Que atoparon as mulleres?

1. Como se sinalou anteriormente, as mulleres non viñan a presenciar unha resurrección; senón para embalsamar un cadáver.

2. As distintas mulleres son nomeadas nas distintas contas.

Mateo menciona a María Magdalena e "a outra María".’ (Mt 28:1). Marcos menciona a María Magdalena, 'María nai de James*’ e Salomé (Mk 16:1). Lucas pon o nome de María Magdalena, Xoana e 'Mary nai de James*'; pero indica que estas non eran as únicas mulleres do grupo (Lk 24:10). Xoán só menciona a María Magdalena (Xn 20:1).(* Dende o monte 27:56 e Mk 15:40 aprendemos que María, nai de Xose tamén foi nai de Xose, e que este Santiago era coñecido como 'James the Less'; presumiblemente para distinguilo de "James o Xusto", o irmán de Xesús.)

Todos os relatos dinnos que chegaron pola mañá cedo (Xoán di que aínda estaba escuro cando veu María (Xn 20:1) e Mateo di que comezaba o amencer (Mt 28:1)).

3. Podería ser a tumba equivocada?

Esta idea enfróntase a unha serie de obstáculos:

(i) Mateo, Marcos e Lucas rexistran o feito de que as mulleres observaran persoalmente a localización da tumba cando Xesús foi levado alí.

(ii) Xa que claramente non esperaban ningunha resurrección; senón que esperaba atopar a tumba selada, coa pedra no seu lugar, por que o confundirían cun aberto? E se tivesen, por que non se decataron do seu erro ao atopalo baleiro?

(iii) As autoridades poderían ter escondido os rumores de Xesús’ resurrección simplemente producindo o corpo.

4. A tumba aberta

Mark menciona que estiveran preocupados por quen movería a pedra, xa que era un grande (Mk 16:3). Mark, Lucas e Xoán informan que ao chegar atoparon a pedra xa retirada do sepulcro. Mateo dinos que un anxo moveu a pedra e aterrorizou aos gardas (ver discusión anterior). Non nos di se as mulleres realmente viron isto ocorrer; pero continúa describindo a conversación do anxo coas mulleres (Mt 28:1-7).

5. Hai discrepancias en canto a cantos homes ou anxos se viron, e cando.

Mateo refírese a un anxo e a uns gardas moi asustados (que poden ou non ser vistos polas mulleres), co anxo dicíndolles ás mulleres: ‘Ven, mira o lugar onde xacía o Señor’ (Mt 28:2-6). Despois dilles que Xesús irá a Galilea. Nalgún momento deberon entrar na tumba: pois entón ‘saíron axiña do sepulcro con medo e moita alegría’ (7-8). As primeiras palabras do anxo poden indicar que inicialmente estaban fóra da tumba: pero iso depende da disposición interna, xa que tales túmulos tiñan moitas veces varias alcobas.

Mark cóntanos que despois de entrar na tumba viron a un "mozo vestido cunha longa túnica branca sentado ao lado dereito".,’ quen lles dá unha mensaxe semellante á que relata Mateo. Tamén nos conta que fuxiron do sepulcro, tremendo e con medo.

Lucas cóntanos que entraron no sepulcro e viron dous homes parados xunto a eles con roupas brillantes. De novo, dáse unha mensaxe semellante.

Xoán rexistra que neste momento María Magdalena aínda non ten idea real do que está a suceder: porque cando atopa a Peter a súa mensaxe é esa, 'Levaron ao Señor do sepulcro, e non sabemos onde o puxeron.’ (Xn 20:2) Segundo o relato de Xoán, non é ata moito máis tarde cando María mira dentro do sepulcro e ve dous anxos.

Poden conciliarse estas diferenzas? Si, con bastante facilidade.

(i) A cuestión de se os 'homes de branco’ chámanse anxos ou non poden parecernos importantes: pero tiña pouca importancia desde o punto de vista xudeu. As referencias do Antigo Testamento aos anxos refírense con frecuencia a eles como "homes".’ e, contrariamente á crenza popular, indican que é precisamente o que a miúdo parecían (p.ex. Xén 19:1,10,12,15,16). Polo tanto, as descricións de Marcos e Lucas non poden significar que non eran anxos; senón simplemente que parecían homes. Isto tamén explica por que Xoán nos di que María, mesmo despois de ver dous anxos na tumba (Xn 20:12), aínda asumiu que o corpo acababa de ser movido (v.15): a ela, parecían homes comúns.

(ii) A diferenza de números vistos tamén se explica facilmente polas condicións dentro da tumba. As mulleres viron os mensaxeiros (que é o que ‘anxo’ realmente significa), escoitou a mensaxe e fuxiu. Terían que entrar en arquivo único: os de diante terían a mellor vista; mentres que os detrás verían menos. María Magdalena, parece, nin sequera entrou antes de que os outros se apresuraran a saír. O detalle preciso do relato rexistrado dependería de cal das mulleres relatase a súa historia.

Será que a historia ata agora indica "embelecemento".,’ ou unha intención por parte dos escritores de transmitir unha mensaxe de resurrección simbólica máis que literal?

Segundo os pais da igrexa, o primeiro evanxeo que se escribiu foi o de Mateo: pero o seu relato ten un anxo moi explícito (aínda que só un) e contén o detalle adicional relativo aos gardas.

O relato de Marcos é moi preferido como o primeiro evanxeo conxecturado polos defensores do embelecemento. É o máis curto, e ten o relato de resurrección máis breve e sinxelo, cun só ‘mozo cunha longa túnica branca.’ Ademais, o resto de Mark é de autoría en disputa, existindo varias versións coñecidas con diferentes desinencias, polo que é posible ignorar todo o que segue o relato das mulleres.

con todo, hai varias obxeccións á teoría do adorno:

(i) Se miramos o que é no relato de Marcos aínda temos unha declaración clara de que a tumba fora aberta e o corpo de Xesús desaparecera. Dinos explícitamente que Xesús resucitara, que a ausencia do corpo demostraba o feito e que ía a Galilea, onde o verían os discípulos. Noutras palabras, somos aínda mirando un enunciado totalmente formado de a físico resurrección. Todo o que realmente difire no relato de Mark é que só fala dun mensaxeiro e non o chama anxo..

(ii) 1 Corintios 15:3-8 (que xeralmente está datado entre AD 54-7), sen facer mención á conta das mulleres, enumera as aparicións de resurrección a Pedro, os doce, 500 nun só momento, James, todos os apóstolos e finalmente Paulo: e, como se mencionou noutro lugar, A análise desta pasaxe indica que estes versos están baseados nunha declaración de fe aínda anterior.

(iii) Pódese facer un argumento contundente sobre o contido de que Lucas non baseou o seu evanxeo nin en Marcos nin en Mateo, ou se fixo iso, certamente non estaba tentando embelecer a súa conta. Por exemplo, todo o Marco 6:45-8:26 está ausente; incluíndo o relato de Xesús camiñando sobre a auga, que seguramente tería empregado calquera adornador. Do mesmo xeito, O relato de Lucas sobre o nacemento de Xesús non mostra coñecemento do relato de Mateo sobre a visita dos Reis Magos e a fuxida a Exipto..

(iv) evanxeo de Xoán, aínda que aínda é considerado pola maioría dos estudosos como o último en ser escrito, tampouco ten sentido como obra dun embellecedor. O seu relato da visita de María ao sepulcro aparece na súa face para contradir os outros relatos: deixa fóra o testemuño das outras mulleres e di que no momento en que María atopou a Pedro e a Xoán non tiña nin idea do que lle pasara a Xesús., agás que o levaran (Xn 20:2). Por outra banda, como con Lucas, parece que ningún dos outros escritores do evanxeo estaba familiarizado co relato de Xoán: un embellecedor dificilmente deixaría caer unha historia tan conmovedora nin contradiría a versión dos acontecementos de Xoán.

(v) Se se fixera un cargo de embelecemento, tería que ser contra Mateo. Pero, respecto ao relato do que viron as mulleres, a única diferenza real é que Mateo chama ao mensaxeiro un anxo.

(vi) No que atinxe a unha intención simbólica, a tumba baleira aparece como a característica central de cada conta. É moi difícil, polo tanto, considerar isto como unha mera adición simbólica. Claramente os escritores están afirmando que a tumba foi baleiro.

Volver ao artigo principal.