Tugann na haguisíní seo a leanas tuilleadh plé ar shaincheisteanna sonracha a ndearnadh tagairt níos giorra dóibh sa phríomhthéacs:

Cliceáil anseo chun filleadh ar Ifreann chun Buaigh nó Neamh chun Íoc, nó ar aon cheann de na fo-ábhair thíos:

• Aguisín A – Cé chomh fada is atá Aeon?

  ‘Aeon,’ nó ‘Eóin,’ is aistriúchán ar an bhfocal Eabhraise é, 'olam'; arbh é an bunchiall a bhí leis ná ‘tréimhse gan aithne san aimsir chaite nó san am atá le teacht’ nó ‘go síoraí.’ Agus seo an chiall a úsáidtear é ar fud an tSean-Tiomna; cé is moite de bheagán téacsanna san O.T. leabhair le scriobh. Ach i ndíospóireachtaí Rabbinic níos déanaí agus liotúirge, ag dul ó lár nó tréimhse déanach an Dara Teampall (c.300RC nó níos déanaí), thosaigh sé á úsáid sa chiall ‘an aois’ nó ‘domhan’,

  Tá sé deacair againn coincheap an ama gan chríoch a thuiscint; fiú ag an am céanna go bhfuil iachall orainn é sin a admháil, ar son Dé, caithfidh gur gné dhosheachanta dá nádúr é seo. Fuaimeann an t-ionchas go mbeidh sonas gan deireadh iontach: ach a mhalairt, gan aon ionchas faoisimh, fuaimeanna chomh uafásach sin go gcuirimid i gcoinne smaoineamh den sórt sin go instinctive. Mar a thagann an Béarla ‘aeon’ ón nGréigis ‘aion’ (a bhfuil a bhrí níos mó athraithe le himeacht ama) is gnách go mbíonn go leor tráchtairí i bhfabhar aistriúcháin a léiríonn tábhacht shíoraí ‘olam’ nó a chomhcheangail phionósacha.

  Is í an cheist is cúis imní dúinn anseo ná conas ba chóir go gcuirfeadh na hathruithe céimseacha seo ar úsáid focal isteach ar ár dtuiscint ar théacsanna an Tiomna Nua.

• Aguisín B – Stopann an Buck Cá?

  Mairimid i ndomhan atá chomh casta sin nach féidir linn ach iarmhairtí ár ngníomhartha a thomhas. Agus nuair a dhéanaimid machnamh ar an bhféidearthacht a bhaineann le slabhra gan deireadh imeachtaí, síneadh as seo go síoraíocht, tosaímid ar fhéidearthacht dliteanais neamhtheoranta a bhaint amach as na hiarmhairtí uafásacha a d'fhéadfadh a bheith againn, ag an am, a bheith ina mionghníomhartha faillí nó féinleasa.

  Ag tabhairt aghaidh ar fhéidearthacht den sórt sin, b'fhéidir nach fearr linn díothú láithreach? Ach an mbeadh sé ceart go leor do dhuine pian agus fulaingt nach féidir a rá a chur ar dhaoine eile, agus ansin éirí as an saol seo gan aghaidh a thabhairt ar na hiarmhairtí riamh? An ‘ceartas’ a bheadh ​​ann?

  Mar sin cá stopann an buck agus conas is féidir linn saoirse a fháil ón bpionós atá tuillte againn agus ónár oidhreacht chiontachta? Ag an chros! Is é seo an pointe ag a Dhia, i bpearsa Íosa, ghlac sé go foirmiúil an fhreagracht deiridh air féin agus d'fhulaing na hiarmhairtí don olc ar fad a rinneadh riamh. Is é seo an t-aon áit a dhaoradh go léir, is féidir go léir a logh; agus ní féidir le haon duine seasamh i mbreithiúnas i gcoinne aon duine eile.

• Aguisín C – An bhfuil Bás Go Deo?

  Tá a fhios againn go léir go dtógann gnáth-bhás daonna am de ghnáth, agus féadfaidh an leibhéal fulaingthe atá i gceist a bheith éagsúil go mór. Ach Íosa’ Tá an teagasc bunaithe ar an nochtadh nach é bás coirp an deireadh; agus go dtabharfaidh gach duine a gheobhaidh bás aghaidh ar bhreithiúnas Dé ar deireadh. Ag an bpointe sin socrófar an ligfear duine isteach i ríocht neamhaí Dé, beidh a áilleacht thar na samhlaíochta.

  Ach, dóibh siúd nach bhfuil, tiocfaidh an tuiscint shuaite gur chuir siad a saol amú ag iarraidh a gcomhlíonadh féin, ach anois é a chailleadh go léir agus a bheith faoi urchosc go deo ó neamh. Cáinfear iad seo don ‘Dorchadas Amuigh’ sa ‘loch na tine’; ar a dtugtar an ‘Dara Bás’ freisin. Leanfaidh Loch na Tine de bheith ann mar bhuanchuimhne ar éifeacht an uilc. ‘An Diabhal agus a chuid aingeal’ beidh fulaingt ann go deo. Is amhlaidh freisin a bheidh na daoine sin a thacaigh d’aon ghnó leis ‘an Beast’ in aghaidh Dé sna blianta deiridh dá réimeas. Ach don chuid eile den chine daonna peacach cuirtear síos ar a gcinniúint mar ‘scrios.’ Ní shainítear cé chomh iomlán agus a bheidh sé sin agus cá fhad a thógfaidh sé. Ach nach bhfuil sé réasúnach a bheith ag súil go mbeidh a fhad nó a dhéine ag brath ar an bhfulaingt a d’fhág siad féin?

• Aguisín D – An peaca Do-dhearmadta

  Cé gur annamh a phléitear i measc Críostaithe, Is breá le Satan ár gcroí a líonadh leis an eagla go bhfuil, ar bhealach éigin, bhíomar ciontach i 'peaca do-dhearmadta'; agus dá bhrí sin daortar go hIfreann go deo iad. Go leor, fir agus mná móra Dé ina measc, mar John Bunyan (de chlú ʻPilgrims Progressʼ) chomh maith le Críostaithe novice (ar nós mé féin) tar éis titim salach ar an ngaiste áirithe seo; is féidir a léiriú i cheiltí éagsúla chun iad siúd de choinsiasa tairisceana a ribe, an ró-mhuiníneach go míchúramach agus gach duine eatarthu.

  Is é Sátan an saineolaí deiridh maidir le briathar Dé a mhí-úsáid agus a shaobhadh. Is é an tactic is fearr leis ná fiú na fírinní a labhair Dia féin a chur amú agus a chur i bhfeidhm go mícheart; gan trácht ar na focail a labhair fir agus mná diaga nár thuig ach go neamhfhoirfe an méid a chuala siad ó Dhia. Tá sé devious agus diongbháilte; ach is minic a bhíonn muid i mbaol a bhagairtí agus a mheabhlaireachta. Ach ní gá dúinn a bheith beo ar eagla go dteipfidh orainn mar gheall ar ár laige nó easpa creidimh. An Tríonóid uile – Athair, Mac agus Spiorad Naomh – tá siad tiomanta d'fhonn sinn a fheiceáil tríd go dtí an deireadh.

  Má admhaímid ár bpeacaí, tá sé dílis agus ceart chun na peacaí a mhaitheamh dúinn, agus chun sinn a ghlanadh ón uile mhícheart. (1 John 1:9)