνιας ζωής.’ Εξαιτίας αυτού, είχαν δεσμευτεί να τον ακολουθήσουν. (Jn 6:68-69).

Η αληθινή μετάνοια είναι να δεσμευτείς να ακολουθήσεις τον Ιησού; και να αλλάξουμε τον τρόπο που σκεφτόμαστε και ενεργούμε, ώστε να γίνουμε προοδευτικά περισσότερο σαν αυτόν τόσο στην οπτική όσο και στη συμπεριφορά μας. Οτιδήποτε λιγότερο είναι επικίνδυνο πλαστό.

Επιστροφή στην περίληψη

Πώς αντιμετωπίζει ο Ιησούς την αμαρτία

Είδαμε πώς ο Ιησούς ανέβασε σκόπιμα το επίπεδο συμπεριφοράς που αναμενόταν από τους μαθητές του, λέγοντάς τους τελικά ότι πρέπει “να είσαι τέλειος, όπως ο Πατέρας σας στους ουρανούς είναι τέλειος” (Mt 5:48). Ωστόσο, ήταν περιφρονητικός για εκείνους που ισχυρίζονταν ότι ήταν ήδη αρκετά καλοί (Lk 18:9-14). Σημειώσαμε επίσης ότι ο Ιωάννης αναγνωρίζει την πιθανότητα της αμαρτίας, ενώ μας καθησυχάζει ότι όσοι επιδιώκουν να ακολουθήσουν τον Ιησού μπορούν να γνωρίζουν συνεχή συγχώρεση και ελευθερία από την αίσθηση της καταδίκης και της αποτυχίας. Ταιριάζει αυτό με τον Ιησού’ δικό του μήνυμα και παράδειγμα?

Επιστροφή στην περίληψη

Ο Ιησούς Συγχωρεί την Αμαρτία

Ένα από τα χαρακτηριστικά του Ιησού’ Η διακονία που ανταγωνίστηκε περισσότερο το θρησκευτικό κατεστημένο ήταν η ετοιμότητά του να συγχωρήσει τις αμαρτίες των ανθρώπων. Το αναγνώρισαν αυτό ως αξίωση για τη Θεότητα («Ποιος μπορεί να συγχωρήσει αμαρτίες παρά μόνο ο Θεός?’ – Mk 2:7). Όμως παρά τον κίνδυνο για τον εαυτό του, Ο Ιησούς έσπευσε να δηλώσει τη συγχώρεσή του.

Ήρθαν τέσσερα άτομα, κουβαλώντας του έναν παράλυτο. Όταν δεν μπορούσαν να πλησιάσουν κοντά του για το πλήθος, αφαίρεσαν τη στέγη όπου βρισκόταν. Όταν το είχαν διαλύσει, κατέβασαν το χαλάκι που ήταν ξαπλωμένος ο παράλυτος. Ιησούς, βλέποντας την πίστη τους, είπε στον παράλυτο, “Υιός, οι αμαρτίες σου συγχωρούνται.” (Mar 2:3-5)

Αλλά ήταν μερικοί από τους γραμματείς που κάθονταν εκεί, και συλλογισμός στις καρδιές τους, “Γιατί αυτός ο άνθρωπος λέει βλασφημίες έτσι? Ποιος μπορεί να συγχωρήσει αμαρτίες παρά μόνο ο Θεός?” (Mar 2:6-7)

Αμέσως ο Ιησούς, αντιλαμβανόμενοι στο πνεύμα του ότι έτσι συλλογίστηκαν μέσα τους, τους είπε, “Γιατί συλλογίζεστε αυτά τα πράγματα στην καρδιά σας? Που είναι πιο εύκολο, να πει στον παράλυτο, «Οι αμαρτίες σου συγχωρούνται;’ ή να πω, 'Σηκώνομαι, και σήκωσε το κρεβάτι σου, και περπατήστε?’ Αλλά για να ξέρετε ότι ο Υιός του Ανθρώπου έχει εξουσία στη γη να συγχωρεί αμαρτίες” -είπε στον παράλυτο- “σου λέω, σηκώνομαι, σηκώστε το χαλάκι σας, και πήγαινε στο σπίτι σου.” (Mar 2:8-11)

Ο Ιησούς συγχώρεσε ακόμη και αμαρτίες που τιμωρούνταν με θάνατο σύμφωνα με τον ιουδαϊκό νόμο. Βλέπω Lk 7:37-50 & Jn 8:3-11.

Επιστροφή στην περίληψη

Τι ήταν ο Ιησούς’ Στάση για Επαναλαμβανόμενες Παραβάσεις?

Έχουμε ήδη σημειώσει ότι υπήρξαν περιπτώσεις που ο Ιησούς είπε στους ανθρώπους «Μην αμαρτάνετε πια».’ (Jn 5:14 & Jn 8:11). Αλλά αυτό σημαίνει ότι δεν ήταν διατεθειμένος να τους δώσει άλλη μια ευκαιρία? Σκεφτείτε αυτό:

Τότε ήρθε ο Πέτρος και του είπε, “Αρχοντας, πόσο συχνά θα αμαρτάνει ο αδελφός μου εναντίον μου, και τον συγχωρώ? Μέχρι επτά φορές?” του είπε ο Ιησούς, “Δεν σας το λέω παρά επτά φορές, αλλά, μέχρι εβδομήντα επί επτά.” (Mt 18:21-22)

Ο Ιησούς το ακολούθησε με την παραβολή του ασυγχώρητου δούλου(Mt 18:23-35), τελειώνοντας με τις λέξεις, “Έτσι θα κάνει και ο ουράνιος Πατέρας μου σε εσάς, αν δεν συγχωρήσετε ο καθένας τον αδερφό σας μέσα από την καρδιά σας για τις ατασθαλίες του.” (Mt 18:35). Η παραβολή συγκρίνει τον Θεό με βασιλιά, που έχει στερηθεί ένα ποσό τόσο τεράστιο που πρέπει να είχε συσσωρευτεί για πολύ μεγάλο χρονικό διάστημα, με έναν υπηρέτη χρωστούσε πολύ μικρότερο ποσό. Ο Ιησούς λέει ουσιαστικά, «Ο Πατέρας μου ήταν πολύ πιο μακροθυμικός μαζί σας από όσο θα μπορούσατε ποτέ να είστε με τον αδελφό σας. Αυτό είναι το πρότυπο της συγχώρεσής Του προς εσάς; οπότε πρέπει να κάνετε το ίδιο.’

Αλλά υπάρχει μια επιφύλαξη εδώ. Είπε επίσης ο Ιησούς:

Πρόσεχε. Αν ο αδελφός σου αμαρτήσει εναντίον σου, επίπλησέ τον. Αν μετανοήσει, συγχώρεσε τον. Αν σου αμαρτήσει επτά φορές την ημέρα, και επτά φορές επιστρέφει, ρητό, «Μετανοώ,’ θα τον συγχωρήσεις.” (Luk 17:3-4)

Είναι πολύ πιθανό ότι αυτό ήταν το ρητό που παρέθεσε ο Πέτρος στον Ιησού. Ιησούς’ Η απάντηση είναι να πούμε ότι δεν υπάρχει αποτελεσματικό αριθμητικό όριο: αλλά αυτό το ρητό κάνει επίσης μια επισήμανση για τη θέση της μετάνοιας σε αυτό. Εάν ένα άτομο διαπράττει επανειλημμένα το ίδιο αδίκημα, αυτό θέτει αμφιβολίες για το γνήσιο της μετάνοιάς του. Αλλά ο Ιησούς’ Η οδηγία προς εμάς είναι ότι πρέπει να δεχόμαστε τα λόγια τους στην ονομαστική τους αξία και να συγχωρούμε. Δεν έχουμε τα προσόντα να κρίνουμε τις καρδιές τους: αλλά ο Θεός μπορεί και θα κρίνει και τις καρδιές τους και τη δική μας.

“Μην κρίνετε, για να μην κριθείτε. Γιατί με όποια κρίση κρίνεις, θα κριθείτε; και με όποιο μέτρο μετράς, θα σου μετρηθεί. Γιατί βλέπεις την κηλίδα που είναι στο μάτι του αδελφού σου, αλλά μην λαμβάνετε υπόψη τη δέσμη που βρίσκεται στο δικό σας μάτι? “(Mat 7:1-3)

Επιστροφή στην περίληψη

Τι γίνεται με τη στάση Του προς τους μαθητές Του’ Αμαρτίες?

Αν κοιτάξουμε τους μαθητές τον καιρό που ο Ιησούς ήταν μαζί τους, απείχαν πολύ από το τέλειο. Μάλωσαν μεταξύ τους για το ποιος ήταν ο μεγαλύτερος (Mk 9:33-37). Ο James και ο John προσπάθησαν να ξεγελάσουν τον Ιησού για να τους δώσει τις δύο πρώτες θέσεις (Mk 10:35-45). Οι ίδιοι δύο ήθελαν να ρίξουν φωτιά από τον παράδεισο επειδή δεν τους καλωσόρισαν σε ένα σαμαρικό χωριό (Lk 9:51-56). Είπαν στις μαμάδες να σταματήσουν να ενοχλούν τον Ιησού με τα παιδιά τους; που πραγματικά αναστάτωσε τον Ιησού (Mk 10:13-16). Μετά από διακονία μιας ημέρας, Ο Ιησούς κοιμόταν στη βάρκα κατά τη διάρκεια μιας καταιγίδας; και κατηγόρησαν τον Ιησού ότι δεν νοιαζόταν αν πνίγονταν (Mk 4:33-38). Ο Πέτρος έγινε ένα εικονικό φερέφωνο του Σατανά κάποια στιγμή (Mt 16:21-23). Καυχιόταν ότι δεν θα εγκατέλειπε ποτέ τον Ιησού (Mk 14:27-31) και, λίγο αργότερα, το έκαναν όλοι (Mk 14:50). Ο Πέτρος μάλιστα έβρισε, ορκίστηκε και αρνήθηκε ότι τον γνώριζε ποτέ (Mt 26:69-75).

Ο Ιησούς δεν δίστασε να αντιμετωπίσει αυτά τα ζητήματα όπως και όταν προέκυπταν. Αλλά, αφού τους επέπληξε, δεν τους το κράτησε ποτέ. Και, παρά την αποτυχία του Πέτρου, Ο Ιησούς τον διόρισε ακόμη να ηγείται των μαθητών (Lk 22:31-32; Jn 21:15-19).

Επιστροφή στην περίληψη / Διαβάζω παρακάτω…