[pm_teideal]

An tEasnamh Cumhachta a Shárú

Tá Pól ag míniú nach í an fhíorfhadhb ná nár aontaigh sé le caighdeáin Dé, nó nár theastaigh uaidh i ndáiríre an rud a dúirt Dia a dhéanamh. Ag an leibhéal intleachtúil agus morálta, bhí sé i ndáiríre ag roghnú chun dul bealach Dé: ach ansin fuair sé amach nach raibh an chumhacht aige gach áiteamh féinlárnach dá nádúr féin a shárú. Tá sé tábhachtach an pointe seo a thuiscint.

Smaointeoireacht nua-aimseartha atá dírithe ar an síceolaíocht (agus, go deimhin, an chuid is mó bealaí eile smaointeoireachta) mheas gurb í an phríomhcheist ná cumhacht na huachta. Is é sin le rá, ‘Má tá rud éigin dona go leor uait, ansin is féidir leat é a dhéanamh.’ Anois tá go leor fírinne sa pheirspictíocht sin: but determination alone is not enough. Mar shampla, when athletes compete, victory normally goes to the one who is most determined to do whatever it takes to win. Ach, no matter how determined you may be to run a mile in under 3 nóiméad, physical limitations will let you down.

In the moral arena, such limitations are more subtle and much less obvious. Mar shampla, drug addicts find themselves bound to their habit by both physical and mental factors. Go minic, though not always, it is the mental factor that is harder to break; agus, as in most areas of life, those with the strongest will power are the most likely to break free – if they really want to. But the deepest addiction of all is the addiction to self-love that takes the place of the unselfish love that God originally intended for us. Tá an andúil seo cosúil le chameleon a aistríonn i gcónaí ó dhath amháin go dath eile. Mar shampla, éiríonn leis an andúileach atá i gcumhacht a n-andúil i ndrugaí a bhriseadh andúil dá fhéiníomhá nua mar an té atá ina mháistir ar a gcinniúint féin, nó tosaíonn ag breathnú síos ar na cinn lag-willed sin a dteipeann orthu i gcónaí an grád a bhaint amach, nó fiú tosaíonn ar a sean-nós a thaisceadh arís agus iad ag creidiúint go bhfuil siad ‘faoi smacht anois.’

The greater the achievement, the greater the temptation to such conceits. Is cosúil go bhfuil cúpla anam neamhchoitianta nach bhfuil chomh claonta céanna i leith a leithéid de dhearcadh ná daoine eile: ach is minic a bhíonn siad seo níos meabhrach freisin ar a n-easnaimh féin. Is é fírinne, that none of us are free of this problem. Go híorónta, ba iad na daoine a raibh na fadhbanna ba mhó ag Íosa leo – agus a stiúraigh an comhcheilg chun é a mharú – ceannairí reiligiúnacha a lae; a cheap iad féin better than everyone else.

Dóibh siúd a deir nach bhfuil an chumhacht againn maireachtáil mar a bhí beartaithe ag Dia, mar sin is é an cathú a bheith i gcáineadh gan dóchas agus féin-millteach Níl ​​fiú féin-fuath ach i ndáiríre’ féin-ghrá.. But if we claim that we do have the power, then why aren’t we doing it? B’fhéidir gur diúltú d’aon ghnó é seo do chaighdeáin Dé, delusion, hypocrisy, nó meascán de na trí cinn. But at the root of them all lies human pride. Scriosann leigheas Dé bród agus neamhdhóchas.

The central teaching of the Christian Gospel is that people can only be set free from sin through a direct intervention by God. We cannot earn God’s forgiveness for our sins by any effort of our own; and no amount of effort on our part can break our addiction to sin. We need a power that is beyond ourselves. We need a miracle. This is why Jesus stepped into human history.

For what the law couldn’t do, in that it was weak through the flesh, God did. A Mhac féin a chur isteach ar chosúlacht na feola peacach agus ar son an pheaca, cháin sé peaca san fheoil; go gcomhlíonfaí ordanás an dlí ionainn, nach siúlann tar éis an fheoil, ach tar éis an Spioraid. ([x]Rom 8:3-4[/x])

Forgiveness – a Miracle of Grace

God’s forgiveness is no mere ‘symbolic’ or hypothetical ‘paper’ transaction, as if our lives were like a computer game and our wrongdoings ‘victimless crimes’ where one only had to press the ‘reset’ cnaipe’ or write off our debt with a stroke of a pen. Éilíonn sé athrú chomh radacach isteach go ndéanann Íosa cur síos air mar ‘a rugadh as an nua’.’ Smaoinigh ar an gcomhrá seo idir Íosa agus ceannaire spioradálta Giúdach:

Anois bhí fear de na Fairisínigh darbh ainm Nicodemus, ina rialtóir ar na Giúdaigh. Tháinig an rud céanna chuige san oíche, agus dubhairt sé leis, “Rabbi, tá a fhios againn gur múinteoir thú ó Dhia, óir ní féidir le duine ar bith na comharthaí seo a dhéanann tú, mura bhfuil Dia leis.”

D'fhreagair Íosa é, “Is cinnte, Deirim leat, mura mbeirtear duine as an nua, ní féidir leis Ríocht Dé a fheiceáil.”

A dúirt Nicodemus leis, “Conas is féidir le fear a rugadh nuair a bhíonn sé aosta? An féidir leis dul isteach i mbroinn a mháthar an dara huair, agus a rugadh?”

D'fhreagair Íosa, “Is cinnte a deirim leat, mura mbeirtear duine as uisce agus biotáille, ní féidir leis dul isteach i Ríocht Dé! Is feoil é an rud a bheirtear ón bhfeoil. That which is born of the Spirit is spirit. Don’t marvel that I said to you, ‘You must be born anew.’ The wind blows where it wants to, and you hear its sound, ach ní fios cá as a dtagann sé ná cá bhfuil sé ag dul. So is everyone who is born of the Spirit.”

Nicodemus answered him, “How can these things be?”

D'fhreagair Íosa é, “Are you the teacher of Israel, and don’t understand these things? Is cinnte a deirim leat, we speak that which we know, and testify of that which we have seen, and you don’t receive our witness. Dá ndúirt mé rudaí cruinne leat agus ní chreideann tú, conas a chreidfidh tú má insíonn mé rudaí neamhaí duit? No one has ascended into heaven, but he who descended out of heaven, the Son of Man, who is in heaven. As Moses lifted up the serpent in the wilderness, mar sin ní foláir Mac an Duine d'árdú suas, nach gclisfeadh an té a chreideann ann, but have eternal life. ([x]Joh 3:1-15[/x])

An léiriú litriúil ar ‘a rugadh as an nua’ sa sliocht thuas tá ‘born from above.’ Tá Íosa ag míniú gurb é atá ag teastáil ná athbhreith spioradálta, déanta ag Spiorad Dé. In a natural birth, briseann uiscí na máthar agus tugtar an leanbh amach as broinn na máthar isteach i saol an ghnáthchaidrimh dhaonna. In a spiritual birth, Tugann Spiorad Dé isteach i saol nua sinn, saol spioradálta inar féidir linn caidreamh a bheith againn le Dia.

Bhí deacracht ag Nicodemus é seo a thuiscint; mar sin thagair Íosa dó eachtra ó aimsir Mhaois, a bhfuil cur síos air i leabhar na nUimhreacha, agus a mbeadh Nicodemus an-eolach air:

Thaisteal siad ó Shliabh Hor ar an mbealach go dtí an Mhuir Rua, to compass the land of Edom: agus ba mhór an díspreagadh ar anam na ndaoine mar gheall ar an mbealach. The people spoke against God, agus i gcoinne Mhaois, “Cén fáth ar thug tú suas as an Éigipt sinn chun bás a fháil san fhásach?? óir níl arán ann, agus níl aon uisce ann; and our soul loathes this light bread.” Yahweh sent fiery serpents among the people, agus biteann siad na daoine; and much people of Israel died. Tháinig na daoine go Maois, agus dúirt, “Táimid tar éis pheaca, because we have spoken against Yahweh, agus i do choinne; guí chun an Tiarna, that he take away the serpents from us.”

Moses prayed for the people. a dúirt an Tiarna le Maois, “Déan nathair fiery, agus é a shocrú ar chaighdeán: agus tarlóidh sé, that everyone who is bitten, nuair a fheiceann sé é, beidh beo.” Moses made a serpent of brass, and set it on the standard: agus tharla, that if a serpent had bitten any man, when he looked to the serpent of brass, mhair sé. ([x]Is féidir 21:4-9[/x])

De ghnáth, bhí cosc ​​ar na hIosraeilítigh íomhánna a dhéanamh ar eagla go ndéanfaí adhradh dóibh mar dhéithe.¹ So this was a very strange instruction – ní ba mhó fós mar go raibh an nathair ina shiombail den té a rinne peaca ar Ádhamh. Why was it stuck on a pole; cén fáth a raibh leigheas mar thoradh air ag féachaint air agus cad a bhaineann leis seo le hÍosa agus é á bhreith arís? According to Jesus, pictiúr prophetic a bhí ann ag tuar cad é mar a céasadh é, ag glacadh ár n-áit mar sprioc bhreithiúnas Dé i gcoinne an uilc a dhéanann an nathair, Satan, had done in and through our lives.

As Moses lifted up the serpent in the wilderness, mar sin ní foláir Mac an Duine d'árdú suas, nach gclisfeadh an té a chreideann ann, but have eternal life. For God so loved the world, gur thug sé a Aon-Mhac, nach gclisfeadh an té a chreideann ann, but have eternal life. Mar níor chuir Dia a Mhac isteach sa domhan chun breith a thabhairt ar an domhan, ach gur chóir an domhan a shábháil tríd. ([x]Joh 3:15-17[/x])

Our wrongdoings have real consequences. Déanann siad dochar do dhaoine eile agus tá siad an-maslach do Dhia. Mar an t-aon fhoinse deiridh moráltachta agus ceartais, Áitíonn Dia i gcónaí go gcaithfear an ceartas a dhéanamh – go hiomlán – agus go bhfeicfí é a bheith déanta. Jesus satisfies that justice by taking our place, ag déanamh maithiúnas agus leighis gan choinníoll agus neamhchoinníollach do dhuine ar bith a chuireann a muinín ann.

… a ghiùlain a chuid féin ár bpeacaí ina chorp ar an gcrann, that we, having died to sins, d'fhéadfadh maireachtáil go righteousness; by whose stripes you were healed. ([x]1Pe 2:24[/x])

D’fhuascail Críost sinn ó mhallacht an dlí, tar éis éirí ina mhallacht dúinn. For it is written, “Is mallacht gach duine atá ar crochadh ar chrann,” go dtiocfadh beannacht Abrahám ar na Gintlithe trí Íosa Críost; go bhfaighimis gealltanas an Spioraid trí chreideamh. ([x]Gal 3:13-14[/x])

Ciallaíonn Grace 'fabhar neamhthuillte.’ Bhí gach cúis agus ceart ag Dia chun sinn a dhaoradh agus a mhilleadh: ach tagann maithiúnas Dé chugainn mar ‘mhíorúilt ghrásta neamhthuillte agus neamhchoinníollach.’ Tá a ghrá dúinn chomh mór sin gur roghnaigh sé pionós ár bpeacaí a fhulaingt féin seachas sinn a fheiceáil scriosta acu. Níl le déanamh againn ach breathnú ar Íosa agus muinín a chur ann.

Ach conas a fhaighimid an chumhacht cathú a shárú? Díreach mar an gcéanna…

Míorúilt Dé ionainn’

Is iontach an rud é an dara cuid de mhíorúilt neamhthuillte Dé maidir le slánú ó chumhacht an pheaca; Molann Dia Féin teacht chun cónaí ann agus tríom!

A new heart also will I give you, and a new spirit will I put within you; agus bainfidh mé an croí clochach as bhur feoil, and I will give you a heart of flesh. I will put my Spirit within you, and cause you to walk in my statutes, and you shall keep my ordinances, agus déan iad. ([x]Eze 36:26-27[/x])

Anois, ar aon chiall, God has always been doing that: because God is everywhere. As Paul explained to the philosophers in Athens:

The God who made the world and all things in it, sé, being Lord of heaven and earth, doesn’t dwell in temples made with hands, neither is he served by men’s hands, as though he needed anything, seeing he himself gives to all life and breath, agus gach rud. … though he is not far from each one of us. ‘Oir annsan mairimid, agus bogadh, agus bíodh ár mbeith againn.’ As some of your own poets have said, ‘For we are also his offspring.’ ([x]Act 17:24-28[/x])

Ach is caidreamh i bhfad níos dlúithe agus níos pearsanta an rud atá á mholadh ag Dia anseo ná mar a bhí ar eolas ag an duine riamh. San am atá caite, we knew God as a being ‘out there,’ telling us how we ought to behave. Ach tá sé ar intinn aige anois taithí a fháil air ‘taobh istigh dínn’’ – learning to feel the way He feels, mian leis na rudaí is mian leis agus gníomhú ar an mbealach a ghníomhaíonn sé.

Féuch, tagann na laethanta, a deir an Tiarna, go ndéanfaidh mé cúnant nua le teach Iosrael, and with the house of Judah: ní de réir an chonartha a rinne mé lena n-aithreacha an lá a ghlac mé de láimh iad chun iad a thabhairt amach as tír na hÉigipte; which my covenant they broke, cé go raibh mé i mo fhear céile dóibh, a deir an Tiarna. Ach seo é an conradh a dhéanfaidh mé le teach Iosrael tar éis na laethanta sin, a deir an Tiarna: I will put my law in their inward parts, and in their heart will I write it; and I will be their God, and they shall be my people: agus ní múinfidh siad gach duine a chomharsa níos mó, and every man his brother, ag rá, Know Yahweh; for they shall all know me, from the least of them to the greatest of them, a deir an Tiarna: for I will forgive their iniquity, and their sin will I remember no more. ([x]Jer 31:31-34[/x])

Is minic a dhéanaimid an botún agus muid ag iarraidh cathú a chomhrac go díreach. Trí seo a dhéanamh, we are focussing our attention on the problem; ní an réiteach. Is annamh a oibríonn sé seo; agus fiú má dhéanann sé sin titimid go tapa isteach sa gaiste a chreidiúint go bhfuil máistreacht againn ar an bhfadhb; mar sin cuireann conceit isteach. Ach nuair a dhírímid ár n-aird ar Íosa, ansin an Spiorad Naomh (atá tagtha chun cónaí ionainn) nochtann dúinn é ar shlí gur mó ár mian a bheith cosúil leis ná ár mianta nádúrtha; agus cailleann temptations a greim orainn. In ionad a bheith ina cath chun seasamh in aghaidh temptation, is aoibhinn fuascailte taitneamh a bhaint as láithreacht Dé.

Ach táimid go léir, le aghaidh nochtaithe ag breathnú mar i scáthán ar ghlóir an Tiarna, a chlaochlú san íomhá chéanna ó ghlóir go glóir, fiú amhail ón Tiarna, an Spiorad. ([x]2Co 3:18[/x])

Tá sé ar fad faoina chumhacht – ní linne.

Léigh ar aghaidh…

Fonótaí

1. Ar an drochuair, that is what eventually happened.
   Is cosúil go bhfuil, tar éis an chontúirt a rith, coinníodh an nathair fós chun cuimhne a chur ar na daoine faoin míorúilt neamhghnách seo. Ach, le himeacht ama, bhí sé ina ábhar adhartha. Beagnach 1,000 blianta ina dhiaidh sin léigh muid an Rí Hezekiah “bhris ina phíosaí an nathair chré-umha a rinne Maois; óir go dtí na laethanta sin dódh clann Iosrael túis dó; agus thug sé ‘Nehushtan’ air,” (‘a piece of bronze’) ([x]2Ki 18:4[/x])