Táimid tar éis a mheas anois Íosa’ teagasc ó thaobh na teanga de, féachaint an bhfuil a chuid focal féin aistrithe i gceart, agus ar a gcomhthéacs in Íosa’ seanmóirí agus comhráite, féachaint cad iad na nithe is féidir a dhéanamh le réasún as áibhéil d'aon ghnó ar Íosa’ páirt nó míthuiscint ar ár. Ach táimid fós fágtha leis an tátal go bhfuil Íosa ag tabhairt foláireamh dúinn go dian, mura rachaimid chuige chun maithiúnas agus cabhair a fháil, tá formhór na daonnachta suite ar bhóthar a fhágfaidh go scriosfar sinn. Agus tá muid fós fágtha ag cur ceiste orainn féin, “Cén fáth go gcaithfidh sé a bheith go olc? Má tá grá ag Dia dúinn i ndáiríre, surely D'fhéadfadh sé a bheith tagtha suas le réiteach níos fearr?”

Tá tú i bhfad ó bheith mar an t-aon duine a bhraith mar sin. Tá an chuid is mó againn; lena n-áirítear Íosa’ chéad dheisceabail agus leanúna eile go luath. Mholamar go hachomair cheana fáthanna féideartha nach mbeadh rudaí chomh simplí sin, sna hailt dar teideal “Cén fáth a bhfuil Dia chomh dian sin?” agus “Dodhéanta an Ghrá Éigeantaigh.” Ach anois, aghaidh Íosa’ ráitis simplí féin ar an ábhar, chomh maith le roinnt ceisteanna gan réiteach faoi cad go díreach a bhí i gceist aige, tá sé in am dul chuig an gcuid eile den Bhíobla, agus go háirithe an Tiomna Nua, a fheiceáil conas Íosa’ thuig a dheisceabail féin agus mhínigh siad a theachtaireacht.

Uathúlacht an Phionóis Shíoraí

“Beidh siad seo imithe i pionós síoraí, ach na righteous isteach sa bheatha shíoraí.” (Mat 25:31-33; 41-46)

An ghné is mó imní d’Íosa’ Is é an teagasc a thagairt do ‘phionós síoraí.’ Sa roinn dar teideal, ‘Stór Focal Íosa‘ scrúdaíomar na moltaí go bhfuil ‘eternal’ thagair sé don tréimhse eischateolaíochta seachas a ré agus don ‘phionós’ a thuiscint sa chiall cheartaitheach. Ach, cé gur féidir a leithéid de léirmhínithe a fháil i litríocht na Gréige ó thréimhsí eile, ní thacaítear leis na bríonna seo trína n-úsáid in áit eile sa Tiomna Nua nó sa leagan Septuagint Gréagach den Sean-Tiomna. Ní thacaítear leo ach an oiread ag bríonna bunaidh na bhfocal Eabhraise a aistríonn siad. Le haghaidh plé níos mionsonraithe ar an gceist seo féach Aguisín A.

Tá dearcadh an duine i leith an phionóis shíoraí beagán débhríoch. Ar thaobh amháin, is créatúir sinn chomh hachomair sin go mothaíonn oíche amháin toothache dúinn mar shíoraíocht; Líonann an t-uafás sinn má dhéantar iarracht dáiríre tuiscint a fháil ar choincheap aon phionóis a leanann gan laghdú go deo. Ar an lámh eile, ghlacfadh an chuid is mó againn leis an smaoineamh gur cheart go mbeadh an pionós ‘oiriúnach don choir.’ Níl sé neamhchoitianta a chloisteáil go n-éilíonn íospartaigh coireanna uafásacha ar an té a rinne an cion, ‘Dó in Ifreann go deo!’ Ach conas a dhéanaimid é sin a thomhas? Cé mhéad saol a mhairfidh dúnmharfóir ollmhór? Agus dá mbeadh an cine daonna beartaithe ag Dia le maireachtáil go deo, seachas réise ár saolta nádúrtha, ansin cad tá luach fíor an tsaoil? Conas a thomhaisimid fíor-iarmhairtí ár ngníomhartha míchearta i bhfianaise na fulaingthe agus an chiona a tharla, nó a n-iarmhairtí síoraí féideartha do dhaoine eile?

Chonaiceamar cheana an fhadhb a chruthaigh sé seo d’údar an ‘Targum Jonathan’; a roghnaigh na focail deiridh de Isaiah 66:24 (a léann san Eabhrais,”ní bhfaighidh a bpéist bás, ná múchfar a dtine; agus beidh siad loathsome don chine daonna go léir.” ) mar, “ní bhfaighidh a n-anam bás, agus ní mhúchfar a dteine; agus tabharfar breith ar na haingidh i Gehenna, go dtí go ndéarfaidh na fíréan fúthu, tá go leor feicthe againn.” Agus, mar an gcéanna, rinne na scríobhaithe Talmudach iarracht fad Gehenna a theorannú go huasmhéid 12 mhí. Fós féin, nuair a luann Íosa an sliocht seo i Mark 9:43-48 agus luann sé i Matthew 18:8-9, leagann sé béim ina ionad sin ar nádúr síoraí agus do-mhúchadh tine Gehenna.

Mar sin, nuair a labhraíonn Íosa ar thine Gehenna mar rud síoraí nach féidir a dhíchóimeáil, cad atá i gceist aige? Má éisteann tú le cuid de na tuairiscí gorier ar ifreann, tá sé cosúil le bheith dóite beo, nó iachall a ól aigéad; agus ansin, agus é ar tí dul in éag ón agony, á n-athbheochan agus an próiseas iomlán tosaithe arís ... agus arís ... go deo. Is féidir cur síos den sórt sin a fháil go cinnte sa litríocht Chríostaí ó na haoiseanna dorcha agus freisin sa Quran: ach an bhfuil siad sa Bhíobla?

Is é an ceann is gaire dom le cur síos den sórt sin ná Loch na Tine i leabhar na Revelation: mar sin déanaimis féachaint air sin.

Cad é an Loch na Tine?

Faightear an slonn seo 5 amanna i Revelation, ina ndéanann Eoin cur síos ar a fhís ar bhreithiúnais deiridh Dé. I Rev. 19:20, Deirtear linn gur caitheadh ​​an beithíoch agus a fháidh bréige beo sa loch tine a lasann sulfair.’ I Rev. 20:10 deirtear linn go gcaitear an diabhal féin isteach freisin, agus go mbeidh an triúr seo 'cráite de ló agus d'oíche go deo.’ Tugann sé seo le tuiscint go láidir go mbeidh saol buan ag an loch tine; atá ag teacht le hÍosa’ teagasc i dtaobh Gehenna. ansin, deirtear linn,

Caitheadh ​​Bás agus Hades isteach sa loch tine. Seo é an dara bás, an loch tine. Mura bhfuarthas éinne scríofa i leabhar na beatha, caitheadh ​​isteach sa loch tine é. (Rev 20:14-15)

Is ráiteas an-soiléir é caitheamh isteach Bás agus Hades go bhfuil na stáit idirmheánacha seo idir bás an duine agus breithiúnas, mar sin féin déanaimid iad a shamhlú, críochnaithe anois. Ach, is tábhachtaí, adeirthear linn gurab é an loch teine ​​so 'an dara bás’ agus gurb é an ceann scríbe deiridh é ag aon duine nach bhfuil a n-ainmneacha le fáil i ‘leabhar na beatha;’ lena n-áirítear aon cheann díobh seo a leanas:

Ach do na cowardly, gan chreidiúint, peacaigh, abominable, dúnmharfóirí, gnéasach mímhorálta, sochraidí, idolaters, agus gach liars, tá a gcuid sa loch a dhó le tine agus sulfair, atá an dara bás.” (Rev 21:8)

Ach, níos luaithe i Revelation, tugtar rabhadh speisialta do ghrúpa amháin díobh siúd atá i ndán don loch tine:

Aingeal eile, trian, lean iad, ag rá le guth mór, “Má adhradh duine ar bith an Beast agus a íomhá, agus faigheann sé marc ar a mhullach, nó ar a láimh, ólfaidh sé freisin d'fhíon wrath Dé, a ullmhaítear gan mheasctha i gcupán a fheirge. Beidh sé cráite le tine agus sulfair i láthair na n-aingeal naofa, agus i láthair an Uain. Téann deatach a gcrá suas go deo na ndeor. Níl aon scíthe acu de lá agus d’oíche, iad siúd a adhradh an Beast agus a íomhá, agus an té a gheobhaidh marc a ainm. (Rev 14:9-11)

Deir na véarsaí seo go sonrach go mbeidh an chinniúint chéanna ag an bpéint gan deireadh leo siúd a roghnaíonn an beithíoch a adhradh agus a mharcáil a dhéanamh orthu féin., an fáidh bréige agus satan é féin. Is fiú a lua go háirithe an focal Gréigise ‘lambano’ (aistrithe ‘faigheann’) tá an sainmhíniú a leanas aige Strongs:

G2983 – Lambo – “Foirm fhada de bhriathar príomhúil, nach n-úsáidtear ach mar mhalartach in aimsirí áirithe; a ghlacadh (in iarratais go leor, literally agus figuratively [oibiachtúil nó gníomhach is dócha, chun greim a fháil ar; ach tá G1209 sách suibiachtúil nó éighníomhach, a bheith tairgthe do dhuine; agus tá G138 níos foréigneach, a urghabháil nó a bhaint]) …”

Is é an pointe go mbaineann an rabhadh le duine a théann chomh fada agus a aithint go gníomhach mar adhradh agus leantóir an beithíoch. Agus tá sé seo tar éis tá an soiscéal fógartha do na náisiúin uile agus Tá Babylon tar éis titim (Rev 14:6-11). Faoin am seo ba cheart go mbeadh fíor-nádúr an tsoiscéil i gcoinne riail an bheist soiléir go leor do dhuine ar bith: mar sin tá sé seo ag cur síos ar dhuine a roghnaigh, d’aon ghnó agus go feasach, chun adhradh agus freastal ar an Beast.

Ar son an Diabhal agus a chuid aingeal?

Ag an bpointe seo ba chóir dúinn aird ar leith a thabhairt ar na focail seo Íosa:

Ansin déarfaidh sé freisin leo siúd ar an láimh chlé, ‘Imigh uaim, mallacht tú, isteach sa tine shíoraí atá ullmhaithe don diabhal agus dá aingil;’ (Mat 25:41)

An focal Gréigise ‘aingeal’ ciallaíonn literally 'teachtaire.’ Iad siúd a roghnaíonn freastal ar an beithíoch a bheith ina 'aingeal aige.’ Ach Rev 14:11 dealraitheach gurb é an t-aon áit sa Bhíobla ar fad a labhraíonn go cinntitheach ar dhaoine á gcrapadh gan stad sa loch tine. Mar sin, má Íosa’ tógtar focail go litriúil, is féidir a áiteamh nach raibh sé ar intinn Dé go mbeadh an duine ag fulaingt go síoraí ar an mbealach seo; agus gurb é seo an t-aon chás ina ndéanann siad.

An mbíonn fulaingt Chomhfhiosach i gceist i gcónaí ag Gehenna?

Léirmhíníonn go leor Críostaithe na tagairtí go léir don loch tine mar chur síos ar an riocht céanna; agus dá bhrí sin a thabhairt i gcrích go mbeidh aon duine a chaitear isteach ann fulaingt síoraí, crá gan staonadh. Ach aontaíonn fiú go leor acu siúd a ghlacann an dearcadh seo go bhféadfadh an leibhéal fulaingthe a bheith éagsúil ag brath ar dhéine na bpeacaí a rinneadh..

ach, cé go dtagraíonn na tuairiscí ar an loch tine go sainráite do chrá shíoraí amháin i gcás an diabhal agus a chuid aingeal,’ jesus’ féin béim arís agus arís eile go, “beidh gol agus gnashing fiacla,” tugann sé le tuiscint go láidir ina thagairtí do Gehenna go bhfuil fulaingt chomhfhiosach agus aiféala searbh de chineál éigin, de ré neamhshainithe, beidh i bhfeidhm ar gach a chuirtear sa tine (Mat 8:12; 22:13; 24:51; 25:30; Luke 13:28). Agus an cumann go minic le tine, ní hamháin lasair, le fios go bhféadfadh sé seo a bheith i gceist le pian fisiciúil géarmhíochaine. (Ba cheart dúinn a mheabhrú freisin go raibh roinnt bolcáin gníomhacha i réigiún na Meánmhara; mar sin ní bheadh ​​an coincheap de loch tine marfach agus millteach go hiomlán anaithnid.)

Cad is ‘Dara Bás’ ann?

An abairt, ‘an dara bás,’ le fáil ceithre huaire i leabhar na Revelation (Rev 2:11; 20:6; 20:14; 21:8); áit a n-aithnítear é mar an loch tine. A chomhthéacs, mar an dara bás, atá tugtha ag Íosa féin:

Ná bíodh eagla ort roimh na daoine a mharaíonn an corp, ach níl siad in ann an t-anam a mharú. Ina ionad sin, eagla an té atá in ann anam agus corp a mhilleadh i Gehenna. (Mat 10:28)

Chun a thuiscint go fírinneach cad a chiallaíonn sé seo, caithfimid dearcadh an Bhíobla ar an mbás a mheas. Ní bhaineann beatha agus bás an duine go príomha le deireadh a chur le feidhmeanna coirp: ach faoinár gcumas caidreamh a dhéanamh leis an domhan fúinn agus le Dia. Dúirt Dia le hÁdhamh go bhfaigheadh ​​sé bás ar an lá a pheacaigh sé. Ní bhfuair sé bás go fisiciúil go dtí blianta fada ina dhiaidh sin: ach an lá sin féin gearradh amach a chaidreamh le Dia agus rochtain ar chrann na beatha. Ní fhaigheann d'anam bás nuair a fhaigheann do chorp bás. Níl ach Dia an chumhacht chun an t-anam a scrios. Tosaíonn an scrios sin le buanscaradh ó Dhia, atá an dara bás: ach ní gá go gciallódh an scaradh sin go mbeadh deireadh láithreach leis an saol. Tá sé soiléir, mar shampla, sin 'an diabhal agus a aingil’ leanfaidh sé de bheith ‘ann;’ fós gearrtha amach go deo ó láthair Dé.

Cad is brí le Scriosadh?

An focal ‘scriosadh’ Is minic a bhaineann le cinniúint deiridh an ghránna.

… nuair a nochtfar an Tiarna Íosa ó neamh lena chuid aingeal cumhachtacha sa tine lasrach, díoltas a thabhairt dóibh siúd nach bhfuil aithne acu ar Dhia, agus dóibh siúd nach gcloíonn le Dea-Scéal ár dTiarna Íosa, cé a íocfaidh an pionós: scrios síoraí (G3639) ó aghaidh an Tiarna agus ó ghlóir a chumhachta … (2Th 1:7-9)

“Isteach ag an geata caol; óir is leathan an geata agus is leathan an bealach is cúis le scrios (G684), agus is iomaí duine a théann isteach ann.” (Mat 7:13)

Cad a tharlaíonn má Dia, toilteanach a wrath a thaispeáint, agus a chumhacht a chur in iúl, fulang le mórán foighne soithí feirge a rinneadh le haghaidh scrios (G684) (Rom 9:22)

… naimhde chros Chríost, a bhfuil a chríoch scrios (G684) … (Php 3:18-19)

Ba é an beithíoch a chonaic tú, agus nach bhfuil; agus tá sé ar tí teacht suas as an duibheagán agus dul i scrios (G684). (Athr 17:8)

Is féidir dhá fhocal a aistriú mar ‘scrios’ sa chomhthéacs seo, mar atá léirithe ag na huimhreacha tagartha Strongs idir lúibíní thuas:

• G3639 – olethros – Ó olumi focal príomhúil (a scrios; foirm fhada); fothrach, Is é sin, bás, pionós: – scrios.
• G684 – apoleia – Ó dhíorthach measta G622; ruin nó caillteanas (fisiciúil, spioradálta nó síoraí): – damanta (-náisiún), scrios, bás, truaill, X bás, bealaí contúirteacha, dramhaíl.

Ba mhaith leis an gcuid is mó againn smaoineamh go bhfuil ‘scrios’ tugann sé le tuiscint go ndíothaítear láithreach iad siúd a chaitear isteach sa tine agus go scoirfidh siad de bheith ann. Faraor níl ‘stopadh de bheith ann’ ag ceachtar de na focail seo’ mar a phríomhbhrí. Ina ionad sin, ciallaíonn siad próiseas scriosta. Agus nuair a mheasaimid an coincheap de scrios le tine, lena bhfuil baint coitianta ag Gehenna, thuigfinn agus na léitheoirí bunaidh araon nach n-ídíonn tine láithreach a íospartaigh agus go bhfágann sí iarmhar de shaghas éigin de ghnáth..

Cad Fanann?

Fanfaidh an loch tine féin go deo. Ach maidir le cad eile atá le feiceáil, níl mórán le rá ag Íosa ná ag an gcuid eile den Tiomna Nua faoi seo. Tá an t-aon chur síos breise ar an radharc seo le fáil sa chaibidil dheireanach d’Íseáia:

“Mar na flaithis nua agus an talamh nua, a dhéanfaidh mé, fanfaidh romham,” a deir an Tiarna, “mar sin fanfaidh do shíol agus d'ainm. Tarlóidh sé, sin ó ghealach nua go ceann eile, agus ó Sabbath amháin go ceann eile, tiocfaidh gach feoil chun adhradh romham,” a deir an Tiarna. “Rachaidh siad amach, agus féach ar chorpáin na bhfear a rinne ciontach i mo choinne: óir ní bhfaighidh a bpéist bás, ná múchfar a dtine; agus beidh siad loathsome don chine daonna go léir.” (Isa 66:22-24)

‘Corpacha marbha’ is é an focal Eabhrais, 'pointí,’ rud a chiallaíonn go háirithe corp glé nó gan bheatha, ach focal eile, ‘Geviiah,’ go simplí ciallaíonn 'corp’ — beo nó marbh.

Daoine is mó, ar léamh na habairte ‘ní bhfaighidh a bpéist bás’, is dócha go léireodh sé seo mar chur síos ar chruimheanna ag beathú ar chorpáin atá ag lobhadh. Ach, ach tá sé sách éasca crater fiery a dhó gan staonadh a shamhlú, tá sé níos deacra a cheapadh go bhfuil soláthar doshéanta de bhia chruimheanna ann.

Ach tá siombalachas eile a d’fhéadfadh a bheith níos suntasaí anseo. Le linn ár breithniú níos luaithe de stór focal Íosa, cuireadh in iúl go dtaifeadtar i soiscéal Mharcais go ndearna Íosa trácht soiléir ar an sliocht seo:

Má chuireann do lámh faoi deara tú a stumble, gearrtha amach é. Is fearr duit dul isteach sa bheatha maite, seachas do dhá láimh a bheith agat chun dul isteach i nGehenna, isteach sa tine unquenchable, ‘cá a bpéist (G4663) ní fhaigheann bás (G5053), agus ní múchtar an tine.’ Má chuireann do chos faoi deara tú a stumble, gearrtha amach é. Is fearr duit dul isteach sa saol go bacach, seachas do dhá chois a bheith agat le caitheamh isteach i Gehenna, isteach sa tine nach múchfar choíche – ‘cá a bpéist (G4663) ní fhaigheann bás (G5053), agus ní múchtar an tine.’ Más rud é go gcuireann do shúil stumble ort, caitheadh ​​amach é. Is fearr duit dul isteach i Ríocht Dé le súil amháin, seachas a bheith dhá shúil le caitheamh isteach sa Gehenna na tine, ‘cá a bpéist (G4663) ní fhaigheann bás (G5053), agus ní múchtar an tine.’ (Mar 9:43-48)

Thugamar faoi deara ag an am sin go, ach an focal Gréigise (G4663) in Mark agus san aistriúchán Septuagint ar Is 66:24 aistrítear go coitianta mar ‘maggot,’ 'gruag’ nó ‘worm,’ an bhun-Eabhrais de Is 66:24 difriúil. Bheadh ​​​​an choibhéis Eabhrais gnáth ” rimmah” (H7415): ach ina ionad sin úsáideann sé téarma an-sonrach, “tole’ah” (H8438). Aistríonn sé seo mar ainm ar chineál an-sonrach grub amháin (an ‘gruag corcairdhearg’, Kermes ilicis) nó eile den dath dearg scarlaid nó corcairdhearg a raibh cáil ar an ghrab sin as. (Agus ós rud é go n-úsáideann an Ghréigis téarma cineálach le haghaidh 'grub,’ dealraíonn sé go bhfuil an fócas ar an grub féin, seachas a dhath amháin.)

Anois tá saolré neamhghnách ag an grub seo. Na daoine fásta ná beatha ar fheoil ag lobhadh: ach ar an holc na gcrann darach. Ach nuair a bhíonn an baineann ar tí a uibheacha a leagan, comhcheanglaíonn sé é féin le gas nó duille, agus cruthaíonn sé cuma dhallóg ata a fheidhmíonn mar sciath beo dá óg; go dtí go gor siad agus ansin itheann siad an mháthair ag fáil bháis. Tá an dath dearg a tháirg an mháthair ar dtús chomh beoga sin go dathaíonn sé na duilleoga, na craobhóga óga agus na grubs iad féin (a bhailítear agus a thriomaítear chun dath a dhéanamh). Cúpla lá tar éis an phóirse grubs, Titeann an méid atá fágtha den mháthair agus déantar bán de, ábhar waxy, cosúil le blob olla.

Anois an focal seo “tole’ah” an focal céanna le haghaidh ‘worm’ atá le fáil i Psalm 22:6, áit a gcuireann sé síos ar Íosa ar crochadh ar an gcrois.¹ Agus is é an focal céanna a úsáidtear i Isaiah 1:18:

“Tar anois, lig dúinn an t-ábhar a réiteach,” a deir an Tiarna. “Cé go bhfuil do pheacaí cosúil le scarlet, beidh siad chomh bán leis an sneachta; cé go bhfuil siad dearg mar corcairdhearg [“tole’ah”], beidh siad mar olann.”

Mar sin ní mór dúinn, sa allusion aisteach seo, pictiúr beoga den chaoi ar chosain Íosa sinn ó bhreithiúnas ar an gcrois. Leag sé é féin os ár gcomhair; ag géilleadh a bheatha féin d'fhonn go mbeimis ag cothú dó agus ag maireachtáil (John 6:51-56). Agus reappears sé ansin mar an ceann sinless, a fhíréantacht a roinnt linn.

Ach cén chiall nach bhfaighidh na grubaí seo bás’ (G5053)? I ngach ceann dá chuid eile 9 N.T. tarluithe, seasann an focal seo bás bitheolaíoch: ach tugann an comhthéacs anseo tuiscint níos meafarach.

An bhfuil sé ag moladh go, ar chuma, maireann siad siúd a choinsínítear chuig an loch tine? Dealraíonn sé seo dodhéanta, ós rud é go bhfuilimid ag caint anseo ar an dara bás, a scriosann an t-anam agus an corp araon Mat 10:28. Ach fiú nuair a mharaítear na grubs, tá a dhath dearg beoga fós, rud a fhágann meabhrúchán gruama gurb é an rud a tharla anseo, i súile Dé, an tragóid is mó de gach am! Cén fáth? Toisc nach ar easpa trócaire a fuair siad bás!

Insíonn an t-Apostle Eoin dúinn faoi Íosa é sin …

Is é an íobairt atoning ar son ár bpeacaí, agus ní dár linne amháin, ach freisin don domhan ar fad. (1Jn 2:2)

Tá ag Íosa cheana rinne sé gach ní ba ghá chun pardún in aisce a thabhairt do dhuine ar bith a thagann chuige mar thrócaire.

Iad siúd go léir a thugann an tAthair dom tiocfaidh siad chugam. An té a thiocfaidh chugam ní chaithfidh mé amach ar bhealach ar bith. Le haghaidh tháinig mé anuas ó neamh, gan mo thoil féin a dhéanamh, ach toil an té a sheol mé. Seo í toil m’Athar a chuir uaidh mé, sin ar fad a thug sé dom níor cheart dom rud ar bith a chailleadh, ach ba chóir dó a ardú suas ag an lá deiridh. Seo í toil an té a chuir chugam é, go bhfuil gach duine a fheiceann an Mac, agus creideann sé ann, chóir go mbeadh an bheatha shíoraí; agus ardóidh mé suas é ar an lá deiridh.” (John 6:37-40)

an Tiarna … is foighneach linn, gan a bheith ag iarraidh go gclisfeadh aon duine, ach gur cheart do chách teacht chun aithrí. (2 Peter 3:9)

Fiú go dtí deireadh an-de do shaol, Tá fonn ar Dhia fós tú a shábháil agus a mhaitheamh duit. Ach Bíseach fí an Olc i gcónaí ag an obair, ag iarraidh tú a choinneáil ó shíor ag teacht chun Íosa. Cuimhnigh ar an 2 coirpigh ag fáil bháis in aice le Íosa ar an chros? D’iompaigh duine acu ar Íosa agus fuair sé pardún láithreach as a chuid gníomhartha go léir! Ach bhí an duine eile chomh crua sin nach raibh sé in ann grá a aithint fiú nuair a bhí sé ag stánadh san aghaidh. Fiú agus Íosa ag guí ar son a chráite, chaith sé Íosa leis an díspeagadh céanna leo siúd a rinne innealtóireacht a bháis. (Luk 23:34-43)

Seachain, deartháireacha, ar eagla go mbeadh croidhe uilc an chreidimh in aon duine agaibh, i titim amach as an Dia beo; ach spreagaigí a chéile ó lá go lá, chomh fada agus a thugtar air “inniu;” ar eagla go mbeidh aon duine agaibh cruaite le mealltacht an pheaca. (Hebrews 3:12-13)

Ag obair le chéile, guímid freisin nach bhfaigheadh ​​sibh grásta Dé go neamhghlan, óir a deir sé, “Ag am inghlactha d'éist mé leat, i lá an tslánaithe chabhraigh mé leat.” Féuch, anois an t-am inghlactha. Féuch, anois lá an tslánaithe. (2 Corantaigh 6:1-2)

… conas a éalóimid má dhearmadaimid slánú chomh mór sin… ? (Hebrews 2:3)

Fonótaí

Léigh ar aghaidh …

1. Féach an t-alt seo: “Is Péist mé” ag http://devensschool.org/ga/salm-226-worm/