Neamh a Íoc?

Fiú má bhí saol neamhleithleach foirfe againn as seo amach, ní bheadh ​​sé sin níos mó ná mar a bhíothas ag súil uainn i gcónaí. Ach ní féidir leis an fiach a thabhaigh ár n-ghníomhartha san am atá caite a íoc.

Mar sin féin leat freisin, nuair a bheidh na nithe go léir a ordaítear duit déanta agat, abair, ‘Is seirbhísigh neamhfhiúntach muid. Rinneamar ár ndualgas.' (Lúc 17:10)

Abair leo, Mar tá cónaí orm, a deir an Tiarna Iehova, Níl sásamh ar bith agam i mbás na n‑aingidh; ach go n-iompódh an t‑aingidh óna shlí agus go mairfeadh sé: cas ort, cas tú ó do dhrochbhealaí; óir cad chuige a gheobhaidh tú bás, teach Iosrael? (Eze 33:11,/x])

Mar sin, aghaidh a thabhairt ar ár neamhábaltacht an t-easnamh a shlánú, níl ach dhá fhéidearthacht ann fós. Ceachtar:

1. Teoiriciúil, Ní fhéadfadh Dia ach an fiach a dhíscríobh. Ach dhéanfadh sé sin bréaga Dé féin (féach Gen 2:17 Gen 3:4 & Gen 3:19) agus cead a thabhairt do Sátan Dia a chúiseamh as éagóir, féachaint go roghnódh Dia maithiúnas a thabhairt don chine daonna agus é fós ag cáineadh Sátan. Nó,
2. Caithfidh neamh íoc. Dia, a d’fhulaing cheana féin níos mó pian agus maslaí ná aon cheann eile mar thoradh ar ár agus gníomhartha Satan, an bhfuil an t-aon duine mór go leor chun an scór a réiteach. Trí roghnú go deonach iarmhairtí ár bpeacaí a fhulaingt (ar fad arís!) in ionad sinn, Déanann Íosa é féin mar ionadaí dúinn. Fós féin, ag an am céanna, Déanann Sátan é féin ina phríomhfheidhmeannach; ar an gcaoi sin ag cur as d'aon éileamh pearsanta ar thrócaire. Cuireann bród agus fuath Sátan chun scriosta é: agus tugann grá Dé ar ais chuige Féin sinn.

Go gairid tar éis tús a chur leis an tionscadal seo, Tugadh cóip de leabhar David Bentley Hart dom, “Go sábhálfar Uile. Neamh, Ifreann & an tSlánaithe Uilíoch.” bhí agam, ar ndóigh, léigh roinnt leabhar a spreag tuairimí cosúla roimhe seo. Ach bhí mé ag iarraidh díriú ar an méid a dúirt Íosa i ndáiríre, seachas a bheith tarraingthe isteach in argóintí ag ionsaí nó ag cosaint mo chuid féin, nó daoine eile’ seasaimh diagachta. Mar sin d’aon ghnó staon mé óna léamh go dtí gur mhothaigh mé réidh le tosú ar an obair seo, mo chaibidil deiridh.

Cuireann David tús lena réamhrá leis an sliocht seo a leanas ó William James:

Dá dtairgfí an hipitéis dúinn ar domhan ina ... milliúin [chóir go mbeadh] sásta go buan ar an gcoinníoll simplí amháin gur chóir go mbeadh saol céasta uaigneach ag anam caillte áirithe atá ar imeall rudaí, cad ach amháin skeptical [sic] agus is féidir mothúcháin neamhspleácha a bheith ann a chuirfeadh orainn láithreach bonn, cé gur tháinig spreagadh ionainn chun an sonas a thairgtear amhlaidh a dhéanamh, cé chomh suarach is a bheadh ​​an taitneamh a bhainfí as nuair a ghlactar leis d’aon ghnó mar thoradh ar mhargadh dá leithéid?¹

Ní hé seo ar chor ar bith an chéad leabhar a léigh mé ag cur tuairimí den sórt sin in iúl, mar sin tháinig sé mar aon iontas: ach mar sin féin bhí ionadh orm faoin méid a chuir sé ionadh orm agus a chuir olc orm. Chuir an clúdach síos air mar “A scathing, bríomhar, ionsaí deasghnátha orthu siúd a cheapann go bhfuil a leithéid de rud ann agus damnation síoraí.” Bhí sé sin díreach mar a bhí súil agam: agus sin é an fáth gur chuir mé siar é a léamh. Theastaigh uaim na hargóintí a mheas go hoibiachtúil – ag iarraidh claonadh na frithghníomhartha mothúchánaí nó fonn ar chosaint phearsanta a sheachaint. Ach an rud a chuir an-iontas orm ná a mhéid a bhí an chuma ar an scéal go raibh an bunphointe in easnamh ar an údar. Níl mé ag iarraidh David a cháineadh go háirithe maidir leis seo. Is í an fhírinne ná go bhfuil go leor anseo ar féidir liom comhbhá a dhéanamh leis: fós, mar a léigh mé é, is é an chiall is mó atá agam ná go bhfuil mo Thiarna á bhréagnú go neamhbheartaithe.

Nuair a glacadh ina chomhthéacs bunaidh, Tá fócas beagán difriúil ag ceist William James. Tá sé i mbun na difríochtaí féideartha idir cúis agus mothúcháin a chur in iúl; agus go héifeachtach ag iarraidh, “Conas a bhraitheann tú faoi bheith ag glacadh le duine eile mar an gabhar éalaithe as do chuid misde?”² Is é an freagra simplí: “Níl sé cothrom; agus cuireann sé olc orm.” Is dóigh liom láithreach contrártha, a fhios agam go bhfuil mé mícheart, gan aon shred fírinnithe maidir le cén fáth ar chóir dom taitneamh a bhaint as faoiseamh den sórt sin. Ach i gcomhthéacs réamhrá David, tá an cheist seo tar éis díriú orm ar an gceist mhícheart – an t-uafás croí ceaptha d’aon Dia a cheadódh a leithéid de chás.

Is léir go bhfuil ní cóir go gcaithfeadh duine eile a bheith ag fulaingt ar son mo shonais. Ach is í an cheist a gcaithfidh mé a bheith ag tabhairt aghaidh uirthi i ndáiríre ná seo: “An bhfuil mé sásta go pearsanta a bheith cuntasach as m'am atá thart (agus todhchaí) gníomhartha?” Sin dhéanfadh bheith cothrom; agus tá a fhios agam chóir a bheith toilteanach: ach níl mé. Toisc go gcuireann an smaoineamh an-eagla orm. Cén fáth é seo? Tá dhá rud go háirithe; éigríoch agus ceartais.

Nuair a smaoinímid ar Infinity, is dóigh linn go príomha i dtéarmaí ama gan deireadh: ach níl ansin ach cuid den phictiúr. Ciallaíonn Infinity gan teorainn. Táimid ag streachailt le coincheap an ama gan teorainn: ach tá rudaí i bhfad níos scarúla ná sin. Cínte, ní gá go mbeadh an t-am gan deireadh scanrúil ar chor ar bith. ‘Mhair siad go sona sásta go deo,’ is é an deireadh clasaiceach d’fhormhór scéalta am codlata leanaí. Ach lig an 'go deo’ éirí ualach agus is féidir fiú an greannach is fánach a bheith ina chéasadh.

ach, is é an rud scanrúil eile ná an t-éileamh ar ceartais. Tá ceartas neamh-chomhréiteach go bunúsach: "Súil le haghaidh súl agus fiacail le haghaidh fiacail." Éilíonn sé go gcaithfear íocaíocht a dhéanamh ina iomláine. Is fuath linn agus eagla an smaoineamh, ní mór dúinn a admháil gurb ionann cibé dochar a dhéanaimid do dhaoine eile agus an dliteanas atá orainn dóibh. Ach is é fírinne an scéil go bhfuil go leor de na hiarmhairtí díobhálacha a d’fhéadfadh a bheith ag ár ngníomhartha dochúlaithe agus leanúnach. Is féidir le gníomh gan smaoineamh amháin saol a spochadh agus daoine eile a fhágáil i staid bhuan-bhrón agus chaillteanais. Agus cad iad na hamanna sin nuair nach raibh ár ngníomhartha de thaisme: ach go fírinneach dothuigthe? Déanaimid ár ndícheall neamhaird a dhéanamh orthu seo. An meon, “Go lobhadh sé in ifreann go deo!” cuireann sé uafás orainn agus fágann sé sin sinn éadóchasach ar rogha eile níos fearr. Tá ‘dliteanas teoranta’ uaim’ clásal scríofa isteach sa chonradh: ach tá mo chuid fiacha féideartha níos mó ná mar is féidir liom a bheith ag súil go n-íocfaidh mé. Mar sin, cén rogha eile is fearr’ atá ann? Ceann ar bith - ach amháin trócaire neamhchoinníollach.

Agus is é sin an fáth go bhfuil mé fágtha leis an tuiscint suaite sin go bhfuil mo Thiarna á clúmhilleadh. Is mó i bhfad an difríocht idir mo dhearcadh féin agus dearcadh Íosa ná dearcadh cailc agus cáise. Baulc mé an smaoineamh go nglacfaí le freagracht iomlán as na dochair a rinne mé go pearsanta: ach tairgeann Íosa é féin a fhulaingt cibé fulaingt agus caillteanas a thógann sé chun mo chuid fiacha a réiteach! Ní hionann sin agus gnáth-íospartach daonna amháin, neamhchiontach nó ciontach, a dhaoradh chun ‘saol chéasta uaigneach a chaitheamh’ ‘ar imeall rudaí i bhfad uait’ chun ár maithiúnas agus ár n-áit ar neamh a dhéanamh indéanta. Ina ionad sin, b'é an Mac ba bhinn Dé féin é, Íosa – níos gaire agus níos géire dó ná mar a d’fhéadfadh caidreamh daonna idir athair agus mac a bheith riamh – a d’fhulaing céasadh na hidirscartha sin. “Mo Dhia, mo Dhia, cén fáth ar thréig tú mé?” (Mat 27:46)³

An raibh sé seo cothrom le Íosa? Níl!! Ach an raibh iallach air é seo a dhéanamh? Níl ar chor ar bith – d’oibrigh sé go deonach! (Jn 10:17-18.)

An tIonadaí Mícheart

Glacann ár gcultúr daonna go hintuigthe prionsabal na hionadaíochta. Mar shampla, féadfar beagnach aon fhiach airgeadais a chur ar ceal láithreach más féidir duine saibhir éigin a aimsiú atá sásta freagracht a ghlacadh as dliteanas duine eile a íoc. Is é an fáth atá leis seo ná gurb é an caillteanas a fhulaingíonn an creidiúnaí de ghnáth príomhfhócas an cheartais i gcásanna simplí den sórt sin. Mar sin más féidir an caillteanas a fheabhsú, cuirtear deireadh le héileamh an chreidiúnaí.

Ach ní hamháin go mbaineann an ceartas le brabús agus caillteanas simplí: tá imní air freisin fúinn mar dhaoine aonair comhfhiosacha – cé muid féin agus conas a mhothaímid. Cad é an ghortú mhothúchánach agus fhisiciúil a bhain le gníomhartha an ionsaitheora? Níor chóir an ciontóir bhraitheann an cineál céanna gortaithe a mhothaíonn an t-íospartach? Conas eile is féidir a bheith cinnte go dtuigeann siad go fírinneach déine a gcion, agus is féidir muinín a bheith agat gan ciontú arís?

Tugann sé seo aghaidh orainn in aghaidh dhá ghné den cheartas a d’fhéadfadh a bheith contrártha; retribution nó athmhuintearas? Cén cuspóir atá leis na gnéithe seo??

Maith agus Drochmheas na hAthbheochana

Is féidir le haisghabháil agus díoltas a bheith an-deacair idirdhealú a dhéanamh óna chéile: ach tá difríocht chriticiúil ann; agus tá baint aige leis an mbealach a dhéanann sé sinn bhraitheann. Baineann sé leis an mothú sásaimh – nó eile – a mhothaímid nuair a fheicimid go gcuirtear an cineál cóireála céanna ar chiontóir is a thug siad do dhuine eile.. Go simplí, má thaitníonn sé liom duine éigin a fheiceáil ag fulaingt mar a d’fhulaing mé, mar sin conas atá mé go morálta ar bith níos fearr ná iad? Cínte, ná bíodh mé níos measa fós, óir b'fhéidir nárbh é mo fhulaingt a rún bunaidh? Díoltas é seo. Is olc an obair ionam; agus, mar a dúradh cheana, tá sé ina phríomhfhachtóir a chuireann le bíseach fí síos scriosta.

Athmhuintearas nó Sochar?

Ar an lámh eile, is gnách go mbíonn sásamh dearfach ag baint leis an athmhuintearas de réir mar a dhéantar comhchuibheas idir daoine aonair a athbhunú. Seans go raibh caillteanas ann: ach tá níos mó ná sin mar chúiteamh ag mothúcháin an ghrá agus an mhaithiúnais a dúisítear, agus ionchas todhchaí níos fearr agus níos gile. Ach ní i gcónaí. Arís, tá saincheist a bhaineann le cuspóir morálta ag an obair anseo a léiríonn an difríocht idir athmhuintearas agus suairceas. Déanann an t-athmhuintearas iarracht i gcónaí bonn níos daingne an ghrá a bhunú do chách, cé go bhféadfadh go n-éileoidh an próiseas sin íobairtí deonacha breise ón té atá faoi mhíbhuntáiste. Ar an lámh eile, tá sí sásta neamhaird a dhéanamh ar bhunphrionsabail an ghrá agus an cheartais ar mhaithe le costais phearsanta bhreise a sheachaint.

Mar shampla, lig dúinn machnamh a dhéanamh ar an staid reatha maidir le hionradh na Rúise ar an Úcráin. Beag beann ar éilimh agus frithéilimh faoi na ceisteanna stairiúla agus polaitiúla, is í an tsaincheist láithreach ná go bhfuil iarracht déanta ag an Rúis seilbh a ghlacadh le forneart agus gur fhulaing an Úcráin caillteanas mór. Conas is féidir an t-ábhar seo a réiteach? Má tá cead ag an Rúis a gnóthachain a choinneáil go simplí, stopfadh an troid – go ceann tamaill: ach tá an fhadhb gan réiteach, agus bheadh ​​faitíos leanúnach ann go leanfadh a thuilleadh talún, toisc nach bhfuil aon athrú bunúsach dearcadh. Is suairceas é seo. Agus, fiú dá n-admhódh an Rúis go raibh a modhanna mícheart, agus aistarraingt agus cúiteamh dlite, ní féidir na saolta caillte agus scriosta sin a athchur. Ní féidir le haon mhéid cúitimh an scór a réiteach go fírinneach.

Mar sin cad is féidir a bheith ina ‘socrú cóir’’ i gcásanna den sórt sin? Ní foláir nó go mbeidh an páirtí gortaithe sásta aon éileamh ar chúiteamh a dhíscríobh; ach ar cén bunús? Thar aon rud eile, beidh siad ag iarraidh dearbhú go bhfuil athrú croí tagtha ar an éagóiritheoir; go bhfuil fíor-bhrón orthu as na gníomhartha a rinne siad san am a chuaigh thart agus go bhfuil rún acu gan athchiontú. Is é seo an t-aon bhunús le fíor-athmhuintearas: ach conas is féidir é a bhaint amach?

Scálaí an Cheartais a Chomhardú

‘Ceartas’ ar bharr theach cúirte an Old Bailey i Londain mar fhíor a bhfuil claíomh air (a ionadaíonn retribution) i lámh amháin agus péire scálaí sa lámh eile. Ón talamh tá sé dodhéanta a fheiceáil cad atá sna scálaí: ach, go feidhmiúil, d'úsáidfí iad chun meáchan coibhneasta na réad a bhfuil tréithe thar a bheith éagsúil leo a fháil amach. Leagann an sampla fisiceach simplí seo béim ar dhá ghné thábhachtacha den cheartas: ar dtús, a dhéanann ceartas go minic ní i gceist simplí ‘cosúil le chéile’ comparáidí; agus ar an dara dul síos go bhfuil muid, breathnú ar rudaí ónár bpeirspictíocht shrianta domhanda, d’fhéadfadh go dteipeann orthu go minic na fáthanna a d’fhéadfadh a bheith cinnte go mbeidh éifeachtaí coibhéiseacha ag fachtóirí éagsúla a thuiscint go hiomlán. Ach an tríú cuid, tábhachtach, achoimrítear gné den cheartas sa seanfhocal, ‘Ní hamháin go gcaithfear an ceartas a dhéanamh: ní mór a fheiceáil go bhfuil sé á dhéanamh.’ I gcás ina bhfuil amhras ann faoi chruinneas comparáide (e.g. An bhfuil na géaga cothromaíochta cothrománach agus ar chomhfhad?) ansin b’fhéidir go gcaithfimid dul i muinín an phrionsabail ‘níos mó ná’ coibhéis ionas gur féidir le héilitheoir ionchasach a bheith go hiomlán sásta le ceartas a socraíochta. Ach braitheann sé seo ar an bpáirtí eile a bheith ullamh glacadh leis an bhféidearthacht go mbeadh roinnt caillteanas pearsanta breise ann ar mhaithe le chéile.

jesus’ Cuireann Ionadú Éagórach Ceartas Foirfe ar fáil

An raibh sé gan teorainn?

Cynics Is minic go tapa a éileamh go bhfuil na trí lá Íosa’ ní féidir fulaingt agus bás a chur i gcomparáid ar dhóigh ar bith le fulaingt ifreann síoraí ag aon fhear amháin, gan trácht ar gach aoinne ar cóir a phionósughadh sa loch teine, cé chomh gearr nó chomh fada is a bheidh an pionós. Ach tá ag teip orthu a thuiscint Cé hiad na daoine a d’fhulaing sa chás seo agus an méid fulaingthe a d’fhulaing Sé. Fiú dúinn mar dhaoine, aithnímid go bhfuil sé i bhfad níos lú pian ar dhó coinneal amháin ná é a dhó ar fad; cé go, dúinne, Cuirfidh ró-ualú céadfach teorainn lenár bhfulaingt i gcásanna tromchúiseacha. Ach do Dhia gan teorainn, in ann a bheith feasach ag an am céanna ar mhothúcháin a chruthaithe go léir, níl aon teorainn féideartha ann. Thairis sin, aithnímid freisin an chothromaíocht idir fad agus déine; ionas go mbeidh trí huaire na déine ar feadh tréimhse áirithe comhionann le trian den déine ar feadh trí huaire chomh fada. Ní féidir linn fiú tosú a shamhlú cad a d’fhulaing Íosa nuair a leagadh meáchan agus uafás na n-olcghníomhartha go léir a rinneadh riamh inár ndomhan air.! (Is 53:6[\x]; 1Jn 2:2[\x]).

Agus ní hé sin go léir. Táimid tar éis fios cheana féin go bhfuil Dia bhraith an pian de na huilc seo go léir nuair a rinneadh ar dtús iad, fiú níos mó ná mar a rinne muid. Fós féin, seachas díoltas a ghlacadh orainne, Ina ionad sin roghnaigh sé níos mó pian agus bróin a fhulaingt trína Mhac a cheadú, jesus, a bhfuil grá aige dó mar chuid dá chuid féin, chun ár bpionós a ghlacadh ina ionad; i ndáiríre ag fulaingt faoi dhó os a chionn, más rud é nach bhfuil níos mó!

I seilbh Ghiall ag Grá

I ré ársa, is minic a rachadh rialóirí i muinín foircneach, ach cumhachtach, modhanna chun gníomhartha athfhillteacha feall a chosc. Thógfaidís gialla; ag roghnú na ndaoine sin arbh eol go raibh grá ar leith ag an iar-chiontóir orthu. Chomh fada agus a d’fhan an ciontóir dílis dá ngeallúintí, ráthaíodh leas a ngaolta: ach mura bhfuil, bheadh ​​​​siad ag fulaingt. Tá duine éigin nó rud éigin ag beagnach gach duine a chiallaíonn beagnach an oiread, más rud é nach fiú níos mó, ná an saol féin; agus tugann grá don duine nó don rud amháin sin an spreagadh agus an ráthaíocht deiridh dá ngníomhartha. Ní gá go gciallaíonn sé seo go mbíonn spreagthaí den sórt sin go maith i gcónaí. I gcás roinnt, d'fhéadfadh sé a bheith grá airgid nó cumhachta; do dhaoine eile, grá na saoirse nó duine ar leith. Léiríonn na daoine agus na rudaí a roghnaíonn muid grá go leor faoin gcineál duine atá againn i ndáiríre. Ach, seo an rud: tá an chumhacht ag grá sinn a athrú. Is féidir le grá caillte sinn a athrú chun níos measa chomh cinnte agus is féidir le fuath: ach tá an chumhacht ag grá ceart-dhírithe villain a chlaochlú ina naomh.

I bhformhór na gcásanna, is polasaí ceisteach ó thaobh moráltachta é tógáil ghiall a d’fhéadfadh comhlíonadh a chinntiú: ach mar sin féin ní dócha go mbeidh aon ghaol domhain idir an ciontóir agus an ngiall mar thoradh air: ach tá cúinsí áirithe ann a bhféadfadh toradh an-dearfach a bheith ann. Samhlaigh gur fear óg mífhreagrach é an ciontóir a tharlaíonn go bhfuil sé i ngrá le hiníon an ghlacadóra ghiall; agus, seo a fheiceáil, in ionad teagmháil lena iníon a thoirmeasc, tairgtear ionchas an phósta don fhear óg! Níorbh fhéidir toradh an-fhabhrach a bheith mar thoradh air sin?

An Breitheamh Foirfe

chonaic mé, ar dheis an té a bhí ina shuí ar an ríchathaoir, leabhar scríofa laistigh agus lasmuigh, séalaithe dúnta le seacht rónta. Chonaic mé aingeal láidir ag fógairt le guth ard, “Cé is fiú an leabhar a oscailt, agus a rónta a bhriseadh?” Níl aon duine ar neamh thuas, nó ar an talamh, nó faoin talamh, Bhí sé in ann an leabhar a oscailt, nó chun breathnú ann. Agus goil mé i bhfad, mar ní bhfuarthas aon duine fiú amháin chun an leabhar a oscailt, nó chun breathnú ann. Dúirt duine de na sinsir liom, “Ná gol. Féuch, an León de threibh Iúdá, Fréamh Dháiví, sháraigh; an té a osclaíonn an leabhar agus a sheacht séala.” Chonaic mé … Uan ina sheasamh, amhail is gur marbhadh é, a bhfuil seacht n-adharc, agus seacht súl, a bhfuil seacht Spiorad Dé, seolta amach ar an talamh go léir. Ansin tháinig sé, agus thóg sé as láimh dheis an té a bhí ina shuí ar an ríchathaoir. Anois nuair a bhí an leabhar glactha aige, thit na ceithre créatúr beo agus na ceithre sheanóirí is fiche anuas roimh an Uain ... Chan siad amhrán nua, ag rá, “Is fiú duit an leabhar a ghlacadh, agus a rónta a oscailt: óir do marbadh, agus cheannaigh sinn do Dhia le do chuid fola, as gach treibh, teanga, daoine, agus náisiún, agus rinne ríthe agus sagairt sinn dár nDia, agus beidh muid i rí ar an talamh.” (Athr 5:1-10)

Sa phlé níos luaithe ar ʻDodhéanta an Ghrá Éigeantaigh', cuireadh in iúl gurb é ceann de laigí dúchasacha an ghrá é, “conas is féidir é a chur i bhfeidhm? … Má tá forfheidhmitheoir ann, nach gcuirfear ina leith sin as gníomhú as féinleas?” Ach feicimid anseo réiteach Dé ar an bhfadhb seo. Léiríonn an leabhar séalaithe seo breithiúnais Dé i gcoinne na n-olc agus na n-olc. Ach níl ann ach Duine amháin a d’fhéadfaí a mheas a bheith cáilithe chun iad a fhorfheidhmiú. Agus sin é an té a raibh a ghrá do na ciontach chomh láidir sin gur roghnaigh sé a shaol féin a thabhairt suas agus pé pionós a bhí dlite dóibh a sheasamh; dá mba rud é go n-iompódh siad ar ais óna gcuid féinlárnaithe, bealaí rebellious. Is é féin amháin Breitheamh Foirfe an chroí daonna, chomh maith leis an Slánaitheoir Foirfe dóibh siúd a casadh air.

Conas is Féidir Liom Stopadh de Pheacadh?

Mar a luadh cheana, is minic a cheapaimid go neafaiseach nach n-imíonn gach claonadh chun peaca ach nuair a thagaimid chun na bhflaitheas: ach má bhí sé chomh simplí sin i ndáiríre cén fáth nach féidir linn stop a chur faoi láthair; agus cén fáth go raibh an cine daonna riamh disobey Dia sa chéad áit?

Chun a bheith macánta, is é fírinne an scéil nach bhfuil grá agam do Dhia ach an oiread agus go bhfuil grá agam do chuid de mo chuid féinmhuiníne eile; agus is cinnte go bhfuil imní orm go minic faoi mhíchaoithiúlachtaí féideartha dom féin ná mar atáim faoi riachtanais agus faoi chruatan daoine eile. Ní pictiúr deas, Admhaím: ach is dóigh liom gur measúnú fírinneach é ar an áit a bhfuilim díreach anois. Mar sin, conas a athróidh mo dhearcadh i gcónaí?

I dtús, ní raibh a fhios ag an gcine daonna faoin olc. Ní raibh ar eolas aige riamh ná maitheas – ag maireachtáil i dtimpeallacht atá cosanta ag sraith simplí rialacha. Bhí sé curtha in iúl roimh mheabhlaireacht: ach, nuair a chuaigh sé i ngleic le maíomh Sátan go raibh Dia ag cúlú go féiníoch ar rud éigin a raibh cuma mhaith air, thit sé chun é; agus tá an chuid eile dá shaol caite aige ag fulaingt ar na díomá agus ar an deireadh thiar thall a bhaineann le saol gan Dia, ag maireachtáil i ndomhan atá riochtaithe ag faisnéis nach bhfuil de chuspóir aici ach saothrú. Ceacht crua a bhí ann; agus d'fhág sé go leor againn ciniciúil, searbh agus twisted thar aitheantas.

Agus fós, ar a nadhbharsin an sgrios go léir do thugamar orainn féin, Tá Dia réidh chun athmhuintearas a thairiscint dúinn agus tairgeann Íosa é féin go deonach mar an t-aon ionadaí atá in ann agus toilteanach an pionós gan teorainn a d’éiligh an ceartas a sheasamh uainn murach sin.. Mar go fóill, is mó go mór mo chumhachtaí samhlaíochta ag smaoineamh ar cad a bhí i gceist leis seo. Ní féidir liom ach é a ghlacadh isteach. Go trócaireach, mo thuiscint féin ar dhoimhneacht na náire, Níl sa phian agus sa chaimiléireacht ar féidir leis an gcine daonna titim isteach ann ach stuif na tromluí dom: fós léamh tuisceanach ar an stair – nó fiú an nuacht laethúil – rabhadh soiléir go bhfuil a leithéid de olc ann.

ach, Ní féidir liom ach a cheapadh go, mar an aeons na eternity roll ar aghaidh, Arís agus arís eile beidh mé ag smaoineamh sin, dá mba rud é nach raibh Íosa sásta na hiarmhairtí neamhtheoranta go léir de mo chuid misde a fhulaingt, Bheadh ​​​​mé faoi urchosc go deo ón áit iontach sin. Agus le gach smaoineamh den sórt sin, Méadóidh mo ghrá agus mo bhuíochas dó agus mo mhian a bheith cosúil leis, ag an am céanna is é an rud is measa ar fad domsa an t-uafás grá féinmharaithe.

Fiú roimh a bhás, Chuir grá Íosa an oiread sin dúshlán roimh Naomh Pól go bhféadfadh sé leomh a rá:

Deirim an fhírinne i gCríost. Níl mé ag bréag, mo choinsias ag déanamh fianaise liom sa Spiorad Naomh, go bhfuil brón mór orm agus pian gan stad i mo chroí. Óir b’fhéidir gur mhian liom mé féin a bheith mallaithe ó Chríost ar son mo bhráithre’ ar mhaithe, mo ghaolta de réir na feola… (Rom 9:1-3).

Ní féidir liom a leithéid de phaidir a guí. Go soiléir, Nílim in aice leis an méid grá sin go fóill. Ach, níl anseo ach tús an chlaochlaithe a tháirgfidh grá Íosa ionainn ar deireadh thiar. Níos déanaí fós, agus é ag fanacht le triail os comhair Caesar, Scríobh Pól:

Ní hé go bhfuil faighte agam cheana féin, nó táim déanta foirfe cheana féin; ach brúigh mé ar, más amhlaidh go ngabhfaidh mé greim air sin ar a ngabhadh ag Íosa Críost mé freisin. Bráithre, Ní mheasaim go bhfuil greim agam orm go fóill, ach rud amháin a dhéanaim. Déan dearmad ar na rudaí atá taobh thiar de, agus síneadh ar aghaidh go dtí na rudaí atá roimhe, Leanaim ar aghaidh i dtreo na sprice le haghaidh duais ardghairme Dé i gCríost Íosa. Lig dúinn dá bhrí sin, an oiread agus atá foirfe, smaoineamh ar an mbealach seo. Más rud é in aon rud a cheapann tú a mhalairt, Foilseoidh Dia é sin duit freisin. mar sin féin, a mhéid atá bainte amach againn cheana féin, lig dúinn siúl de réir an riail chéanna. Bímis ar aon intinn. (Php 3:12-16)

Féach Aguisíní …

Fonótaí

1. Uilliam Shéamuis, (1842-1910), uaireanta ar a dtugtar an "Athair na síceolaíochta Mheiriceá." Mar a luaigh David Bentley Hart ina Réamhfhocal don leagan bog de ‘That All shall be saved. Neamh, Ifreann & an tSlánaithe Uilíoch', 2019 Yale University Press (ISBN 978-0-300-25848-6). Is cosúil go dtagann an sliocht ó pháipéar dar teideal ‘The Moral Philosopher and the Moral Life’, mar chuid de ‘The Will to Believe and Other Essays in Popular Philosophy,’ atá inrochtana ar líne ó Gutenberg.org. (N.B. léadh an focal ‘sceptical’ ar dtús ‘special’.)
2. An phianbhreith i Séamas’ Tosaíonn páipéar a thugann isteach an luachan a luadh, “Má scaoil fear paramour a mhná céile, mar gheall ar a n-aimhdheóin shíordhuígheach atá i n-aigne go mbíonn an oiread sin náire orainn nuair a chloisimid go bhfuil an bhean agus an fear céile tar éis é a dhéanamh agus go bhfuil siad ag maireachtáil go compordach le chéile arís? Nó má tá an hipitéis…”.
3. Cé Íosa’ ní raibh an scaradh gan teorainn ó thaobh ré, ba mhó go comhréireach a fhulaingt (féach 'An raibh sé gan teorainn’ níos déanaí sa chaibidil seo.) Feiceann go leor Íosa’ caoin, “Mo Dhia, mo Dhia, cén fáth ar thréig tú mé?” (Mat 27:46) mar chaoin uaignis agus éadóchais. Ach bhí Íosa i ndáiríre ag lua na focail tosaigh de Psalm 22:1. Salm fáidhiúil dochreidte é seo, ag cur síos ar Íosa’ radharc na croise agus an chúis atá leis, – fós scríofa faoi 1000 blianta roimhe sin – i bhfad sular cumadh fiú an céasadh! Ní raibh aon ionadh ná éadóchas ar Íosa. Bhí a fhios aige fadó cén cineál báis agus fulaingthe a bhí le sárú aige, agus cén fáth. Ach bhí a rogha déanta aige cheana féin (féach Mat 26:36-54) agus bhí muinín iomlán aige as a Athair chun an méid a thosaigh Sé a chur i gcrích. “Athair, i do lámha tiomnaim mo spiorad.” (Luk 23:46.) “Tá sé críochnaithe.” (Joh 19:30.)