Le linn an staidéir seo tá béim curtha agam ar a thábhachtaí atá sé aird ghéar a thabhairt ar a bhfuil le rá ag Dia féin faoin ábhar seo, agus ag an am céanna ár ndeacracht dhaonna féin a admháil chun glacadh le déine deiridh a bhreithiúnais inár gcoinne. Ach, mar tá mé ag obair ar an leabhar seo, Is mó an tuiscint atá agam ar an bhfírinne atá thar a bheith ríthábhachtach nach bhfuilim ag cur in iúl go hiomlán; agus sin mar a mhothaíonn Dia féin fúinn, agus na héagóra atá déanta againn.

Agus mé ag tabhairt faoin ábhar seo mothaím go bhfuil easpa éadóchasach ar na scileanna a theastaíonn uaim chun a bhfuil á iarraidh agam a rá a léiriú. Mar sin, please be patient as I struggle to find the words and images to do this …

Dia – the One Most Wronged

When pleading for God’s forgiveness in Psalm 51:4, David makes an astonishing statement:

Against you, and you only, have I sinned, and done that which is evil in your sight; that you may be proved right when you speak, and justified when you judge. (Psa 51:4)

This was David’s response when God exposed David’s betrayal of Uriah the Hittite. Uriah was an army officer, so utterly dedicated to serving David and the men under his command that, when summoned back to Jerusalem to bring a report on the progress of a battle, he refused even to spend a night with his wife in the comfort of his own home while his men were enduring hardship on the battlefield. Idir an dá linn, Bhí Dáiví ag déanamh adhaltranais le bean Uí Uriah; agus gur theip air an scéal a cheilt, shocraigh Uiríá a mharú le linn an chatha – fiú Úiríá a iompar go pearsanta an t-ordú marfach go dtí Ióáb! Cad ar domhan a bhí i gceist ag Dáiví nuair a dúirt sé go raibh a pheaca in aghaidh Dé amháin?

Is cosúil go bhfuil a leithéid d’éileamh áiféiseach go dtí go gcuirimid ceist orainn féin cé a bhraith an phian is measa as gníomhartha David. Is dócha gur bhain Uriah pian as a chuid créachta: ach ní dócha gur bhraith sé aon phian óna bhrath, mar gheall ar ní raibh a fhios aige. Dá mbeadh a fhios aige, cé mhéad níos searbh a bheadh ​​​​a phian? Ach, mar a d’inis an fáidh Natan do Dháiví faoin úinéir saibhir talún a ghoid uan an duine bhocht, Tháinig fearg ar Dháiví agus, go tobann, bhuail an réadú sin air Bhí a fhios ag Dia; agus mhothaigh sé go pearsanta gach díobháil agus feall a rinne Dáiví iarracht a cheilt ó Úiríá. Is féidir leat an scéal iomlán a léamh i 2 Samuel 11:1-12:14.

Cad é Dia Cosúil?

An tEalaíontóir Deiridh

Is ealaíontóir é Dia; agus, cosúil le haon ealaíontóir tá sé paiseanta faoina chuid cruthaitheachta. Ón gcéad phéacadh ar smaoineamh, infheistíonn sé é féin, a chuid ama agus a chuid fuinnimh, a bhfuil ina chroí a tharraingt amach agus é a thabhairt isteach sa réaltacht fhisiciúil. Is léiriú é saothar fíor-ealaíontóra ar cé hé – ní hamháin an rud a dhéanann sé. Tá sé ceangailte go dlúth agus go doscartha lena chuid oibre. Is é cuspóir a ghrá é. Má táimid ag dul riamh a thuiscint Dia, ní mór dúinn tosú lena chruthú. Agus is cruthú dochreidte é!

Cá dtosaíonn ceann? Tosaíonn formhór na n-ealaíontóirí óna gcuid dearcadh ar an domhan fúinn: ach tosaíonn Dia trí na céadfaí agus an Chonaic féin a chruthú – an rúndiamhair is mó agus is iontach díobh go léir! Óna chéad fhocal – “Bíodh solas ann!” – tá glóir luí na gréine againn, saol na scents agus na mboladh, soilse na sléibhte, bog an tsíoda, na siansa fuaime, teas an chairdis agus uafás an dothuigthe. Tá an domhan pléasctha le hiontais; agus iad go léir ag cur in iúl cruthaitheacht gan teorainn Dé.

Agus muid ag féachaint ar chastacht an domhain nádúrtha, feicimid ionadh eile: feicimid éagsúlacht dochreidte de chruthanna beatha, uaireanta ag saothrú a leasanna féin agus uaireanta ag comhoibriú agus ag sioncronú a ngníomhaíochtaí féin ar bhealaí iontacha; ó stealth aon-intinn an tseilgeoir go murmurrums comhchoiteann na n-éan nó scread éisc. Tá, tá saoirse agus idirspleáchas ann fiú, fite fuaite i nádúr chruthú Dé.

Agus cá bhfuil an t-ealaíontóir i ngach ceann de seo? An bhfuil sé ar shiúl uaidh, ach suí siar agus ag breathnú? Ní haon ealaíontóir go bhfuil aithne agam air. Is léiriú é a chruthuithe air féin. Timpeallaíonn sé é féin le, agus infheistíonn sé é féin i, a chuid oibre. Is é a aisling agus a taitneamh. Más é sin an chaoi a mbreathnaíonn ealaíontóir daonna ar bith ar a shaothar, an féidir leat a shamhlú go dáiríre go mbeadh aon tiomantas níos lú ag an cruthaitheoir deiridh dá chruthú? Tá, tá sé fíor, roinnt ealaíontóirí a olltáirgeann a gcuid saothair; mar sin, má bhristear pota amháin ní mór an beart é. Ach d'fhormhór na n-ealaíontóirí, tá gach píosa uathúil luachmhar. Agus, agus muid ag breathnú ar an gcruthú timpeall orainn, tugaimid faoi deara nach bhfuil beagnach aon phíosa comhionann le haon phíosa eile. Cínte, is cosúil go bhfuil siad neamhchosúil d'aon ghnó. Cad a insíonn sé seo dúinn faoin gcineál cruthaitheoir a bhfuil muid ag déileáil leis?

Ach níl sé iontach ar fad. Níl gach rud sa ghairdín rosy. Insíonn an Bíobla dúinn go soiléir go bhfuil an cruthú briste; agus, in ainneoin a athléimneacht dochreidte, is cosúil go bhfuil rudaí ag dul in olcas go seasta. Agus míníonn sé gurb é an chúis atá leis seo ná go bhfuil duine mothaitheach ann, Satan, a bhfuil sé mar aidhm chomhfhiosach aige a thoil féin a leanúint in aghaidh toil a chruthaitheora.

An Tuismitheoir Foirfe

Tugann léirthuiscint ar chruthaitheacht dhaonna léargas luachmhar dúinn ar nádúr an chruthaitheora. Agus, agus muid ag déanamh staidéir ar an domhan nádúrtha agus ar ár gcaidreamh leis, this helps us to gain an understanding of those aspects of consciousness and existence that seem to us to represent the ultimate expressions of excellence and virtue. Amongst the simpler life-forms, prosperity seems to depend largely upon rapid reproduction and being difficult to eat: but for animals of higher intelligence the emphasis shifts towards the value of mutual cooperation and parental nurture. I mbeagán focal, we find creation pointing towards the ultimate virtue of love; both social and parental.

One of the most radical distinctives of Jesus’ teaching is summed up in the first 2 words of the Lord’s prayer: “Our Father.” God is not just our creator, aloof from his creation: but has imparted to us something of his very own nature; agus tá Íosa i bpéin doimhneacht an ghrá agus an tiomantais atá intuigthe sa chaidreamh seo idir an Athair agus an Leanbh a chur in iúl dúinn. B’fhéidir gurb é an sampla is suntasaí de seo ná Íosa’ parabal an Mhic Thráigh (Luk 15:11-32); áit a léiríonn sé an t-athair a bheith dúshaothraithe agus náirithe ag mac mí-ámharach. Fós féin, ina ainneoin seo, agus tuairiscí ócáideacha ar iompar mímhorálta an mhic (Luk 15:30), fanann an t-athair ag dúil go bhfillfidh sé; agus nuair a dhéanann sé, déanann sé deifir glacadh leis agus fáiltiú ar ais ina bhallraíocht iomlán den teaghlach.

Is deacair d’intinn an Iarthair tuiscint iomlán a fháil ar ollmhéid an ghrá a léirigh Íosa sa pharabal seo. I súile Eabhrais, bhí cion déanta ag an mac agus b'fhiú é a chloí (Deut 21:18-21). Agus measadh go raibh fear aosta le feiceáil ag rith mar náireach. Ach bhí an t-athair seo toilteanach ábhar náire poiblí a dhéanamh de féin ar mhaithe lena mhac a shábháil.¹ Ach lá atá inniu ann, ní hamháin go bhfuil suntas gníomhartha an athar caillte againn; tá tuiscint caillte ag go leor againn ar bhrí an atharthachta, agus fiú grá féin.

Go tragóideach, gur rugadh agus gur tógadh go leor - nó fiú mí-úsáid agus tréigthe - ag fir ar baineadh a n-iompar go dtí seo ó íomhá Bhíobla an atharthachta ionas nach féidir é a aithint. Go leor, Críostaithe san áireamh, smaoineamh ar atharthacht i dtéarmaí docht, disciplíneach, Athair ar stíl Victeoiriach, riamh sásta i ndáiríre lenár bhfeidhmíocht agus réidh le bata mór a chaitheamh ar an gcéad chomhartha teipe nó easumhachta. Mar sin, chomh luath agus a chloisimid ag caint ar fhoirfeacht Dé, gan trácht ar ‘fhearg Dé’ in aghaidh an uilc, glacaimid leis nach mór a fhearg a dhíriú inár n-aghaidh go pearsanta: ach níl.

Mar sin soiléir d'intinn, le do thoil, agus déan iarracht radharc mar seo a shamhlú: Tá athair, a shaothraigh ar feadh a shaoil ​​chun aire a thabhairt dá theaghlach. Is aoibhinn leis iad; agus is cosúil dó nach bhféadfadh aon íobairt a bheith ró-iomarca dó a dhéanamh ar a son. Ach tá an tír ina bhfuil sé ina chónaí stróicthe ag cogadh. Lá amháin filleann sé abhaile chun a theach a scriosadh, a mhac ag fáil bháis agus a chlann imithe, ach amháin a iníon, leath-nocht, cowering i gcúinne. Pictiúr, le do thoil, a fhearg agus é ag breith uirthi, ag scairteadh, “Cé a rinne é seo?!”

Ina tráma agus ina náire, Laghdaíonn an iníon ar shiúl. Ní fhaca sí a hathair chomh feargach sin riamh. Ach cé chuige a bhfuil an fhearg sin dírithe? Ní hí. Ach ní thosaíonn sé láithreach ar í a cheistiú le haghaidh leideanna maidir le céannacht an té a rinne an cion. ag gol, tógann sé ina arm í, neamhaird a dhéanamh ar fhianaise a náiriú, agus tosaíonn a chompord di. Toisc, ar an gcéad dul síos, is léiriú í a fearg ar a brón ar an olc a rinneadh uirthi; agus is é an fonn is práinní atá aige ná tosú ar an dochar sin a chealú.

Is furasta dúinne fearg Dé a léamh toisc go bhfeicimid é ó thaobh an duine. Is gnách go ndírímid go príomha ar an damáiste a dhéantar agus ar an gcaillteanas a fulaingíodh: ach ní mar sin atá an Cruthaitheoir. Sa chiall fhisiciúil, Tá Dia féin-leor agus dosháraithe. Ach insíonn an Bíobla dúinn gur namhaid Dé é, Satan, Tá rún daingean aige cur ina choinne. Ach conas? Ní féidir leis ionsaí díreach a dhéanamh ar Dhia: ach is féidir leis ionsaí a dhéanamh ar na rudaí is breá le Dia. Mere things can easily be replaced; so this is only a temporary irritant: but there is a way of hurting God far more deeply.

Does God Feel Pain?

When you or I look at a person, we see their behaviour and from that we deduce their feelings. We can only feel our own pain or pleasure. But God is the originator of consciousness, and all existence. He can feel what we feel. Mar sin, when Satan inflicts pain, shame or suffering on the sentient beings that God has made, God feels it too.

The LORD saw how great the wickedness of the human race had become on the earth, and that every inclination of the thoughts of the human heart was only evil all the time. The LORD regretted that he had made human beings on the earth, and his heart was deeply troubled. (Gen 6:5-6)

We don’t usually think in terms of God feeling pain and sorrow: ach déanann sé. (Féach Jeremiah 48:30-38 for another example.) We mistakenly suppose that, since God has made heaven a place of perfection, then God himself must be somehow totally insulated from his creation; aloof and indifferent to human pain and suffering. But the true situation is more probably the reverse. God made man in his image. What makes man so special, so different from all the other animals? Is it our physical shape? Níl; we don’t look all that different from apes. Is it our intelligence? Go maith, we do have a staggering ability to reason and understand: but some animals are pretty smart too; and in comparison to God we are pretty dumb, really.

“Óir ní mo smaointe do smaointe, ná do bhealaí mo bhealaí,” declares the LORD. “As the heavens are higher than the earth, mar sin tá mo bhealaí níos airde ná do bhealaí agus mo smaointe ná do smaointe. (Isa 55:8-9)

Mar sin smaoineamh ar feadh nóiméad faoi áit a Chonaic, mothúcháin, ár mbraistint moráltachta, grá, tagann an ceartas – fiú pian agus aiféala – as. Cad é a fhágann go bhfuil an duine chomh speisialta sin go bhfuil seasamh APEX acu sa chruinne nádúrtha? Cad é an rúndiamhair mhór fúinn féin nach féidir le haon eolaí a mhíniú go leordhóthanach? Is é an feiniméan na Chonaic: an cumas a fheiceáil, a chloisteáil, go pearsanta bhraitheann mothaithe pléisiúir agus pian, dóchas, eagla, grá, srl. – ní i dtéarmaí iompraíochta nó feidhmiúla amháin, nó mar chleachtadh sa loighic: ach mar dhírigh, taithí phearsanta. Fós féin, de bhrí go bhfuil an cumas feidhmeach chun faisnéis a chomhghaolú agus chun freagraí iomchuí a thionscnamh riachtanach gan dabht d’aon iompar atá cliste de réir dealraimh, níl aon chúis inléirithe gur chóir go mbeadh aon eispéireas comhfhiosach mar thoradh air seo. Cínte, is é fírinne an scéil go dtarlaíonn tromlach mór na billiúin tascanna a dhéanann m’inchinn i ngan fhios dom féin; agus níl aon struchtúr lárnach inchinne ar eolas inar féidir teacht ar mo chomhfhios. Ina ionad sin, dealraíonn sé gur ‘seomra rialaithe an-chasta’ é m’inchinn,’ mar atá ‘mé’ tá mé i gceannas. Ach cuir isteach ar na naisc néaracha i mo chorp nó mo inchinn féin agus b'fhéidir go scoirfidh mé láithreach, cloisteáil, féach – nó fiú smaoineamh. Tá os a chionn 7 billiún duine againn’ ar domhan: ach ní féidir liom ach buille faoi thuairim a dhéanamh ar a mbraitheann daoine eile; mar níl mé i mo chónaí laistigh, agus níl baint agam le, a n-inchinn nó a gcorp.

Míníonn an Bíobla go líonann Dia gach ní’ (2Chron 6:18; Eph 4:10) agus go bhfuil sé ár Cruthaitheoir, a chruthaigh sinn ‘ina íomhá féin’ (Gen 1:27-28). An bhfuil sé inchreidte fiú a cheapadh gur bhronn Dia na tréithe mistéireacha seo go léir dúinn, a chruthaithe, gan a fhios acu cad a bhraitheann siad féin? Agus más féidir le grá sinn a ghríosú chun dul chun faid nach féidir a mheas ar dhaoine eile, an bhfuil sé réasúnach nó réasúnach an foirfe sin a mholadh, gan teorainn, Bheadh ​​​​Dia grá níos lú? Má chuireann sé brón orainn nuair a fheicimid daoine eile ag fulaingt, nach mbeidh brón ar Dhia níos mó? Má tá fearg orainn faoin éagóir, agus cúiteamh a éileamh, cén fáth nach Dia? Cad é fear i gcomparáid le Dia? Tá ár gcumas pian a mhothú thar ár dteorainneacha fisiceacha féin teoranta go docht ag ár n-easpa nasc le daoine eile: mar sin an té is mó a fhulaingíonn ónár n-éagóirí agus ónár n-éadrom ar a chéile?

Is é príomhchúram Dé ár gCroí

Cad é mar gheall ar an duine a dhéanann muid chomh speisialta dó? Insíonn an Bíobla dúinn go bhféachann Dia ar an gcroí (Eabhrais, 'Elbe,’ bhrí, 'the middle') – ní hamháin na caidéil: ach croílár ár mothúcháin comhfhiosacha agus motives.

Ach dúirt an Tiarna le Samúéil, “Ná cuir san áireamh a chuma ná a airde, óir dhiúltaigh mé dó. Ní fhéachann an Tiarna ar na nithe a fhéachann daoine orthu. Breathnaíonn daoine ar an gcuma amach, ach féachann an Tiarna ar an gcroí.” (1Sa 16:7)

Tar éis Saul a bhaint, rinne sé Dáiví a rí. Dhein Dia fianaise ina thaobh:

‘Fuair ​​mé Dáiví mac Iese, fear tar éis mo chroí féin; déanfaidh sé gach rud a theastaíonn uaim a dhéanamh.’ (Act 13:22)

David, mar atá feicthe againn cheana, bhí i bhfad ó foirfe. Ach bhí sé in ann, nuair a thugtar aghaidh air, rudaí a fheiceáil agus a mhothú ó thaobh Dé. An íogaireacht seo, mar aon lena thoilteanas a chuid lochtanna a admháil agus a bhealaí a athrú, na príomhfhachtóirí ina chaidreamh le Dia.

Más féidir le grá sinn a ghríosú chun dul chun faid nach féidir a mheas ar dhaoine eile, an bhfuil sé réasúnach nó réasúnach an foirfe sin a mholadh, gan teorainn, Bheadh ​​​​Dia grá níos lú? Agus má chuireann sé brón orainn nuair a fheicimid daoine eile ag fulaingt, nach mbeidh brón ar Dhia níos mó? Má tá fearg orainn faoin éagóir, agus cúiteamh a éileamh, cén fáth nach Dia? Cad é fear i gcomparáid le Dia? Tá ár gcumas pian a mhothú thar ár dteorainneacha fisiceacha féin teoranta go docht ag ár n-easpa nasc le daoine eile: mar sin an té is mó a fhulaingíonn ónár n-éagóirí agus ónár n-éadrom ar a chéile? Nach é Dia é, a bhfuil aithne aige agus a mhothaíonn iad go léir? Má biteann mosquito sinn, an bhfuil muid ag ceistiú ár gceart chun é a swat? Cé mhéad níos mó ceart atá ag Dia na daoine a dhéanann go hainrianta agus a scriosann a chruthú a mhilleadh agus a mhaitheas a aisíoc le maslaí díspeagadh?

Éilimh an Cheartais

Insíonn an Bíobla dúinn nuair a chruthaigh Dia an domhan, bhí sé ‘an-mhaith’ (Gen 1:31). Táimid ag caint anseo faoi ‘maitheas’ i gciall na háilleachta aeistéitiúla agus comhchuibheas feidhme an chruthaithe. Ar dtús, Chónaigh Ádhamh agus Éabha ar aon dul le Dia agus faoina chosaint, with no conception of evil. Their destiny was to be trained up as the overseers and guardians of the natural world. Then along came the devil, accusing God of being selfish by depriving them of access to the tree of knowledge.

This was the biggest con trick ever. They already had direct access to the one true source of all goodness and knowledge; the only new knowledge they got was evil.² But now their actions were harming God’s creation; and intervention was necessary.

God as Judge

Those who choose to oppose God seek to tie his hands by accusing him of unfair conduct. They variously claim that they did not choose to be created; that they could not have understood the consequences of their rebellion; that the penalty exceeds the severity of the crime; nach raibh siad láidir go leor chun an cathú chun peaca a shárú, srl. Ach is féidir le Dia freagairt mar is ceart do na hargóintí seo go léir, ‘Rinne mé tú le cumhacht na rogha; agus dhear mé an domhan seo le go mbainfidh tú taitneamh as. Thug mé rabhadh duit: ach dhiúltaigh tú éisteacht. Níl aon tuairim agat faoin fhulaingt agus faoin díothacht shíoraí a thug tú do dhaoine eile. Ní raibh tú i gceist riamh aghaidh a thabhairt ar chathú amháin. Ainneoin go léir atá déanta agat is fada liom fós tú a ghrá agus a shábháil. Chuir mé bealach amach ar fáil duit ar chostas pearsanta a sháraíonn do chumhachtaí samhlaíochta go léir; agus fós diúltaíonn tú dó. Conas is féidir liom a bheith i mo Dhia na córa mura dtabharfaidh mé an ceartas duit a éilíonn do ghníomhartha?’

Dá bhrí sin tá tú gan leithscéal, O fear, cibé duine tú a bhreitheamh. Mar sin a thugann tú breith ar dhuine eile, Cáineann tú tú féin. Chun sibhse a bhreitheamh cleachtadh na rudaí céanna. Tá a fhios againn go bhfuil breithiúnas Dé de réir na fírinne i gcoinne na ndaoine a chleachtann a leithéid. An gceapann tú é seo, O fear a thugann breithiúnas orthu siúd a chleachtann rudaí mar sin, agus déan mar an gcéanna, go n-éalóidh sibh ó bhreithiúnas Dé? Nó an ndéanann tú dímheas ar shaibhreas a mhaithe, forbearance, agus foighne, gan fhios agam go dtugann maitheas Dé chun aithrí thú? Ach de réir do chruais agus do chroí gan aithrí tá tú ag taisceadh suas feirge duit féin i lá na feirge, nochtadh, agus ar bhreithiúnas ceart Dé; EDS “íocfaidh sé ar ais le gach duine de réir a n-oibreacha:” dóibh siúd a lorgaíonn glóir trí foighne i ndea-dhéanamh, onóir, agus éilliú, bheatha shíoraí; ach dóibh siúd atá féin-lorg, agus ná géill don fhírinne, ach géilleadh do mhícheart, beidh fearg agus fearg, leatrom agus anachain, ar gach anam an duine a dhéanann olc, don Ghiúdach ar dtús, agus freisin don Ghréigis. Ach ghlóir, onóir, agus téann an tsíocháin do gach duine a dhéanann an mhaith, don Ghiúdach ar dtús, agus freisin don Ghréigis. Mar níl aon chlaontacht le Dia. (Rom 2:1-11)

Má biteann mosquito sinn, an bhfuil muid ag ceistiú ár gceart chun é a swat? Cé mhéad níos mó ceart atá ag Dia na daoine a dhéanann go hainrianta agus a scriosann a chruthú a mhilleadh agus a mhaitheas a aisíoc le maslaí díspeagadh? Mar sin féin tá roinnt daoine a d'fhéadfadh a bheith contrártha fiú faoi swatting eitilt. Is mó go mór an dochar a dhéanamh do Dhia chun breithiúnas cruinn a thabhairt orthu siúd a rinne sé go sonrach chun grá agus grá a thabhairt dóibh? (Féach Jeremiah 48:29-36.)

Dia, a Dheanann Trócaire

Ní hamháin go bhfuil grá ag Dia do dhaoine; is é foinse agus sainmhíniú an ghrá é féin (1Jn 4:7-18). Tá grá ceangailte ina nádúr féin: 3 daoine ar leith; fós ceangailte le chéile i gcomhspleáchas iomlán agus aontacht go bhfeidhmíonn siad mar Aon. Agus is é a mhian go mbeadh an nádúr sin againn le hoidhreacht.

Ní ar a son seo amháin a dhéanaim guí, ach dóibh siúd freisin a chreideann ionamsa trína bhfocal, go mbeidís go léir ina n-aon; fiú mar atá tú, Athair, atá ionam, agus mise ionat, chun go mbeidís ina gceann ionainn freisin; go gcreidfeadh an domhan gur tusa a chuir uait mé. An ghlóir a thug tú dom, Tá mé tugtha dóibh; go bhféadfaidís a bheith ar aon, fiú mar is aon duine sinn; mé iontu, agus tusa ionam, go gcríochnófar iad ina gceann; go mbeadh a fhios ag an domhan gur tusa a chuir mé, agus grá dóibh, fiú mar a thug tú grá dom. (Joh 17:20-23)

Cé chomh trua agus atá teipthe orainn! Ach fós féin diúltaíonn Dia sinn a thréigean; ag tairiscint bealach athchóirithe más rud é go mbeidh muid ag géilleadh dó amháin, mar choirpeach ar an teitheadh ​​lámha féin isteach, ag súil le trócaire ón mbreitheamh. Agus gheobhaidh aon duine a dhéanfaidh amhlaidh amach go bhfuil Dia iontach na trócaire seo imithe cheana féin gach fad is féidir chun éilimh an ghrá agus an chirt a réiteach., chun tú a chur in aisce!

Léigh ar aghaidh …

Fonótaí

1. Buíochas le Kenneth E. Bailey as é seo a chur in iúl ina chuid scríbhinní. Tá dhá leabhar dá chuid a bhaineann go sonrach leis an parabal seo: ‘An Chrois agus an Phrodigal’, 1973 Teach Foilsitheoireachta Concordia (ISBN 0-570-03139-7) agus ‘Na hEochracha Cultúir Caillte go Lúcás 15 a Fháil’, 1992 Foilsitheoireacht Concordia (ISBN 0-570-04563-0).
2. Féach ‘An Buntionscadal Eden‘ sna ‘An féidir linn a dhéanamh Gan Mícheart?’ sraith.