आर वी हेडिंग फॉर द एबिस?

जसे आपण मानवी इतिहासाच्या कालखंडात मागे वळून पाहतो, आपण या प्राचीन संस्कृतींचे अवशेष पाहतो; त्यापैकी बरेच जण तेव्हापासून गायब झाले आहेत जे जवळजवळ कोणताही मागमूस न सोडता. अगदी अलीकडेच, आधुनिक लेसर-सहाय्यित सर्वेक्षण पद्धतींनी हे उघड केले आहे की जे व्हर्जिन अमेझोनियन जंगल असल्याचे मानले जात होते ते प्रत्यक्षात एकमेकांना जोडणाऱ्या रस्त्यांच्या मोठ्या संकुलाचे अवशेष लपवतात., शहरे आणि जमीन-व्यवस्थापन कामे. या सभ्यतांचा उदय आणि पतन स्पष्ट करणारे सिद्धांत अनेक आणि विविध आहेत, जसे की जग आपत्तीच्या उंबरठ्यावर होते आणि भूतकाळातील मोठ्या प्रमाणात नामशेष झाल्याचा अंदाज आहे, नोहाच्या प्रलयापासून ते उल्कापिंडापर्यंत ज्याने डायनासोर नष्ट केल्याचा दावा केला जातो.

आतापर्यंत, अनेक मागील कयामताचा दिवस अंदाज असूनही, मानवी जीवन या सर्व आपत्तीतून वाचले आहे. पण आपलं ‘नशीब’ आहे’ संपणार आहे?

आत्म-नाशासाठी आमची वाढती क्षमता

स्वतःचा नाश करण्याइतकी ताकद यापूर्वी कधीच नव्हती – आणि ग्रह देखील – जसे आज आपल्याकडे आहे. वैज्ञानिक आणि तांत्रिक शोध आश्चर्यकारक दराने जमा झाले आहेत: परंतु मानवी क्षमतेच्या प्रत्येक वाढीबरोबर नवीन धोके स्पष्ट झाले आहेत. लोकसंख्या वाढली म्हणून, त्यामुळे आपल्या नैसर्गिक संसाधनांवर दबाव आहे – अन्न, water, land, energy and raw materials – and with these pressures have come a whole host of civil and international disputes between the ‘haves’ and ‘have-nots’, between the powerful and the underdogs; often thinly disguised by a veneer of moral, nationalistic or religious principle. Nuclear power has brought with it the threat of worldwide annihilation in the event of war. Agricultural chemicals are threatening the destruction of keystone species. Industrial production has resulted in widespread pollution. Global warming threatens the stability of our climate. An increasing number of scientists are starting to worry that Artificial Intelligence could all too easily become our master, rather than our servant, or that Bio-Engineering could accidentally lead to deadly genetic mutations.

मानवी अहंकार आणि नैतिक वेडेपणा

तरीही, या वर, आपल्या स्वतःच्या कर्तृत्वाचा मानवजातीचा अभिमान वाढत्या अहंकारी वृत्तीकडे नेत आहे. स्वतःला ‘देव’ म्हणवणाऱ्या भूतकाळातील सम्राटांच्या आदिम अज्ञानाची आपण तिरस्कार करतो’ आणि हुकूमशहांचा तिरस्कार करा जे आजही तसे वागतात; यावर विश्वास ठेवून, लवकर किंवा नंतर, त्यांना त्यांचे आगमन आणि 'लोकांची इच्छा' प्राप्त होईल’ विजय होईल. तरीही, त्याच वेळी, आपण स्वतःला सोडून इतर कोणाचेही ऋणी नाही यावर विश्वास ठेवण्यास प्रवृत्त होऊ देत आहोत; आणि विश्वात कोणतीही बुद्धिमत्ता किंवा नैतिक अधिकार नाही ज्याला आपल्या स्वतःच्या वर उभे राहण्याची परवानगी दिली पाहिजे. आपण ज्या जगात राहतो त्या जगाच्या विलक्षण आकार आणि जटिलतेमुळे नम्र होण्यापासून दूर आपण सर्व एकाच ध्येयाकडे वाकत आहोत; आमच्या हक्कांसाठी आग्रही आहे’ आणि आपल्या जबाबदाऱ्यांपेक्षा स्वातंत्र्य, आणि अवलंबित्व, इतर.

हजारो वर्षांच्या मानवी अनुभवाच्या सामूहिक शहाणपणाकडे आपण सहज दुर्लक्ष करतो, आपले वास्तव आपल्याला हवे तसे असू शकते आणि आपण आपल्या नशिबाचे मालक आहोत असा दावा करणे. एका वेळी, हा अहंकार ‘विज्ञान’च्या शोधातील संघर्ष म्हणून चित्रित करण्यात आला’ आणि कारण विरुद्ध केवळ अंधश्रद्धा. आणखी नाही. सुरक्षित वातावरणात मुलांचे संगोपन करण्याच्या हेतूने पुरुष आणि स्त्रीचे एकत्रीकरण म्हणजे विवाह या सामान्य समजापासून आपण एकाच पिढीत दूर गेलो आहोत., रोल मॉडेल म्हणून काम करणाऱ्या दोन्ही लिंगांसह, हे पूर्णपणे अनावश्यक आहे असा दावा करणे. आहेत, नक्कीच, नेहमी असे आहेत ज्यांनी अन्यथा वागणे निवडले आहे: जरी तथ्यात्मक निरीक्षण पारंपारिक दृष्टिकोनाचे समर्थन करत आहे. परंतु तरीही लिंगांमधील शारीरिक भेदांसंबंधी जैविक तथ्य नाकारणे अधिक स्पष्ट आहे..¹ आता, लोक हक्क सांगत आहेत’ त्यांच्या स्वतःच्या शरीराची पुन्हा व्याख्या करण्यासाठी, जरी हे पूर्ण करण्यासाठी जाणीवपूर्वक आत्म-विच्छेद करणे आवश्यक आहे. असे दिसते की माणुसकी आता केवळ आपापसात युद्ध करत नाही, किंवा केवळ निसर्ग किंवा उच्च अधिकाराच्या कोणत्याही संकल्पनेच्या विरोधात नाही: पण आपल्या स्वतःच्या विरुद्ध, ज्या शरीरात आपण अस्तित्वात आहोत त्याचा तिरस्कार करणे. काय चाललंय? आपण इतके मूर्ख कसे असू शकतो?

एक अस्तित्वात्मक संकट

जसे पुरुषांनी आपल्या जगाच्या गुंतागुंतीचा विचार केला आहे, त्याच्या सर्व आशांसह, तुटलेली स्वप्ने, नैसर्गिक सौंदर्य आणि उघड अन्याय, त्यामुळे अपरिहार्यपणे प्रश्न निर्माण झाला आहे, 'या सगळ्याचा अर्थ काय आहे?’ जुन्या कराराच्या काळात परत, राजा शलमोनाने हे असे ठेवले:

म्हणून मी या सर्व गोष्टींवर विचार केला आणि असा निष्कर्ष काढला की नीतिमान आणि ज्ञानी आणि ते जे करतात ते देवाच्या हातात आहे, पण प्रेम किंवा द्वेष त्यांची वाट पाहत आहे हे कोणालाच माहीत नाही. सर्वांचे नशीब समान आहे - नीतिमान आणि दुष्ट, चांगले आणि वाईट, स्वच्छ आणि अशुद्ध, जे यज्ञ करतात आणि जे करत नाहीत. जसे ते चांगल्याबरोबर असते, त्यामुळे पापी लोकांसह; जसे शपथ घेतात त्यांच्या बाबतीत, जे त्यांना घेण्यास घाबरतात त्यांच्याबरोबर. सूर्याखाली घडणाऱ्या प्रत्येक गोष्टीत हेच वाईट आहे: एकच नियती सर्वांना मागे टाकते. लोकांची हृदये, शिवाय, ते दुष्टाईने भरलेले आहेत आणि ते जिवंत असताना त्यांच्या अंतःकरणात वेडेपणा आहे, आणि नंतर ते मृतांमध्ये सामील होतात. जो कोणी जिवंत आहे त्याला आशा आहे - मेलेल्या सिंहापेक्षा जिवंत कुत्रा देखील चांगला आहे! जिवंतांना माहीत आहे की ते मरणार आहेत, पण मेलेल्यांना काहीच कळत नाही; त्यांना आणखी कोणतेही बक्षीस नाही, आणि त्यांचे नाव देखील विसरले आहे. त्यांचे प्रेम, त्यांचा द्वेष आणि मत्सर फार पूर्वीपासून नाहीसा झाला आहे; सूर्याखाली जे काही घडते त्यात ते पुन्हा कधीही भाग घेणार नाहीत. ([x]Ecc 9:1-6 NIV[/x])

ही एक उदास संभावना आहे: तरीही अंतिम निराशा आशेने संतुलित होती. बियाणे आणि कापणीचे चालू चक्र, आणि मेटामॉर्फोसिसच्या विस्मयकारक घटनेने आशा निर्माण केली की मृत्यूचा शेवट नाही.. आणि या जगाची निखळ गुंतागुंत, जे आपले ज्ञान जितके अधिक विस्तारते तितके अधिक व्यापक आणि गुंतागुंतीचे होत जाते, लोकांना पटवून दिले की जग हे एका बुद्धिमत्तेचे कार्य आहे ज्याचे उद्दिष्ट आपल्या स्वतःपेक्षा खूप मोठे आहे. आजही, आपल्या अनेक महान वैज्ञानिक आणि तात्विक मनांनी निष्कर्ष काढणे बंधनकारक वाटले आहे, स्तोत्रकर्त्यासह:

स्वर्ग देवाचा महिमा घोषित करतो. विस्तार त्याच्या हस्तकला दर्शवितो. दिवसेंदिवस ते भाषणाचा वर्षाव करतात, आणि रात्रंदिवस ते ज्ञान प्रदर्शित करतात. भाषण किंवा भाषा नाही, जिथे त्यांचा आवाज ऐकू येत नाही. ([x]Psa 19:1-3[/x])

जेव्हा मी तुझ्या स्वर्गाचा विचार करतो, तुमच्या बोटांचे काम, चंद्र आणि तारे, ज्याची तुम्ही नियुक्ती केली आहे; माणूस काय आहे, की तुम्ही त्याचा विचार करता? माणसाचा पुत्र काय, की तू त्याची काळजी घे? ([x]Psa 8:3-4[/x])

खरंच, आपल्या विश्वाला आकार देणाऱ्या मूलभूत शक्तींबद्दल आपण अधिक जाणून घेतल्यामुळे आपल्याला असे आढळून आले आहे की जीवनाच्या विकासाची क्षमता असलेले विश्व निर्माण करण्यासाठी या शक्तींचा अविश्वसनीयपणे अचूक संतुलन आवश्यक आहे.. खरंच, योगायोगाने घडणाऱ्या या विरुद्ध शक्यता खगोलशास्त्रीयदृष्ट्या इतकी जास्त आहे की मुळात फक्त आहेत 2 युक्तिवाद जे तार्किकदृष्ट्या या निष्कर्षाविरुद्ध उभे राहू शकतात की विश्वाच्या अस्तित्वासाठी निश्चित हेतू आहे. हे आहेत:

1. पर्यायी विश्वांची अमर्याद किंवा जवळपास-अनंत संख्या आहे; आणि आम्ही फक्त 'घडतो’ जीवनाचे समर्थन करण्यास सक्षम असलेल्यामध्ये असणे; किंवा
2. उद्देशाची संपूर्ण संकल्पना अप्रासंगिक आहे. आम्ही इथे नसतो तर, आम्ही का अस्तित्वात आहोत हे आम्ही विचारणार नाही.

उत्तर द्या 1, जरी आजकाल खूप लोकप्रिय आहे, जवळजवळ अमर्यादपणे अविश्वसनीय असल्याचे दिसते; नैसर्गिक प्रतिसाद असताना 2 असेल: 'पण मी इथे आहे; आणि मी विचारत आहे. तुम्ही फक्त वास्तवाला सामोरे जाण्यास नकार देत आहात!’ असे असले तरी, त्या असूनही, 'प्रभावकांमध्ये प्रचलित वृत्ती’ आमच्या पिढीचे असेच राहिले आहे की जीवन हे निव्वळ यादृच्छिक संधीचे उत्पादन होते. हे प्रभावकार देव नाही असा आग्रह धरतात; की आपण स्वतःशिवाय कोणालाच जबाबदार नाही आणि ते, मृत्यूच्या वेळी, आम्ही फक्त अस्तित्व थांबवतो.

मानवी जीवनाचा निरर्थकपणा

आपण सध्या आनंद घेत असताना, उत्तरदायित्वाचा अभाव ही एक चांगली कल्पना आहे. परंतु त्याचा अंतिम शेवट नेहमीच उद्दिष्ट नसलेले आणि आशा नसलेले जीवन असते. जर आपला अंतिम अंत मरणे आणि काहीही माहित नाही, जीवन आनंददायी राहिल्यावरच जगणे योग्य आहे; आणि जर ते अकाली संपुष्टात आले तर - मग काय? मृतांना पर्वा नाही: त्यामुळे मृत्यू, खून असो की आत्महत्या, सर्व दुःखांचा अंत करण्याचा जलद आणि तार्किक मार्ग बनतो. आम्हाला या कठोर वास्तवाला सामोरे जाणे आवडत नाही: म्हणून आपण आपल्या प्रियजनांबद्दल ‘चालू’ झाल्याबद्दल अभिमानास्पदपणे बोलतो’ आणि ‘नेहमी आपल्या विचारात’ असणं’ - जर आमचे 'प्रभावक' असतील तर त्यापैकी काहीही खरे नाही’ विश्वास ठेवायचा आहे. परंतु मृत्यूचे हे थंड तर्क आपल्या संस्कृतीला नेहमीच खात आहे. “नक्कीच,” असा युक्तिवाद केला जातो, “जर एखाद्याला गंभीर आजार किंवा वृद्धापकाळाने ग्रासले असेल, ते त्यांच्यात नाही का? (आणि आमचे) त्यांना मरणे सर्वोत्तम हित?” आणि हाच युक्तिवाद अपंग बाळांना लागू होत नाही? किंवा त्या अवांछित गर्भधारणेचे काय?? तो नसावा, “माझे शरीर; माझी निवड?” आणि जर तुमचे जीवन अविश्वासू प्रियकराने उद्ध्वस्त केले असेल, किंवा घाणेरडा व्यापारी, तुमचे आयुष्य उध्वस्त झाले असताना त्यांनी आनंद का घ्यावा? अलिकडच्या वर्षांत आपण पाहिलेल्या अनेक सूडाच्या हत्या आणि दहशतवादी हल्ल्यांमागे मृत्यूची हीच संस्कृती नाही का??

वास्तविक प्रभावशाली कोण आहेत?

पण आजूबाजूला पाहिल्यावर ही मृत्यूची संस्कृती नेमकी कुठून आली आहे हे लक्षात येते, हे उघडपणे उभे राहून कबूल करील की जबाबदारी आणि हेतू त्यांच्या स्वत: च्या नाकारण्यात दोष आहे असे कोणीही शोधणे कठीण आहे. याउलट, तुम्ही जिथे पहाल तिथे तुम्हाला चांगले हेतू असलेले लोक स्वतःला सत्याचा प्रचारक म्हणून वचन दिलेले आढळतील, न्याय, मानवी हक्क, पर्यावरणाचे रक्षण, सभ्यतेची प्रगती, इ. षड्यंत्र सिद्धांत भरपूर आहेत, नक्कीच: पण खरच स्ट्रिंग कोण खेचत आहे? ढिगाऱ्याच्या शीर्षस्थानी असलेल्यांना स्वाभाविकपणे तिथेच राहावेसे वाटेल; पण खूप प्रयत्न झाले तर नाही. आणि त्यांचे सर्व प्रयत्न शेवटी निष्फळ होतील आणि विसरले जातील असा त्यांचा खरोखर विश्वास असेल तर कोणाला जगावर राज्य करायचे आहे?

सैतानाचा एंडगेम

बायबल, दुसरीकडे, मानवजातीच्या प्राचीन शत्रूकडे दोषाचे बोट दाखवते, सैतान; ज्याला देवाने ॲडमला दिलेल्या वचनाची चांगली जाणीव आहे की त्याच्या वंशजांपैकी एक सैतानाचे डोके ठेचून टाकेल². येशूला फसवण्याचा सैतानाचा प्रयत्न आधीच अयशस्वी झाला आहे; आणि मानवतेला पुन्हा एकदा देवासोबत एकत्र येण्याची आणि कायमचे जगण्याची संधी दिली जात आहे. सैतानाला असा विचार आला की आपण - केवळ शरीर असलेले प्राणी जे देवाने आपल्याला खायला देणे आणि टिकवणे थांबवले तर नैसर्गिकरित्या नष्ट होईल, आणि बुद्धिमत्ता त्याच्या स्वत: च्या पेक्षा अत्यंत कनिष्ठ आहे - इतके अनुकूल केले पाहिजे, त्याला स्वतःला शिक्षा होत असताना, असह्य आहे.

सैतानाची मुळात दोन ध्येये होती: प्रथमतः, सैतानाचा दंड रद्द केल्याशिवाय देवाने आपल्याला क्षमा करणे नैतिकदृष्ट्या अशक्य करणे आणि, दुसरे म्हणजे, आपल्यापैकी जास्तीत जास्त लोकांना गुलाम बनवणे आणि नष्ट करणे. देवाने काय केले तेव्हा त्याचे पहिले ध्येय फसले, सैतानाला, अकल्पनीय होते. त्याने स्वतः सैतानाच्या वैयक्तिक प्रवृत्ताने येशूला आपल्या जागी मरू दिले.

रात्रीचे जेवण दरम्यान, सैतानाने आधीच यहूदा इस्करिओतच्या हृदयात प्रवेश केला आहे, सायमनचा मुलगा, त्याचा विश्वासघात करण्यासाठी… ब्रेडचा तुकडा नंतर, मग सैतान त्याच्यात शिरला. तेव्हा येशू त्याला म्हणाला, “तुम्ही काय करता, पटकन करा.” ([x]जोह 13:2 & 27[/x])

परंतु आपण देवाचे ज्ञान गूढपणे बोलतो, लपलेले शहाणपण, जे देवाने आपल्या गौरवासाठी जगासमोर आधीच ठरवले होते, जे या जगातील कोणत्याही राज्यकर्त्याला माहीत नाही. कारण त्यांना ते माहीत असते, त्यांनी गौरवाच्या प्रभूला वधस्तंभावर खिळले नसते. ([x]1Co 2:7-8[/x])

स्टॉलिंग टॅक्टिक्स

सैतान स्वार्थावर लक्ष केंद्रित करतो; आणि म्हणूनच प्रेमाचा अपमान आहे, ते दुर्बलतेचे स्त्रोत म्हणून पाहणे ज्याचा वापर इतरांना हाताळण्यासाठी केला जाऊ शकतो. पण तो शिकला आहे की देव त्याच्या प्रियजनांना वाचवण्यासाठी अविश्वसनीय लांबीपर्यंत जाईल – आणि, विशेषतः, आम्हाला. बायबल समजावून सांगते की देवाने जगाचा न्याय करण्यास नकार देण्याचे कारण असे आहे की अजून बरेच काही जतन करणे शक्य आहे.

परमेश्वर त्याच्या अभिवचनाबद्दल धीमा नाही, जसे काही संथपणा मोजतात; पण आमच्या बरोबर आहे, कोणाचा नाश व्हावा अशी इच्छा नाही, परंतु सर्वांनी पश्चात्ताप केला पाहिजे. ([x]2Pe 3:9[/x])

पश्चात्तापाची गरज

देवाने आपल्या क्षमेची किंमत मोजण्यासाठी आवश्यक ते सर्वकाही आधीच केले आहे: पण एक गोष्ट आहे जी तो आपल्यासाठी करू शकत नाही; आणि ते म्हणजे पश्चात्ताप करणे. फक्त गोष्टी पुन्हा परिपूर्ण बनवण्याने समस्या सुटत नाही. आदाम नंदनवनात राहत असताना त्याने पाप केले. हृदयात आमूलाग्र बदल व्हायला हवा. खरंच, हा बदल इतका आमूलाग्र आहे की आपण ते स्वतः व्यवस्थापित देखील करू शकत नाही: पण आम्हाला ते हवे आहे. नुकतीच जीवनरेखा फेकल्या गेलेल्या बुडत्या माणसासारखे आहे. आपल्याला ते हस्तगत करावे लागेल, जरी आमच्या बचावाचे सर्व श्रेय बचावकर्त्याकडे आहे.

सैतानाला हे माहीत आहे: म्हणून तो सुवार्तेचा प्रसार कमी करण्यासाठी आणि खरा पश्चात्ताप सोडून आपल्या समस्यांवर कोणताही आणि सर्व उपाय करून पाहण्यासाठी लोकांना पटवून देण्यासाठी सर्वतोपरी प्रयत्न करतो.. आणि आपल्यापैकी जास्तीत जास्त लोकांना गुलाम बनवून आणि त्यांचा नाश करून देव आणि मानव यांच्याविरुद्ध सूड उगवण्याचा तो दृढनिश्चय करतो., कोणत्याही प्रकारे शक्य आहे.

तर, जितक्या लवकर तो आपल्याला स्वतःचा नाश करण्यास प्रवृत्त करू शकेल, चांगले; आणि, विशेषतः, येशूच्या अधिक अनुयायांना तो नष्ट करू शकतो, चांगले. प्रेमाचा राजा आणि शांतीचा राजकुमार यांचे अनुयायी जगातील सर्वाधिक छळलेले लोक कसे बनले आहेत हे विचारण्यासाठी तुम्ही कधी थांबला आहात का??³

जेव्हा आपण जगाची सद्यस्थिती पाहतो, आणि बऱ्याच चर्चची दयनीय अवस्था, अनेकजण असा निष्कर्ष काढतील की सैतानाचा वरचष्मा आहे आणि ख्रिश्चन विश्वासाचा अंत होत आहे. खरंच, हा प्रश्न स्वतः येशूनेच उपस्थित केला होता, “असे असले तरी, जेव्हा मनुष्याचा पुत्र येतो, त्याला पृथ्वीवर विश्वास मिळेल का??” ([x]पृष्ठ 18:8[/x]) तो असे का म्हणाला?

देव फक्त वाईटाला का थांबवत नाही?

गोष्टी आणखी वाईट होऊ शकतात? ते करू शकतात हे समजण्यासाठी जास्त कल्पनाशक्ती लागत नाही: तर देव आता आत का येत नाही, ते करण्यापूर्वी? हे सर्व देवाने तुमच्यावर ठेवलेल्या अतुलनीय आणि शाश्वत मूल्याकडे परत येते, मी आणि प्रत्येक मानवी आत्मा. आपण नुकतेच वाचले आहे की देवाची उत्कट इच्छा आहे, "सर्वांनी पश्चात्ताप करावा" ([x]2Pe 3:9[/x]). आणि, मध्ये मेंढपाळासारखे [x]माउंट 18:12-14[/x], फक्त एकाला वाचवण्याचा प्रयत्न करण्यासाठी तो त्याच्या उर्वरित कळपावर जे काही होऊ शकते त्याचा धोका पत्करण्यास तयार आहे. त्याला समजते, आमच्यापेक्षा कितीतरी चांगले, तुलनेने काही वर्षांमध्ये आपल्याला - आणि त्याला - जे काही दुःख सहन करावे लागेल ते आपले वर्तमान जीवन टिकेल ते आपल्यासाठी वाट पाहत असलेल्या आनंदाच्या चिरंतनतेने आणि ते गमावणाऱ्यांच्या शोकांतिकेने खूप जास्त आहे..

परंतु आपल्यापैकी प्रत्येकासाठी एक महत्त्वाचा प्रश्न आहे, “जेव्हा मनुष्याचा पुत्र येईल, त्याला तुमच्यावर विश्वास मिळेल का??"तो तुला पाहतो. तुमच्या हृदयात काय आहे ते त्याला माहीत आहे. अशा कृपेसाठी तुम्ही काही करू शकत नाही. पण त्याने वचन दिले आहे की जर तुम्ही त्याच्याकडे आलात तर तुम्हाला नाकारले जाणार नाही. (पहा [x]जं 6:37[/x] आणि [x]रोम 8:28-30[/x]). तुम्ही त्याच्याकडे विश्वास आणि प्रेमाने याल का?, आपले सर्व वैयक्तिक अपराध आणि अपमान आणणे, आणि स्वतःच्या नशिबाचा स्वामी होण्याचा तुमचा 'अधिकार' सोडून द्या? असायलाच हवं आपले निवड. तो तुमच्यासाठी बनवणार नाही. पण, एकदा शेवटच्या आत्म्याने त्यांची निवड केली, एक मार्ग किंवा दुसरा, मग शेवट येईल.

वाचा …

तळटीप

1. हे नेहमीच ज्ञात आहे की अल्पसंख्याक लोक अनुवांशिक आणि शारीरिक विकृतींनी ग्रस्त आहेत; आणि अशा समस्या असलेल्यांना अनेकदा वाईट वागणूक दिली जाते (ज्यांना इतर अनेक प्रकारचे अपंगत्व आहे). हे लोक देवासाठी आपल्याइतकेच मौल्यवान आहेत; आणि आपण सर्वांशी प्रेम आणि आदराने वागणे आवश्यक आहे.
2. पहा 'ऐतिहासिक पार्श्वभूमी – प्रगतीशील प्रकटीकरण’; किंवा अधिक तपशीलवार चर्चेसाठी, पहा 'सगळं कसं चुकलं’, अभ्यास मालिकेत, ‘आपण काही चूक करू शकत नाही?’.
3. उदा. https://www.bbc.co.uk/news/uk-48146305. असे नाही की फक्त एक कारण आहे. सुरुवातीसाठी, येशूचे अनेक स्वयंघोषित अनुयायी आहेत ज्यांनी उघडपणे येशूचा अपमान केला आहे’ शिकवणी, इतरांना त्याच्या विरुद्ध वळवणे: असताना, दुसरीकडे, इतर धर्माच्या अनेक नैतिक-प्रामाणिक आणि देवाचा आदर करणाऱ्या अनुयायांचाही छळ झाला आहे – कधी कधी स्वत:चा दावा करणाऱ्या ख्रिश्चनांच्या हातून. पण नंतर, जगाच्या अनेक आवडत्या पापांविरुद्ध येशूने शिकवले ही वस्तुस्थिती आहे (प्रेम आणि क्षमा याविषयीच्या त्याच्या शिकवणीच्या खर्चावर अनेकदा एका मुद्द्यावर जास्त जोर दिला जातो). आणि येशूने देखील आग्रह केला की तोच देवाकडे जाण्याचा एकमेव मार्ग आहे; जे त्यांच्या स्वत: च्या मार्गांना प्राधान्य देतात त्यांच्याशी चांगले जात नाही – विशेषतः सैतान आणि त्याचे अनुयायी. आणखी एक घटक म्हणजे येशू’ अहिंसेचा वैयक्तिक आग्रह आणि ‘दुसरा गाल फिरवणे;’ जे ख्रिश्चनांना त्यांच्या विरोधकांसाठी सोपे लक्ष्य बनवते.