अनिवार्य प्रेमाची अशक्यता

[pm_title]

‘प्रेम’ पेक्षा जास्त धोकादायकपणे कोणत्याही इंग्रजी शब्दाचे अवमूल्यन केले गेले नाही, प्रश्न, ‘जर देव सर्वशक्तिमान आहे, तो फक्त आपल्याला अधिक प्रेमळ का बनवू शकत नाही?' हा एक प्रकारचा तार्किक स्व-विरोधाभास आहे.

हेल ​​टू विन किंवा हेवन टू पे परतण्यासाठी येथे क्लिक करा, किंवा खालीलपैकी कोणत्याही उप-विषयावर:

अटींमध्ये विरोधाभास

मला माझ्या कनिष्ठ शालेय दिवसांतले एक कोडे आठवते – जे मी अनेक मोठ्या आणि हुशार लोकांकडून वेगवेगळ्या स्वरूपात ऐकले आहे.: ‘जर देव सर्वशक्तिमान आहे, त्याला उचलता येण्याइतपत जड दगड तो तयार करू शकतो का??’ बहुतेक लोक यासह संघर्ष करतात. जर तो करू शकतो, मग तो सर्वशक्तिमान नाही: आणि जर तो करू शकत नाही, मग तो सर्वशक्तिमानही नाही. मग सर्वशक्तिमान देव असा प्रकार कसा असू शकतो? वास्तविक, हे खरोखर शब्दांच्या अर्थावर एक चतुर नाटक आहे. अचल दगडासारखी गोष्ट कधी असू शकते? नाही; तो पूर्णपणे अमूर्त आहे (म्हणजे. अस्तित्वात नाही) संकल्पना. आणि शब्द काय करतो, 'तयार करा’ अर्थ? अस्तित्वात आणण्यासाठी. त्यामुळे तुम्ही असे काहीतरी अस्तित्वात आणू शकता, व्याख्येनुसार, अस्तित्वात नाही? नाही. गोष्टीचे स्वरूप आणि परिभाषित केलेली कृती संपूर्ण प्रश्नाला तार्किक स्व-विरोधाभास बनवते. आता याचा विचार करा...

प्रेमाचे स्वरूप

प्रिय, चला एकमेकांवर प्रेम करूया, कारण प्रेम देवाचे आहे; आणि प्रेम करणारा प्रत्येकजण देवापासून जन्माला आला आहे, आणि देव जाणतो. जो प्रेम करत नाही तो देवाला ओळखत नाही, कारण देव प्रेम आहे. ([x]1जं 4:7-8[/x])

येशू त्याला म्हणाला, ” ‘तुम्ही तुमचा देव परमेश्वर याच्यावर मनापासून प्रीती करा, आपल्या सर्व आत्म्याने, आणि आपल्या संपूर्ण मनाने.’ ही पहिली आणि महान आज्ञा आहे. दुसरा तसाच हा, ‘तू तुझ्या शेजाऱ्यावर तुझ्यासारखीच प्रीती कर.’ The whole law and the prophets depend on these two commandments.” ([x]चटई 22:37-40[/x])

We know and have believed the love which God has for us. God is love, and he who remains in love remains in God, and God remains in him. ([x]1जं 4:16[/x])

This is one of the most profound theological concepts in the Bible; परंतु, as just stated, it is vitally important to understand that no word in the English language has ever been more dangerously devalued than this word, ‘love.’ There are many kinds of behaviour or feelings that we call ‘love’; and the Greek language actually uses several different words to distinguish them. ‘ But the love being spoken of here is the Greek word, '[x]agape[/x]’ (pronounced ‘[x]agapay[/x]’). In Old English this was called ‘charity:’ though nowadays the meaning of that word has been changed almost beyond recognition. या शब्दाचा खरा अर्थ आपल्याला समजण्यापासून रोखण्यासाठी सैतान अत्यंत चिंतेत आहे. मी जोरदार शिफारस करतो की तुम्ही संपूर्ण वाचावे [x]1जॉन 4:1-21[/x], त्यानंतर [x]1करिंथकरांस 13:1-13; जॉन 13:34-35 & जॉन 17:1-26[/x], ते खरोखर काय आहे हे अधिक चांगल्या प्रकारे समजून घेण्यासाठी.

‘अगापे‘ एक प्रेम आहे जे द्यायला तयार आहे आणि देत राहते, देणाऱ्याला कितीही किंमत द्यावी लागेल. तो देवाचा मूलभूत स्वभाव आहे; स्वर्गाचा पाया आणि चलन. त्याशिवाय, स्वर्ग स्वर्ग असू शकत नाही. या प्रेमाच्या उलट द्वेष नाही: ते आत्मकेंद्रीपणा आणि उदासीनता आहे. तेच प्राणघातक विष आहे जे प्रेमाचा नाश करते; आणि ज्याला देव म्हणून अस्पष्टपणे विरोध आहे.

पण प्रेमाची अंगभूत कमकुवतपणा – हा दिसतो तो दोष ज्यामुळे अनेकांना असे वाटते की स्वार्थ हाच सोपा पर्याय आहे –, ते कसे लागू केले जाऊ शकते? येथे दुहेरी नैतिक समस्या आहे. जर एक प्रवर्तक असेल तर, स्वार्थापोटी काम केल्याचा आरोप त्यावर होणार नाही? आणि एखादी व्यक्ती निवड करण्यास स्वतंत्र असल्याशिवाय प्रेमातून कसे वागू शकते? यातील पहिली समस्या आम्ही हाताळू नंतर: पण आत्ता, दुसऱ्याचा विचार करूया.

का प्रेम कधीही सक्ती करू शकत नाही

जेव्हा एखादी व्यक्ती प्रेमळ रीतीने वागते कारण त्यांनी तसे न केल्यास त्यांना शिक्षेची धमकी देण्यात आली आहे; ते प्रेम नाही: पण स्वार्थ. जर त्यांना इतकी अट दिली गेली असेल की ते आपोआप प्रेमाने वागतात, ते खरोखर प्रेम नाही. त्याचा परिणाम युटोपियन समाजात होऊ शकतो: पण ते कदाचित अविचारी रोबोट्स असू शकतात. आणि जर त्यांनी परिस्थितीचे मूल्यमापन केले आणि असा निष्कर्ष काढला की एक प्रेमळ निवड शेवटी त्यांच्यासाठी चांगले कार्य करेल, ते देखील स्वार्थ आहे. प्रेमाची एकमेव खरी कृत्ये अशी आहेत जिथे लोक दुसऱ्याच्या फायद्यासाठी मुक्त आणि जाणीवपूर्वक निवड करतात, स्वतःसाठी काही वैयक्तिक खर्चावर, कारण ते इतरांच्या विचारांवर आणि भावनांवर मूल्य ठेवतात.

स्वर्गाच्या आमच्या फोनी कल्पना

आपण बऱ्याचदा स्वर्गाविषयी भोळेपणाने विचार करतो जणू ते एक ठिकाण आहे जिथे सर्वकाही आपल्या वैयक्तिक समाधानासाठी आयोजित केले जाते., ऐवजी लक्झरी रिटायरमेंट रिसॉर्टसारखे. भांडण किंवा चोरी होणार नाही, तक्रार किंवा मत्सर कारण आपल्या सर्व इच्छा पूर्ण केल्या जातील. यापुढे आजारपण किंवा थकवा येणार नाही, त्यामुळे आम्ही चिडणार नाही. पाहण्यासाठी नेहमीच नवीन चमत्कार असतील, त्यामुळे आम्हाला कंटाळा येणार नाही. तेथे कोणताही सैतान नसेल! (हिप, हिप हुर्रे!) त्यामुळे यापुढे पाप करण्याचा मोह होणार नाही, तेथे होईल?

पण ते इतके सोपे नाही. असती तर, देव ज्या प्रेमाची खूप कदर करतो त्या प्रेमाचा वापर करण्याची आपल्याला संधी कोठे आहे? यात वर्णन केलेल्या चिरस्थायी विश्वासाची आणि आशेची आपल्याला गरज का आहे? [x]1कोर 13:13[/x]? लक्षात ठेवा, एडनच्या बागेत आदामाने पाप केले ([x]जनरल 3:1-8[/x]); आणि सैतानाने स्वतः देवाच्या उपस्थितीतही पाप केले, आणि बाहेर टाकण्यात आले ([x]लुक 10:18, रेव्ह 12:7-9[/x]).

खरं तर, स्वर्ग हे निवृत्तीचे घर नाही: हे परस्पर सहकार्य आणि सेवेचे ठिकाण आहे - प्रेमाचा समुदाय - जेथे सर्वोत्तम सेवा करणाऱ्यांना अधिक विश्वास आणि जबाबदारीचे पद दिले जाते. तो एक 'उलथापालथ' आहे’ पदानुक्रम; जेथे उच्च पदावर असलेले लोक इतरांची काळजी घेण्यास सर्वात समर्पित असतात ([x]एमके 10:42-45[/x]).

पहिला त्याच्यासमोर आला, म्हणत, 'प्रभू, तुमच्या मीनाने आणखी दहा मिना केले आहेत.’ “तो त्याला म्हणाला, ‘शाब्बास, तू चांगला सेवक आहेस! कारण तुम्ही फार कमी प्रमाणात विश्वासू होता, दहा नगरांवर तुमचा अधिकार असेल.’ “दुसरा आला, म्हणत, ‘तुझी मीना, प्रभू, पाच मिने केले आहेत.’ “म्हणून तो त्याला म्हणाला, 'आणि तुम्ही पाच शहरांपेक्षा जास्त असावेत.’ ([x]लुक 19:16-19[/x])

येशूने त्यांना बोलावले, आणि त्यांना म्हणाला, “तुम्हांला माहीत आहे की ज्यांना राष्ट्रांवर राज्यकर्ते म्हणून ओळखले जाते ते त्यांच्यावर राज्य करतात, आणि त्यांचे महान लोक त्यांच्यावर अधिकार चालवतात. पण तुमच्यामध्ये तसे होऊ नये, परंतु तुमच्यामध्ये जो कोणी मोठा होऊ इच्छितो त्याला तुमचा सेवक व्हावे. तुमच्यापैकी कोणाला प्रथम व्हायचे आहे, सर्वांचे दास होईल. कारण मनुष्याचा पुत्रही सेवा न करण्यासाठी आला होता, पण सेवा करण्यासाठी, आणि पुष्कळांसाठी खंडणी म्हणून आपला जीव दिला.” ([x]मार्च 10:42-45[/x]. हे देखील पहा [x]जं 13:12-17; पृष्ठ 22:26-27[/x].)

सत्य तेच आहे, जरी सर्व काही ठीक चालले आहे - जेव्हा आपण कदाचित सुट्टीच्या दिवशी उन्हात आराम करत असतो - तरीही आपण एक दिवस काही पापी न होता जाण्यासाठी धडपडत असतो, गंभीर किंवा आत्मकेंद्रित विचार किंवा प्रतिक्रिया रेंगाळत आहे! आणि आपल्या सर्वांना माहित आहे की एका वाईट कृत्यामुळे दुसरी वाईट प्रतिक्रिया किती लवकर आणि सहज होते. आपण खरोखर किती काळ टिकू शकता असे आपल्याला वाटते? आम्हाला आशा आहे की देव आमच्या ‘लहान गोष्टींकडे दुर्लक्ष करण्यास तयार असेल’ पापे: but Scripture reveals God as a being of such absolute holiness and power that even angels have to shield their eyes! ([x]Isaiah 6:2-3[/x]). It’s going to require some very fundamental changes to our character to make us fit to live in such an environment.

We Must Choose Who We Want to Be

स्पष्टपणे, we are a long way from really understanding just how far-reaching those changes have to be. अर्थातच, देव शकते just ‘throw a switch’ and render us incapable of ever making wrong choices again. पण, if love is to be love, and is to become the primary motive for our lives, this transformation has to be the result of conscious, unforced choices on our part – of our really wanting to be more like Him. Love has to be voluntary: or it isn’t love at all.

येशू मध्ये’ parable of the rich man and Lazarus, the rich man pleads with Abraham:

” 'म्हणून मी तुला विचारतो, वडील, की तू त्याला माझ्या वडिलांच्या घरी पाठवशील; कारण मला पाच भाऊ आहेत, तो त्यांना साक्ष देईल, त्यामुळे ते या यातनाच्या ठिकाणीही येणार नाहीत.’ “पण अब्राहाम त्याला म्हणाला, ‘त्यांच्याकडे मोशे आणि संदेष्टे आहेत. त्यांचे म्हणणे ऐकू द्या.’ “तो म्हणाला, ‘नाही, वडील अब्राहम, पण जर कोणी त्यांच्याकडे मेलेल्यांतून गेला, ते पश्चात्ताप करतील.’ “तो त्याला म्हणाला, ‘जर त्यांनी मोशे आणि संदेष्ट्यांचे ऐकले नाही, जर कोणी मेलेल्यांतून उठला तर त्यांचे मन वळवले जाणार नाही.’ ” ([x]पृष्ठ 16:27-31[/x])

महत्त्वाचा मुद्दा असा आहे की श्रीमंत माणूस त्याच्या सभोवतालच्या लोकांच्या गरजा पूर्ण करण्याबद्दल उदासीनतेच्या अवस्थेत जगत होता.. हे असूनही होते प्रत्येक ज्यूला लहानपणापासून शिकवले गेले होते की अशी वागणूक देवाला मान्य नाही. श्रीमंत माणसाची विचारसरणी होती, 'नक्कीच, जर लोकांना खरोखर माहित असेल की बायबलमध्ये जे शिकवले ते खरे आहे, मग ते योग्य ते करतील.’ परंतु येशू आपल्याला सांगत आहे की खरी समस्या ही नाही की त्यांना काय करावे हे माहित नाही: परंतु त्यांना खरोखर काळजी नाही. त्यांच्या प्रतीक्षेत असलेल्या दंडाचा अतिरिक्त पुरावा प्रदान केल्याने बांधवांना कारवाई करण्यास घाबरू शकते: पण ते त्यांना अधिक प्रेमळ बनवणार नाही.

वाचा …

एक टिप्पणी द्या

आपण वैयक्तिक प्रश्न विचारू टिप्पणी वैशिष्ट्य वापरू शकता: पण म्हणून तर, स्पष्टपणे संपर्क तपशील आणि / किंवा राज्य समाविष्ट करा आपली ओळख इच्छा नाही तर सार्वजनिक केले.

कृपया लक्षात ठेवा: टिप्पण्या नेहमी प्रकाशन आधी तपासली जातात; त्यामुळे त्वरित दिसून येणार नाही: पण नाही ते विनाकारणा ठेवले जाईल.