Përmbushjen praktike

Beteja me mishin

Siç u diskutua më parë, njerëzit kanë një trup kafshësh me të njëjtat nevoja dhe instinkte natyrore si të tjerët. Por ne dallohemi nga aftësia jonë për të njohur Perëndinë, për të arsyetuar, parashikojnë dhe bëjnë zgjedhje morale. Kjo do të thotë se ne jemi krijuar për të qenë të aftë të veprojmë në mënyra që tejkalojnë programimin tonë natyror. Por, pa praninë e Zotit në jetën tonë, kapaciteti ynë për zgjedhje morale është i gjymtuar, në disa mënyra:

• Aftësia jonë për të parashikuar pasojat e zgjedhjeve tona është shumë e kufizuar.
• Ne nuk kemi asnjë standard absolut të së drejtës dhe të gabuarës.
• Na mungon motivimi dhe fuqia për të bërë mirë.
• Ne kemi lindur në një botë të korruptuar nga e keqja dhe jemi të kushtëzuar prej saj edhe para se të kemi pjekurinë për të formuar gjykimet tona morale.

Rezultati është se ne nuk jemi në gjendje të menaxhojmë siç duhet natyrën tonë shtazore të natyrshme egoiste. Kjo natyrë shtazore zakonisht quhet "mishi".’ ose 'me mish’ natyrës. Dhe kjo gjendje jashtë kontrollit, e cila ka prekur të gjithë nga Adami dhe Eva e këndej, është ajo që përgjithësisht quhet nga teologët si 'Mëkati origjinal.’ Disa argumentojnë se kjo e bën të pamundur që njerëzit të zgjedhin çdo mënyrë veprimi që është moralisht e pëlqyeshme për Perëndinë: por të gjithë të krishterët pajtohen se ky korrupsion themelor i natyrës sonë e bën të pamundur që ne të jetojmë vazhdimisht në një mënyrë që plotëson standardet e Perëndisë.

Por edhe pavarësisht nga dobësia jonë personale, ka një ndikim korruptues shpirtëror – 'Mëkat’ me një shkronjë të madhe 'S’ – që rezulton nga veprimtaria e vetë Satanait; i cili vazhdimisht kërkon të shfrytëzojë dobësitë tona mishore dhe të na mbajë larg Perëndisë. Rezultati është se, sapo të bëhemi të aftë për të bërë zgjedhje të ndërgjegjshme morale, ne e gjejmë veten duke bërë gabime!

Siç është shkruar, “Nuk ka njeri të drejtë; nr, jo një. Nuk ka njeri që e kupton. Nuk ka njeri që kërkon Zotin. Të gjithë janë larguar. Ata së bashku janë bërë të padobishëm. Nuk ka njeri që bën mirë, nr, jo, aq sa një.” (Rom 3:10-12, cf. Ps 14:1-3 & Ps 53:1-3)

Sepse të gjithë kanë mëkatuar, dhe të privuar nga lavdia e Perëndisë. (Rom 3:23)

Dilema e Palit

Në romakët, kapitulli 7, apostulli Pal përshkruan përvojën e tij personale të fillimit me dëshirën për t'i shërbyer Perëndisë, vetëm për ta gjetur veten duke u bërë skllav i mëkatit.

Sepse kur ishim në mish, pasionet mëkatare që ishin nëpërmjet ligjit, punoi në anëtarët tanë për të sjellë fryt në vdekje. … Sepse nuk do ta kisha njohur lakminë, përveç nëse e kishte thënë ligji, “Nuk do të lakmosh.” Por mëkati, gjetja e rastit përmes urdhërimit, prodhoi tek unë çdo lloj lakmie. Për veç ligjit, mëkati ka vdekur. Dikur isha gjallë pa ligj¹, por kur erdhi urdhri, mëkati u ringjall, dhe vdiqa. Urdhërimi, që ishte për jetën, Unë zbulova se kjo ishte për vdekje; për mëkat, gjetja e rastit përmes urdhërimit, më mashtroi, dhe përmes saj më vrau. (Rom 7:5,7-11)

Sepse ne e dimë se ligji është shpirtëror, por unë jam mishor, shitur nën mëkat. Unë nuk e kuptoj se çfarë po bëj. Sepse unë nuk bëj atë që dua: përkundrazi, Unë bëj atë që urrej. Por nëse jam duke bërë atë që nuk dua, Unë po e pranoj se ligji është i mirë. Kështu që, në këtë pikë, nuk është më ‘unë’ që po e bëj, por mëkati që banon brenda meje. (Rom 7:14-17)

Për, sipas njeriut të brendshëm, Unë kënaqem me ligjin e Zotit: por unë shoh një ligj tjetër në pjesët e mia të tjera, duke luftuar kundër ligjit të mendjes sime, dhe më bën rob të ligjit të mëkatit që është në pjesët e mia të tjera. Jam shumë i rënduar! Kush do të më shpëtojë nga trupi i një vdekjeje të tillë? Falënderoj Perëndinë nëpërmjet Jezu Krishtit, Zoti ynë! Pra, atëherë me mendjen, Unë vetë i shërbej ligjit të Perëndisë: por me mish, ligji i mëkatit. (Rom 7:22-25)

Disa thonë se ky pasazh përshkruan përvojën e përditshme të të krishterëve, si dhe jo të krishterët. Sigurisht, shumë të krishterë mund të identifikohen me përvojën e Palit pasi ajo zbatohet për atë periudhë të jetës së tyre para, dhe në disa raste menjëherë pas, konvertimin e tyre. Disa do ta identifikonin atë edhe me raste kur kanë luftuar me zakone të këqija veçanërisht të vazhdueshme. Por nëse kjo përfaqëson një pamje të jetës së krishterë ashtu siç e ka menduar Zoti, tingëllon një lloj ekzistence mjaft e mjerueshme. Na bën të ndihemi vazhdimisht të dënuar, dhe malli për liri nga, një barrë e vazhdueshme mëkati që vazhdon të na shtyjë në vepra të cilat ne dhe Zoti nuk i miratojmë.

– Dhe Zgjidhja e saj

Por nëse shikojmë vargjet që vijojnë menjëherë nga këtu, ne shohim se kjo është padyshim jo se si Pali mendon se duhet të jetë jeta jonë.

Prandaj tani nuk ka asnjë dënim për ata që janë në Krishtin Jezus, që nuk ecin sipas mishit, por sipas Frymës. Sepse ligji i Frymës së jetës në Krishtin Jezus më çliroi nga ligji i mëkatit dhe i vdekjes. Për atë që ligji nuk mund të bënte, në atë që ishte i dobët për shkak të mishit, Zoti e bëri. Dërgimi i Birit të vet në ngjashmëri me mishin mëkatar dhe për mëkat, ai e dënoi mëkatin në mish; që dekreti i ligjit të përmbushet në ne, që nuk ecin sipas mishit, por pas Shpirtit. (Rom 8:1-4)

Sepse ata që jetojnë sipas mishit e kanë mendjen te gjërat e mishit, por ata që jetojnë sipas Frymës, gjërat e Shpirtit. Sepse mendja e mishit është vdekja, por mendja e Frymës është jetë dhe paqe; sepse mendja e mishit është armiqësore ndaj Perëndisë; sepse nuk i nënshtrohet ligjit të Perëndisë, as me të vërtetë nuk mund të jetë. Ata që janë në mish nuk mund t'i pëlqejnë Perëndisë. (Rom 8:5-8)

Por ju nuk jeni në mish, por në Frymë, nëse është kështu që Fryma e Perëndisë banon në ju. Por nëse dikush nuk ka Frymën e Krishtit, ai nuk është i tij. Nëse Krishti është në ju, trupi është i vdekur për shkak të mëkatit, por fryma është e gjallë për shkak të drejtësisë. Por nëse Fryma e atij që ringjalli Jezusin prej së vdekurish banon në ju, ai që ringjalli Krishtin Jezus nga të vdekurit do t'u japë jetë edhe trupave tuaj të vdekshëm me anë të Frymës së tij që banon në ju. (Rom 8:9-11)

Pra atëherë, vëllezërit, ne jemi debitorë, jo për mish, për të jetuar sipas mishit. Sepse nëse jetoni sipas mishit, ju duhet të vdisni; por nëse me anë të Frymës i vritni veprat e trupit, ju do të jetoni. Për të gjithë ata që udhëhiqen nga Fryma e Perëndisë, këta janë fëmijë të Zotit. (Rom 8:12-14)

Pali na thotë se ‘ata që janë në Krishtin Jezus’ mund të jetojë një jetë pa dënim. Çelësi është të 'ecësh sipas’ (Rom 8:1) dhe të 'udhëhiqeni nga’ (Rom 8:14) "shpirti". Ata që e bëjnë këtë përshkruhen të dy si "në Frymë".’ dhe banoi pranë Tij (Rom 8:8) dhe sikur ta kemi mendjen të vendosur te ‘gjërat e Frymës’’ (Rom 8:5).

Shpirti përshkruhet ndryshe në këtë pasazh si "Fryma e jetës".’ (Rom 8:2), ‘Fryma e Zotit’ (Rom 8:9), 'Fryma e Krishtit’ (Rom 8:9) dhe "Fryma e atij që e ringjalli Jezusin prej së vdekurish".’ (Rom 8:11). Këto karakteristika e identifikojnë atë si Frymën e Shenjtë; manifestimi i tretë i madh i karakterit dhe natyrës së të vetmit Zot të vërtetë dhe të pandashëm. Për shpjegime të mëtejshme shih Perëndia Triun.

Produkti i një jete të jetuar në një marrëdhënie të tillë me Frymën e Shenjtë është se, në vend që të dominohen nga mëkati dhe dështimi, jetët tona do të karakterizohen nga një ndërgjegje e pastër, paqen dhe sjelljen e duhur.

Lexoni më tej…

Fusnotat

1. Çfarë do të thotë Pali?
   Duke thënë, “Një herë kam qenë gjallë pa ligj,’ Pali lë të kuptohet se ai kishte një marrëdhënie me Perëndinë deri në kohën kur ai për herë të parë theu me vetëdije ligjin e Perëndisë. Kjo është në përputhje me Jezusin’ mësimdhënien e vet mbi statusin e fëmijëve (Shiko Mt 18:1-6,10). Vini re gjithashtu se Pali e ka shpjeguar më parë këtë për johebrenjtë, ndërgjegjja e tyre morale funksionon në mënyrë të ngjashme me ligjin hebre (Rom 2:12-16).