Jesus is eating the Passover Meal with his disciples when he drops his bombshell, “One of you will betray me.” It’s not the first time he has mentioned this: but never before has he been so specific: one of those in the room right now is a traitor.

Consternation grips the disciples as they look around at each other. Peter catches the eye of John, sitting next to Jesus, and covertly signs, ‘Who? Ask him!’ John whispers in Jesus’ ear, and he whispers something back. Only Peter knows of this exchange; but it seems that John is still in the dark. Tension fills the room.

Then Jesus takes a morsel of bread, dips it in the dish, and hands it to Judas, who must also have been sitting close by. When Jesus follows this by telling Judas, «What you have to do, do quickly,” and Judas rises to leave, does John try frantically to signal Peter, ‘It’s him!'?

Мы не ведаем: but we do know that, нават цяпер, the other disciples don’t suspect Judas. He is their treasurer. І, In the culture of Jesus’ дзень, if a host personally handed such a morsel to a guest that was an gesture of love and high regard. There is nothing in Jesus’ treatment of him to suggest otherwise: so they simply assume he’s going for supplies, or taking a gift to the poor.

What really amazes me

That Jesus should treat Judas with such love and respect whilst knowing that Judas was about to betray him, is indeed amazing. But it is not the most amazing thing about this incident. У John 6:64 & 70-71 we read that “Jesus knew from the beginning who they were who didn’t believe, and who it was who would betray him.»

Мяне сапраўды здзіўляе той факт, што Ісус мог жыць з гэтай згуртаванай групай паслядоўнікаў 2 гадоў, ведаючы, што Юда ў канчатковым выніку выдасць яго. яшчэ, за ўвесь гэты час Ісус не зрабіў і не сказаў нічога, што дало б іншым вучням падказку аб тым, што ён адчуваў або агаворкі, або недахоп любові да Юды.

Здрада так цяжка пераносіцца

Падчас майго 50 гадоў, як хрысціянін, я некалькі разоў адчуваў боль, калі тыя, каму я давяраў і кім глыбока захапляўся як сябры і выдатныя прыклады хрысціянскага характару, падалі і былі выкрыты ў здрадзе стандартам, якія яны адкрыта вызнавалі. Нават калі я не быў тым, хто пакрыўдзіў непасрэдна, боль ад гэтага часам быў падобны да нажа, які ўтыкаўся ў нутро.

Гэта нашмат цяжэй, вядома, калі вы той, хто быў непасрэдна пакрыўджаны - асабліва калі, адразу пасля адкрыцця, вы павінны працягваць нейкія адносіны са сваім здраднікам. І пасля, хаця я заўсёды імкнуўся дараваць і ўстрымлівацца ад асуджэння, Прызнаюся, я змагаўся з тым, каб вярнуць такім людзям даверанае становішча.

Вы азіраецеся на тое, што яны казалі і рабілі, і падумайце пра сябе, «Як яны маглі... калі гэта адбывалася ўвесь час?’ «Калі б я ведаў…’ «Як я магу ім цяпер давяраць?’

Няведанне - гэта шчасце

Раней я лічыў, што такія раптоўныя адкрыцці - найгоршая здрада. Але тое, што перажыў Езус, было яшчэ цяжэй. Мы змагаемся, каб зноў палюбіць і зноў даверыцца, таму што баімся, што нас зноў здрадзяць, нават калі мы спадзяемся, што гэтага не будзе. Але падумайце, наколькі цяжэй было б любіць гэтага чалавека, калі б мы ведалі, што нас здраджваюць, або палюбіць зноў, калі б мы ведалі, што нас напэўна зноў здрадзяць самым горшым магчымым спосабам! Ці маглі б вы палюбіць таго, хто здрадзіў вам так, як вы, калі б ведалі, што з вамі збіраюцца зрабіць?

Гэта быў выклік для Езуса: ён ведаў. І яго праблемы з Юдай пачаліся не на Апошняй вячэры. Джон кажа нам, што грошы прападалі раней (Ян 12:6): але, у той час як Джон, верагодна, зразумеў, як толькі заднім лікам, Ісус ведаў. І не толькі крадзеж. How would you have reacted if someone you knew had been embezzling a charitable fund were to publicly denounce someone else’s ‘wastefulness’ for not donating to that fund?

Loving in spite of everything

Jesus supremely demonstrated the love of God – even to those who were on a collision course with God’s standards. Right up to the last possible moment he treated Judas with such impeccable love and respect that even those closest to him, and on the lookout for a potential traitor, could not see any hint of mistrust or dislike in his conduct.

It’s a hard act to follow: but that is the standard Jesus sets for us. And next time I am unexpectedly betrayed or let down, maybe I’ll even be thankful that I didn’t see it coming.