[pm_teideal]

Beidh gné ríthábhachtach den rogha i gcónaí. Ní mór dúinn a roghnú cé acu a fhéachfaimid le Íosa chun maithiúnas a fháil, agus cé acu an ndíreoimid nó nach ndíreoimid ár n-aird ar dhul ar shlí Dé. Ní sháraíonn Dia ár saorthoil; mar gheall ar, mar atá mínithe cheana, tá grá fíor dodhéanta gan é. Níl aon ‘máistir-lasc ann’ is féidir leat a chaitheamh a dhéanfaidh tú a dhíolmhú ó temptation. Bhí cathú fiú Íosa – arís agus arís eile. Bhí tuirse air, ocras, exasperation, mheabhlaireacht, míthuiscint, mí-úsáid agus betraying: ach roghnaigh sé i gcónaí freagairt ar bhealach a thaitin lena Athair, Dia.

Nuair a bhí an tempting seo go léir críochnaithe ag an diabhal, d'fhág sé é go dtí am trátha. ([x]Lúc 4:13[/x])

ansin, mar go raibh an oiread sin daoine ag teacht agus ag imeacht nach raibh deis acu fiú ithe, ar seisean leo, “Taraigí liom féin go háit chiúin agus faigh scíth.” ([x]Mar 6:31[/x])

… jesus, tuirseach mar a bhí sé ón turas, shuigh síos cois an tobair. Bhí sé thart ar meán lae. Nuair a tháinig bean Samárach chun uisce a tharraingt, Dúirt Íosa léi, “An dtabharfaidh tú deoch dom?” … Dúirt an bhean Samárach leis, “Is Giúdach tú agus is bean Samáraigh mé. Conas is féidir leat deoch a iarraidh orm?” ([x]Jn 4:6-9[/x])

Bhí daoine ag tabhairt leanaí beaga go dtí Íosa chun go gcuirfeadh sé a lámha orthu, ach rinne na deisceabail athchúnamh orthu. Nuair a chonaic Íosa seo, bhí sé indignant. Dúirt sé leo, “Lig do na páistí beaga teacht chugam, agus ná bac leo, óir is leo seo atá ríocht Dé. ([x]Mar 10:13-14[/x])

Tháinig na Fairisínigh agus na Sadúcaigh chun Íosa agus rinne siad é a thástáil ag iarraidh air comhartha ó neamh a thaispeáint dóibh. ([x]Mata 16:1[/x])

Thóg Peadar ar leataobh é agus thosaigh sé ar a cháineadh. “Riamh, Tiarna!” dúirt sé. “Ní tharlóidh sé seo duit go deo!” Iompaigh Íosa agus dúirt sé le Peadar, “Faigh i mo dhiaidh, Satan! Tá tú ina chonstaic domsa; níl imní Dé ar aon intinn agat, ach ábhair imní an duine.” ([x]Mata 16:22-23[/x])

“… Thug mé chun do dheisceabail é, ach níor fhéad siad é a leigheas.” “Ginealach neamhchreidmheach agus claon sibh,” D'fhreagair Íosa, “cá fhad a fhanfaidh mé leat? Cá fhad a bheidh mé ag cur suas leat? Beir leat an buachaill anseo chugam.” ([x]Mata 17:16-17[/x])

Tháinig roinnt Fairisínigh chuige lena thástáil. D'iarr siad, “An bhfuil sé dleathach d'fhear a bhean chéile a scaradh ar aon chúis?” ([x]Mata 19:3[/x])

Ansin d'imigh na Fairisínigh amach agus leag siad amach pleananna chun é a ghabháil ina bhriathra. Chuir siad a ndeisceabail chuige in éineacht leis na Héróidigh. “Múinteoir,” a dúirt siad, “tá a fhios againn gur fear ionracais tú agus go múineann tú bealach Dé de réir na fírinne. Níl tú faoi cheannas daoine eile, mar ní thugann tú aird ar bith ar cé hiad féin. Inis dúinn ansin, cad é do thuairim? An bhfuil sé ceart an cháin impiriúil a íoc le Caesar nó nach bhfuil?” Ach Íosa, fios a n-olc hintinn, dúirt, “Tú hypocrites, cén fáth a bhfuil tú ag iarraidh mé a gaiste? ([x]Mata 22:15-18[/x])

Thug múinteoirí an dlí agus na Fairisínigh isteach bean a bhí gafa in adhaltranas. Rinne siad di seasamh os comhair an ghrúpa agus dúirt sé le Íosa, “Múinteoir, bhí an bhean seo gafa i ngníomh an adhaltranais. Sa Dlí d’ordaigh Maois dúinn na mná sin a chlocha. Anois cad a deir tú?” Bhí an cheist seo á úsáid acu mar gaiste, d’fhonn bunús a bheith aige lena chúiseamh. ([x]Jn 8:3-6[/x])

Fógra, le do thoil, go mothúcháin an-frustrachais, pian, fearg, srl., nach peacach iad féin: is é an rud a dhéanaimid leo atá tábhachtach.

“I do chuid feirge ná peaca”: Ná lig an ghrian síos agus tú fós feargach, agus ná tabhair cos ar an diabhal. ([x]Eph 4:26-27[/x])

Mar níl ardsagart againn nach bhfuil in ann ionbhá a dhéanamh lenár laigí, ach tá duine againn atá cathaithe i ngach slí, díreach mar atáimid-ne, ach níor pheacaigh sé. ([x]Eabh 4:15[/x])

An féidir le haon duine agaibh mé a chruthú ciontach sa pheaca? ([x]Jn 8:46[/x])

Ach cé nach féidir linn díolúine iomlán a éileamh is féidir linn temptations neamhriachtanach a sheachaint agus iad siúd nach féidir linn a sheachaint a shárú. Seo é a rinne Íosa; agus mhúin sé dúinn mar an gcéanna a dhéanamh.

Mar sin a dúirt Íosa, “Nuair a bheidh Mac an Duine ardaithe agat, ansin beidh a fhios agaibh gur mise é agus nach ndéanaim aon ní asam féin ach an rud a mhúin an tAthair dom a labhairt. Tá an té a sheol mé liom; níor fhág sé liom féin mé, óir déanaim an rud a thaitníonn leis i gcónaí.” ([x]Jn 8:28-29[/x])

Thug Íosa an freagra seo dóibh: “Go fírinneach a deirim leat, ní féidir leis an Mac aon rud a dhéanamh leis féin; ní féidir leis a dhéanamh ach an rud a fheiceann sé a Athair ag déanamh, óir cibé rud a dhéanann an tAthair déanann an Mac é freisin. ([x]Jn 5:19[/x])

Fúm féin ní féidir liom aon rud a dhéanamh; Ní bhreithnaím ach de réir mar a chloisim, agus is cóir mo bhreithiúnas, óir ní iarraim mé féin a shásamh ach an té a chuir uaidh mé. ([x]Jn 5:30[/x])

Óir tháinig mé anuas ó neamh chun mo thoil a dhéanamh, ach chun toil an té a chuir uaidh mé. ([x]Jn 6:38[/x])

óir níor labhair mé liom féin, ach d'ordaigh an tAthair a chuir uaidh mé gach a labhraím a rá. Tá a fhios agam go leanann a ordú chun na beatha síoraí. Mar sin is cuma cad a deirim é díreach an rud a dúirt an tAthair liom a rá.” ([x]Jn 12:49-50[/x])

Déanaimid é seo trí chaidreamh a chothú le Dia atá íogair dá thoil agus a bhraitheann ar a chabhair.

“seo, ansin, is é an chaoi ar chóir duit guí: “'Ár nAthair atá ar neamh, naofar d'ainm;, tig do ríocht, déanfar do thoil, ar talamh mar atá ar neamh. Tabhair dúinn inniu ár n-arán laethúil. Agus maith dúinn ár bhfiacha, mar a mhaitheamar freisin dár bhféichiúnaithe. Agus ná lig sinn i gcathú, ach saor sinn ón olc.’ ([x]Mata 6:9-13[/x])

Chuaigh Íosa amach mar ba ghnách go Sliabh na nOllóga, agus lean a dheisceabail é. Ar shroichint na háite, ar seisean leo, “Guigh nach mbeidh tú ag titim i temptation.” Tharraing sé siar thart ar chlocha anuas orthu, knelt síos agus guí, “Athair, má tá tú toilteanach, tóg an cupán seo uaim; fós ní mo thoil, ach déanfadsa mise.” Thaispeáin aingeal ó neamh dó agus neartaigh sé é. Agus a bheith i anguish, do ghuidh sé go dian, agus bhí a chuid allais mar bhraon fola ag tuitim go talamh. Nuair a d'ardaigh sé ó urnaí agus chuaigh sé ar ais go dtí na deisceabail, fuair sé ina chodladh iad, traochta ó bhrón. “Cén fáth a bhfuil tú codlata?” d'iarr sé orthu. “Éirigh agus guigh ionas nach dtitfidh tú i gcathú.” ([x]Lúc 22:39-46[/x])

Níor rug aon chathú ort ach an rud is coiteann don chine daonna. Agus tá Dia dílis; ní ligfidh sé duit a bheith cathaithe thar an méid is féidir leat a iompar. Ach nuair a bhíonn tú tempted, cuirfidh sé bealach amach ar fáil freisin ionas go mairfidh tú é. ([x]1Co 10:13[/x])

An próiseas leanúnach seo chun iarracht a dhéanamh dul áit a dtreoraíonn Dia, agus déan cad ba mhaith leis duit a dhéanamh, tá cur síos air ag St. Paul ag siúl isteach (nó le) an spiorad'.

Ach deirim, siúl ag an Spiorad, agus ní chomhlíonfaidh tú lust na feola. Le haghaidh lusts an fheoil i gcoinne an Spioraid, agus an Spiorad i gcoinne na feola; agus tá siad seo contrártha dá chéile, chun nach ndéanfaidh tú na nithe is mian leat. Ach má tá tú faoi stiúir an Spioraid, níl tú faoin dlí. ([x]Gal 5:16-18[/x])

Anois is léir oibreacha na feola, atá: adhaltranas, mímhoráltacht ghnéasach, neamhghlan, lustfulness, idolatracht, sochraide, fuath, achrann, éad, ráigeanna feirge, comhraic, rannta, heresies, envying, dúnmharuithe, meisce, orgies, agus rudaí mar seo; ar a dtugaim rabhadh duit, fiú mar a thug mé rabhadh duit freisin, nach bhfaighidh siad siúd a chleachtann a leithéid d’oidhreacht Ríocht Dé. Ach is é toradh an Spioraid grá, áthas, síocháin, foighne, cineáltas, maitheas, creideamh, uaisleacht, agus féin-rialú. I gcoinne rudaí den sórt sin níl aon dlí. ([x]Gal 5:19-23[/x])

Iad siúd a bhaineann le Críost, céasadh an fheoil lena paisin agus lusts. Má mairimid tríd an Spiorad, siúlaimis freisin tríd an Spiorad. Ná bímis faoi bhrón, ag spreagadh a chéile, agus envying a chéile. ([x]Gal 5:24-26[/x])

Tabhair faoi deara freisin conas a chomhchuibhíonn teagasc seo Phóil leis an méid atá feicthe againn cheana féin i dteagasc Eoin; a chuireann síos air seo mar siúl ‘sa solas’.

Seo í an teachtaireacht atá cloiste againn uaidh agus a fhógairt daoibh, go bhfuil Dia solas, agus níl aon dorchadas ann dó. Má deirimid go bhfuil comhaltacht againn leis agus siúl sa dorchadas, luíonn muid, agus ná hinis an fhírinne. Ach má shiúlann muid i bhfianaise, mar atá sé sa solas, tá comhaltacht againn lena chéile, agus fuil Íosa Críost, a Mhac, glanann sé sinn ó gach peaca. Má deirimid nach bhfuil aon pheaca againn, mheabhlaimid sinn féin, agus níl an fhírinne ionainn. Má admhaímid ár bpeacaí, tá sé dílis agus ceart chun na peacaí a mhaitheamh dúinn, agus chun sinn a ghlanadh ón uile mhícheart. ([x]1Jn 1:5-9[/x])

Mo pháistí beaga, Scríobhaim na nithe seo chugaibh chun nach peacaigh sibh. Má pheacaíonn éinne, tá Comhairleoir againn leis an Athair, Íosa Críost, na fíréan. … Seo mar a bhíonn a fhios againn go bhfuilimid ann: an té a deir go bhfanann sé ann, ba chóir dó féin siúl freisin mar a shiúil sé. ([x]1Jn 2:1,6[/x])

Sa Solas nó Faoin Dlí? An Difríocht.

Léiríonn an Bíobla Dia mar dhuine a bhí i gcónaí ag iarraidh go mbeadh caidreamh pearsanta ag an gcine daonna leis.

Anois rinne an Tiarna Dia na hainmhithe fiáine go léir agus na héin uile sa spéir a fhoirmiú as an talamh. Thug sé go dtí an fear iad féachaint cad a thabharfadh sé iad; agus pé rud a thug an fear ar gach créatúr beo, sin an t-ainm a bhí air. ([x]Gen 2:19[/x])

Ach tá a fhios againn instinctively go bhfuil Dia Naofa; agus cuireann ár mothú ciontachta agus náire ar ár súile dúinn dul ró-ghar

Ansin chuala an fear agus a bhean fuaim an Tiarna Dé agus é ag siúl sa ghairdín i bhfionnuar an lae, agus chuir siad i bhfolach ón Tiarna Dia i measc chrainn an ghairdín. Ach ghlaoigh an Tiarna Dia ar an bhfear, “Cá bhfuil tú?” D'fhreagair sé, “Chuala mé sa ghairdín thú, agus bhí eagla orm mar bhí mé nocht; mar sin hid mé.” ([x]Gen 3:8-10[/x])

Léirítear é seo go beoga nuair a thaispeáin Dia do chlann Iosrael iad tar éis iad a threorú amach as an Éigipt ([x]Ex 20:18-21[/x]). Seo é Maois’ cur síos ar ar tharla:

Nuair a chuala tú an guth amach as an dorchadas, agus an sliabh ar lasadh le tine, tháinig ceannairí do threibh go léir agus do sinsir chugam. Agus dúirt tú, “Thaispeáin an Tiarna ár nDia dúinn a ghlóir agus a mhórgacht, agus chualamar a ghuth ón tine. Sa lá atá inniu tá feicthe againn gur féidir le duine maireachtáil fiú má labhraíonn Dia leo. Ach anois, cén fáth ar chóir dúinn bás? Déanfaidh an tine mhór seo sinn a ithe, agus gheobhaidh muid bás má chloisimid glór an Tiarna ár nDia a thuilleadh. Ar son an duine a chuala riamh glór an Dé bheo ag labhairt as tine, mar atá againn, agus mhair? Imigh leat agus éist le gach a deir an Tiarna ár nDia. Ansin inis dúinn cibé rud a insíonn an Tiarna ár nDia duit. Éistfimid agus géillfimid.” Chuala an Tiarna thú nuair a labhair tú liom, agus dúirt an Tiarna liom, “Chuala mé a dúirt na daoine seo leat. Bhí gach rud a dúirt siad go maith. Ó, go mbeadh claonadh a gcroíthe chun eagla a chur orm agus go gcoimeádfaí m'orduithe go léir i gcónaí, ionas go n-éireodh go maith leo féin agus lena gclann go deo! “Téigh, abair leo filleadh ar a bpubaill. Ach fanann sibh anseo liom le go dtabharfaidh mé na horduithe go léir daoibh, na haitheanta agus na dlíthe a theagascfaidh tú dóibh leanúint sa tír atá á thabhairt agam dóibh le bheith ina seilbh.” ([x]Deu 5:23-31[/x])

Cuireadh ina luí orthu nach raibh siad in ann caighdeáin Dé a chomhlíonadh, roghnaigh na daoine dlúth-theagmháil leis a sheachaint, agus d'iarr sé sraith rialacha le maireachtáil ina ionad. Agus is é sin an chaoi a bhfuil an chuid is mó daoine ag maireachtáil ó shin i leith. Coinníonn ár mothú ciontachta sinn i bhfad ó Dhia; ár saol a bhunú ar leabhar rialacha (an ‘dlí’) seachas caidreamh dlúth a lorg leis agus ag brath ar a chumas ár lochtanna a mhaitheamh agus ár saol agus ár n-intinn a íonghlanadh. Ach, trí Íosa a chur chun íoc as ár bpeacaí ar dtús, agus ansin ag teacht chun cónaí ionainn ag a Spiorad, Chuir Dia an bealach ar fáil chun ár gcaidreamh a athbhunú go hiomlán – níos láidre agus níos fearr ná mar a bhí sé riamh!

Óir thug Dia grá don domhan chomh mór sin gur thug sé a Mhac amháin, ionas nach bhfaighidh gach duine a chreideann ann bás ach go mbeadh an bheatha shíoraí aige. Mar níor chuir Dia a Mhac isteach sa domhan le bheith ina bhreitheamh air, ach a bheith ina slánaitheoir. Ní thugtar breithiúnas orthu siúd a chreideann sa Mhac; ach tá breithiúnas tugtha cheana féin orthu siúd nach gcreideann, óir níor chreid siad in aon Mhac Dé. Seo mar a oibríonn an breithiúnas: tá an solas tagtha isteach sa domhan, ach is breá le daoine an dorchadas seachas an solas, óir is olc a ngníomhartha. Is fuath leo siúd a dhéanann drochrudaí an solas agus ní thiocfaidh siad chun solais, óir ní mian leo a ndrochghníomhartha a thaispeáint suas. Ach tagann na daoine a dhéanann an rud atá fíor chun solais chun a thaispeáint go raibh an méid a rinne siad i gcéill do Dhia. ([x]Jn 3:16-21, GNB[x])

Ach, “Faigheann sean-nós bás go dian,” mar a théann an rá; agus is féidir le Críostaithe sleamhnú siar go héasca isteach i slí mhaireachtála atá bunaithe ar rialacha, le

• teip rialta a chothú, caidreamh laethúil le Dia agus íogaireacht do cheannaireacht an Spioraid Naoimh;
• dearcadh breithiúnach a ghlacadh i leith lochtanna daoine eile;
• ag díriú ar fheidhmíocht agus bearta ratha amach, seachas deabhóid chroí; nó
• socrú le haghaidh níos lú éileamh morálta, 'teicniúil’ comhlíonadh rialacha dochta ‘an dlí’; ag an am céanna neamhaird a dhéanamh ar na héilimh mhorálta níos airde atá taobh thiar de.

Níl ann fós!

Mar Chríostaithe, is féidir linn taitneamh a bhaint as saol saoirse ó chiontacht teipeanna san am atá caite, lán de mhuinín as maithiúnas neamhchoinníollach Dé agus as glacadh linn. Ag an am céanna, tá a fhios againn go bhfuil go leor le foghlaim againn fós; agus d'fhéadfadh trialacha tromchúiseacha a bheith romhainn. Ach is mó ár muinín i nDia ná eagla ar bith agus féachaimid ar an todhchaí le lúcháir. Mar a chuireann Pól é…

Ach pé rud ba ghnóthachain domsa anois measaim cailleadh ar son Chríost. Cad é níos mó, Measaim gur caillteanas gach rud mar gheall ar an luach sáraitheach aithne a chur ar Íosa Críost mo Thiarna, ar a son a chaill mé gach ní. Measaim iad truflais, go bhfaighinnse Críost agus go bhfaighfear ann, gan fíréantacht de mo chuid féin a thagann ón dlí, ach sin atá trí chreideamh i gCríost—an fhíréantacht a thagann ó Dhia ar bhonn an chreidimh. Ba mhaith liom aithne a chur ar Chríost - sea, eolas a bheith aige ar chumhacht a aiséirí agus ar rannpháirtíocht a fhulaingt, ag éirí cosúil leis ina bhás, agus mar sin, ar chuma, ag baint amach aiséirí ó mhairbh. Ní hé go bhfuil seo go léir faighte agam cheana féin, nó go bhfuil mo sprioc bainte amach agam cheana féin, ach brúim orm greim a fháil air sin as ar ghabh Íosa Críost ionam. Deartháireacha agus deirfiúracha, Ní mheasaim go bhfuil greim faighte agam fós air. Ach rud amháin a dhéanaim: Déan dearmad ar a bhfuil taobh thiar de agus brú i dtreo a bhfuil romhainn, Leanaim ar aghaidh i dtreo na sprice chun an duais a bhuachan as ar ghlaoigh Dia ar neamh mé i gCríost Íosa. ([x]Php 3:7-14[/x])