[pm_titulli]

Shpesh pretendohet se dishepujt, pasi i ishte thënë nga Jezusi për ringjalljen e tij të afërt, thjesht nuk mund të pranonte se ky mund të ishte vërtet fundi; dhe kështu mashtruan veten duke besuar se Jezusi ishte ende gjallë. Megjithatë, kjo është në kundërshtim me dëshmitë e Dhiatës së Re, siç diskutohet më poshtë.

Dishepujt nuk prisnin një ringjallje.

a) Ungjijtë na e thonë vazhdimisht këtë, megjithëse Jezusi e kishte parashikuar vdekjen dhe ringjalljen e tij, dishepujt nuk e kuptonin plotësisht atë që po thoshte dhe nuk e besuan lajmin kur e dëgjuan (p.sh. Mt 16:21-3, 17:22-3, 20:17; Mk 16:11,13,14; Lk 24:11,25; Gjoni 2:19, 16:16-32, 20:2,25).

b) Dishepujt e kishin konsideruar Jezusin si Mesia (Krishtin) Gjoni 1:49, Gjoni 6:69, Mt 16:16 [Mk 8:27, Lk 9:20], Gjoni 11:27, Lk 24:21. Problemi ishte se, si me hebrenjtë në përgjithësi deri në ditët e sotme, Koncepti i tyre për Mesian ishte si një çlirimtar fitimtar që do ta çlironte vendin e tij nga shtypja e huaj. Për mendimin hebre, një Mesia i vdekur nuk ishte fare Mesia. Jezu’ vdekja i kishte shkatërruar pritshmëritë e tyre dhe i kishte vërtetuar se e kishin gabim. Prandaj zhgënjimi i dukshëm i dy dishepujve në rrugën Emaus, edhe pse e kishin dëgjuar tashmë historinë e grave (Lk 24:17-24).

c) Edhe pse ka disa mrekulli të ringjalljes të regjistruara në Dhiatën e Vjetër, frika e përgjithshme në Jezusin’ ditë, po aq sa tek ne, ishte se të vdekurit nuk kthehen në jetë. Në veçanti, edhe pse Jezusi kishte ringjallur vetë dy të vdekur, askush nuk ishte ringjallur veçse nëpërmjet lirisë së zgjedhjes së një profeti të fuqishëm – dhe profeti i tyre kishte vdekur: askush nuk e kishte rritur veten.

d) Shqetësimi i grave ishte se nuk kishin pasur kohë për t'i bërë Jezusit një varrim të denjë (trupi nuk ishte hequr nga kryqi deri në mbrëmje, siç u përmend më parë). Ata e kishin kaluar kohën e tyre gjatë fundjavës duke përgatitur erëza në mënyrë që të mund ta përfundonin punën kur të mbaronte e shtuna (Mk 16:1, Lk 23:56-24:1).

Kthehu te artikulli kryesor.

Një ringjallje jofizike do të ishte më e lehtë për ta pranuar sesa një ringjallje fizike.

a) Megjithëse mendimi tradicional hebre prirej të merrte parasysh shpirtin, shpirti dhe trupi si një tërësi e integruar, dhe saducenjtë mohuan çdo mundësi të një ekzistence të veçantë shpirtërore ose të ndonjë ringjalljeje, farisenjtë, me të cilin Jezusi u anua për këtë çështje, pranoi se shpirti mbijetoi pas vdekjes. Dhiata e Vjetër përfshin një rrëfim të një konfrontimi midis mbretit Saul dhe shpirtit të Samuelit (1 Sam 28:11-9). Ky besim pasqyrohet edhe te Jezusi’ shëmbëlltyra e Dives dhe Lazarit (Lk 16:19-31). Mund të citohen edhe shembuj të tjerë.

b) Në mënyrë më domethënëse, ungjijtë tregojnë se dishepujt’ mendimet e veta prireshin natyrshëm për këtë lloj interpretimi. Ne mund ta shohim këtë në tregimin e Jezusit duke ecur mbi ujë; ku supozimi i parë që thuhet se kanë bërë ishte se ata po shihnin një frymë (Mt 14:26 [Mk 6:49, Lk 24:37]). Në mënyrë të ngjashme, kemi rrëfimin e shpërfytyrimit, ku shihet Jezusi duke biseduar me Moisiun dhe Elian (Mt 17:3 [Mk 9:4, Lk 9:30]). (Pika për t'u theksuar këtu është se, pavarësisht nga ajo që bëni ju për ngjarjet e mrekullueshme të përshkruara, ata ende na japin një pasqyrë në mënyrën se si ata mendonin.)

Kthehu te artikulli kryesor.