[pm_titulli]

Gjithmonë do të ketë një element jetik të zgjedhjes. Ne duhet të zgjedhim nëse do të kërkojmë falje te Jezusi apo jo, dhe nëse do ta përqendrojmë apo jo vëmendjen tonë në ecjen në rrugën e Perëndisë. Zoti nuk e kapërcen vullnetin tonë të lirë; sepse, siç është shpjeguar tashmë, dashuria e vërtetë është e pamundur pa të. Nuk ka asnjë 'ndërprerës kryesor’ ju mund të hidhni që do t'ju bëjë të përjashtuar nga tundimi. Edhe Jezusi u tundua - në mënyrë të përsëritur. Ai përjetoi rraskapitje, uria, acarim, mashtrimi, keqkuptim, abuzimi dhe tradhtia: por gjithmonë zgjidhte të përgjigjej në një mënyrë që i pëlqente Atit të tij, Zoti.

Kur djalli e kishte mbaruar gjithë këtë tunduese, ai e la atë deri në një moment të përshtatshëm. ([x]Luk 4:13[/x])

Pastaj, sepse aq shumë njerëz vinin e shkonin saqë nuk kishin mundësi as të hanin, u tha ai atyre, “Ejani vetëm me mua në një vend të qetë dhe pushoni pak.” ([x]Mar 6:31[/x])

… Jezu, i lodhur pasi ishte nga udhëtimi, u ul pranë pusit. Ishte rreth mesditës. Kur një grua samaritane erdhi për të nxjerrë ujë, Jezusi i tha asaj, “A do të më jepni një pije?” … Gruaja samaritane i tha, “Ti je hebre dhe unë jam një grua samaritane. Si mund të më kërkosh një pije?” ([x]Gjoni 4:6-9[/x])

Njerëzit po i sillnin Jezusit fëmijë të vegjël që ai të vendoste duart mbi ta, por dishepujt i qortuan. Kur Jezusi e pa këtë, ai ishte indinjuar. Ai u tha atyre, “Lërini fëmijët e vegjël të vijnë tek unë, dhe mos i pengoni ata, sepse mbretëria e Perëndisë u përket të tillëve. ([x]Mar 10:13-14[/x])

Farisenjtë dhe saducenjtë erdhën te Jezusi dhe e provuan duke i kërkuar që t'u tregonte një shenjë nga qielli. ([x]Mat 16:1[/x])

Pjetri e mori mënjanë dhe filloi ta qortonte. “kurrë, Zot!” tha ai. “Kjo nuk do të ndodhë kurrë me ju!” Jezusi u kthye dhe i tha Pjetrit, “Kthehu pas meje, Shejtani! Ju jeni një pengesë për mua; ju nuk keni parasysh shqetësimet e Zotit, por thjesht shqetësime njerëzore.” ([x]Mat 16:22-23[/x])

“… Unë e solla te dishepujt e tu, por nuk mundën ta shëronin.” “O brez mosbesimtar dhe i çoroditur,” Jezusi u përgjigj, “sa kohë do të qëndroj me ju? Deri kur do të duroj me ty? Sillni djalin këtu tek unë.” ([x]Mat 17:16-17[/x])

Disa farisenj erdhën tek ai për ta vënë në provë. Ata pyetën, “A është e ligjshme që burri të shkurorëzojë gruan e tij për çdo arsye??” ([x]Mat 19:3[/x])

Atëherë farisenjtë dolën dhe bënë plane për ta zënë në kurth në fjalët e tij. Ata i dërguan dishepujt e tyre bashkë me herodianët. “Mësues,” thanë ata, “ne e dimë se ti je njeri i ndershëm dhe se mëson rrugën e Perëndisë në përputhje me të vërtetën. Ju nuk ndikoheni nga të tjerët, sepse nuk i kushtoni rëndësi se kush janë ata. Na trego atëherë, cili eshte mendimi juaj? A është e drejtë t'i paguash Cezarit taksën perandorake apo jo?” Por Jezusi, duke ditur qëllimin e tyre të keq, tha, “Ju hipokritë, pse po mundohesh te me futesh ne kurth? ([x]Mat 22:15-18[/x])

Mësuesit e ligjit dhe farisenjtë sollën një grua të kapur në tradhti bashkëshortore. Ata e bënë atë të qëndronte përpara grupit dhe i thanë Jezusit, “Mësues, kjo grua u kap në flagrancë për tradhti bashkëshortore. Në ligj, Moisiu na urdhëroi të vrisnim me gurë gra të tilla. Tani çfarë thoni?” Ata po e përdornin këtë pyetje si një kurth, në mënyrë që të ketë një bazë për ta akuzuar atë. ([x]Gjoni 8:3-6[/x])

Njoftim, ju lutem, se ndjenjat e zhgënjimit ekstrem, dhimbje, zemërimi, etj., nuk janë mëkatarë nga vetja: është ajo që bëjmë me ta ajo që ka rëndësi.

“Në zemërimin tuaj mos mëkatoni”: Mos lejoni që dielli të perëndojë ndërsa jeni akoma i zemëruar, dhe mos i jepni djallit një pikëmbështetje. ([x]Efes 4:26-27[/x])

Sepse ne nuk kemi një kryeprift që nuk është në gjendje të ndjejë empati me dobësitë tona, por ne kemi një që është tunduar në çdo mënyrë, ashtu siç jemi ne - megjithatë ai nuk mëkatoi. ([x]Heb 4:15[/x])

A mund të më vërtetojë ndonjë nga ju fajtor për mëkatin?? ([x]Gjoni 8:46[/x])

Por edhe pse ne nuk mund të pretendojmë një përjashtim të plotë, ne mund të shmangim tundimet e panevojshme dhe të kapërcejmë ato që nuk mund t'i shmangim. Kjo është ajo që bëri Jezusi; dhe ai na mësoi të bëjmë të njëjtën gjë.

Kështu tha Jezusi, “Kur ta keni ngritur lart Birin e njeriut, atëherë do ta dini se unë jam ai dhe se nuk bëj asgjë nga vetja ime, veçse flas pikërisht atë që më ka mësuar Ati. Ai që më dërgoi është me mua; ai nuk më ka lënë vetëm, sepse unë gjithmonë bëj atë që i pëlqen atij.” ([x]Gjoni 8:28-29[/x])

Jezusi u dha atyre këtë përgjigje: “Me te vertete po ju them, Biri nuk mund të bëjë asgjë vetëm; ai mund të bëjë vetëm atë që sheh Atin e tij duke bërë, sepse çdo gjë që bën Ati, e bën edhe Biri. ([x]Gjoni 5:19[/x])

Vetëm unë nuk mund të bëj asgjë; Unë gjykoj vetëm siç dëgjoj, dhe gjykimi im është i drejtë, sepse nuk kërkoj t'i pëlqej vetes, por atij që më dërgoi. ([x]Gjoni 5:30[/x])

Sepse unë kam zbritur nga qielli jo për të bërë vullnetin tim, por për të bërë vullnetin e atij që më dërgoi. ([x]Gjoni 6:38[/x])

Sepse nuk fola vetë, por Ati që më dërgoi më urdhëroi të them gjithçka që kam thënë. Unë e di se urdhri i tij të çon në jetën e përjetshme. Pra, çfarëdo që të them është pikërisht ajo që Ati më ka thënë të them.” ([x]Gjoni 12:49-50[/x])

Ne e bëjmë këtë duke kultivuar një marrëdhënie me Perëndinë që është e ndjeshme ndaj vullnetit të Tij dhe e mbështetur në ndihmën e Tij.

“Kjo, atëherë, kështu duhet të lutesh: “‘Ati ynë në qiej, i shenjtëruar qoftë emri yt, të vijë mbretëria jote, u bë vullneti yt, në tokë ashtu siç është në qiell. Na jep sot bukën tonë të përditshme. Dhe na i fal borxhet tona, siç i kemi falur edhe ne debitorët tanë. Dhe mos na çoni në tundim, por na çliro nga i ligu.’ ([x]Mat 6:9-13[/x])

Jezusi doli si zakonisht në Malin e Ullinjve, dhe dishepujt e tij e ndiqnin. Me të arritur në vend, u tha ai atyre, “Lutuni që të mos bini në tundim.” Ai u tërhoq për një hedhje guri përtej tyre, u gjunjëzua dhe u lut, “Babai, nëse jeni të gatshëm, merre këtë filxhan nga unë; por jo vullneti im, por e juaja u bëftë.” Atij iu shfaq një engjëll nga qielli dhe e forcoi. Dhe duke qenë në ankth, u lut më me zell, dhe djersa e tij ishte si pika gjaku që bien në tokë. Kur u ngrit nga lutja dhe u kthye te dishepujt, i gjeti në gjumë, i rraskapitur nga pikëllimi. “Pse po fle?” i pyeti ai. “Çohu dhe lutu që të mos biesh në tundim.” ([x]Luk 22:39-46[/x])

Nuk ju ka zënë asnjë tundim përveç asaj që është e zakonshme për njerëzimin. Dhe Zoti është besnik; ai nuk do t'ju lërë të tundoheni përtej asaj që mund të duroni. Por kur tundoheni, ai gjithashtu do të sigurojë një rrugëdalje në mënyrë që ju ta duroni atë. ([x]1Co 10:13[/x])

Ky proces i vazhdueshëm i kërkimit për të shkuar atje ku të çon Zoti, dhe bëni atë që ai dëshiron që ju të bëni, përshkruhet nga St. Pali si 'duke hyrë brenda (ose nga) shpirti'.

Por unë them, ec sipas Shpirtit, dhe nuk do të përmbushësh epshin e mishit. Sepse mishi dëshiron kundër Frymës, dhe Fryma kundër mishit; dhe këto janë në kundërshtim me njëra-tjetrën, që të mos bëni gjërat që dëshironi. Por nëse ju udhëhiqeni nga Fryma, ju nuk jeni nën ligj. ([x]Gal 5:16-18[/x])

Tani veprat e mishit janë të dukshme, të cilat janë: tradhtia bashkëshortore, imoraliteti seksual, papastërti, epshore, idhujtaria, magji, urrejtje, grindje, xhelozitë, shpërthimet e zemërimit, rivalitetet, ndarjet, herezive, zilitë, vrasjet, dehje, orgjitë, dhe gjëra si këto; për të cilat ju paralajmëroj, ashtu siç ju paralajmërova edhe unë, që ata që bëjnë gjëra të tilla nuk do të trashëgojnë mbretërinë e Perëndisë. Por fryti i Frymës është dashuria, gëzim, paqen, durim, mirësinë, mirësi, besimin, butësi, dhe vetëkontroll. Kundër gjërave të tilla nuk ka ligj. ([x]Gal 5:19-23[/x])

Ata që i përkasin Krishtit e kanë kryqëzuar mishin me pasionet dhe epshet e tij. Nëse jetojmë sipas Shpirtit, le të ecim edhe sipas Shpirtit. Të mos bëhemi mendjemëdhenj, duke provokuar njëri-tjetrin, dhe duke pasur zili njëri-tjetrin. ([x]Gal 5:24-26[/x])

Vini re gjithashtu se si ky mësim i Palit harmonizohet me atë që kemi parë tashmë në mësimet e Gjonit; i cili e përshkruan këtë si të ecësh 'në dritë'.

Ky është mesazhi që kemi dëgjuar prej tij dhe jua shpallim, se Zoti është dritë, dhe në të nuk ka fare errësirë. Nëse themi se kemi shoqëri me të dhe ecim në errësirë, gënjejmë, dhe mos thuaj te verteten. Por nëse ecim në dritë, siç është në dritë, ne kemi shoqëri me njëri-tjetrin, dhe gjakun e Jezu Krishtit, Djali i tij, na pastron nga çdo mëkat. Nëse themi se nuk kemi mëkat, ne mashtrojmë veten, dhe e vërteta nuk është në ne. Nëse i rrëfejmë mëkatet tona, ai është besnik dhe i drejtë për të na falur mëkatet, dhe për të na pastruar nga çdo paudhësi. ([x]1Gjoni 1:5-9[/x])

Fëmijët e mi të vegjël, Unë ju shkruaj këto gjëra që të mos mëkatoni. Nëse dikush mëkaton, ne kemi një Këshilltar me Atin, Jezus Krishti, të drejtët. … Kështu e dimë se jemi në të: ai që thotë se mbetet në të, duhet edhe vetë të ecë ashtu siç eci. ([x]1Gjoni 2:1,6[/x])

Në dritë ose nën ligj? Diferenca.

Bibla e portretizon Perëndinë sikur gjithmonë ka dashur që njerëzimi të ketë një marrëdhënie personale me Të.

Tani Zoti Perëndi kishte formuar nga toka të gjitha kafshët e egra dhe të gjithë zogjtë e qiellit. Ai ia solli burrit për të parë se si do t'i emëronte; dhe sido që ta quante njeriu çdo krijesë e gjallë, ky ishte emri i saj. ([x]Gjeneral 2:19[/x])

Por ne e dimë instinktivisht se Perëndia është i Shenjtë; dhe ndjenja jonë e fajit dhe turpit na bën të kujdesshëm për t'u afruar shumë

Atëherë burri dhe gruaja e tij dëgjuan zërin e Zotit Perëndi, ndërsa ai po ecte në kopsht në freskinë e ditës, dhe u fshehën nga Zoti Perëndi midis pemëve të kopshtit. Por Zoti Perëndi thirri njeriun, “ku jeni ju?” Ai u përgjigj, “Të dëgjova në kopsht, dhe kisha frikë se isha lakuriq; kështu që u fsheha.” ([x]Gjeneral 3:8-10[/x])

Kjo ilustrohet qartë kur Perëndia iu shfaq bijve të Izraelit pasi i nxori nga Egjipti ([x]Ex 20:18-21[/x]). Këtu është Moisiu’ përshkrimi i asaj që ndodhi:

Kur dëgjove zërin nga errësira, ndërsa mali digjej nga zjarri, të gjithë krerët e fiseve tuaja dhe pleqtë tuaj erdhën tek unë. Dhe ju thatë, “Zoti, Perëndia ynë, na ka treguar lavdinë dhe madhështinë e tij, dhe ne dëgjuam zërin e tij nga zjarri. Sot ne kemi parë se një person mund të jetojë edhe nëse Zoti flet me të. Por tani, pse duhet te vdesim? Ky zjarr i madh do të na përpijë, dhe do të vdesim nëse dëgjojmë më zërin e Zotit, Perëndisë tonë. Sepse ai i vdekshëm ka dëgjuar ndonjëherë zërin e Perëndisë së gjallë duke folur nga zjarri, siç kemi, dhe mbijetoi? Afrohuni dhe dëgjoni të gjitha ato që thotë Zoti, Perëndia ynë. Atëherë na thuaj gjithçka që të thotë Zoti, Perëndia ynë. Ne do të dëgjojmë dhe bindemi.” Zoti të dëgjoi kur më fole, dhe Zoti më tha, “Kam dëgjuar se çfarë ju tha ky popull. Gjithçka që ata thanë ishte e mirë. Oh, që zemrat e tyre të priren të kenë frikë nga unë dhe të zbatojnë gjithmonë të gjitha urdhërimet e mia, që t'u shkojë mirë atyre dhe fëmijëve të tyre përgjithmonë! “Shkoni, thuaju të kthehen në çadrat e tyre. Por ju qëndroni këtu me mua që unë t'ju jap të gjitha urdhërat, do t'u mësosh të zbatojnë dekretet dhe ligjet në vendin që unë po u jap në zotërim.” ([x]Deu 5:23-31[/x])

Të bindur se nuk mund të përmbushnin standardet e Perëndisë, njerëzit zgjodhën të shmangnin kontaktin e ngushtë me Të, dhe kërkoi një sërë rregullash për të jetuar në vend. Dhe kështu shumica e njerëzve kanë jetuar që atëherë. Ndjenja jonë e fajit na mban në një distancë nga Zoti; duke e bazuar jetën tonë në një libër rregullash ('ligji') në vend që të kërkojmë një marrëdhënie intime me Të dhe në varësi të aftësisë së Tij për të falur gabimet tona dhe për të pastruar jetën dhe motivet tona. Por, duke dërguar Jezusin që së pari të paguajë për mëkatet tona, dhe pastaj vjen për të jetuar brenda nesh me anë të Shpirtit të Tij, Perëndia ka siguruar rrugën që marrëdhënia jonë të rivendoset plotësisht – më i fortë dhe më i mirë se kurrë më parë!

Sepse Perëndia e deshi aq shumë botën, sa dha Birin e tij të vetëm, që kushdo që beson në të të mos vdesë, por të ketë jetë të përjetshme. Sepse Perëndia nuk e dërgoi Birin e tij në botë që të jetë gjykatësi i saj, por për të qenë shpëtimtari i saj. Ata që besojnë në Birin nuk gjykohen; por ata që nuk besojnë tashmë janë gjykuar, sepse ata nuk kanë besuar në Birin e vetëm të Perëndisë. Kështu funksionon gjykimi: drita ka ardhur në botë, por njerëzit e duan errësirën më shumë se dritën, sepse veprat e tyre janë të liga. Ata që bëjnë gjëra të këqija e urrejnë dritën dhe nuk do të dalin në dritë, sepse nuk duan që veprat e tyre të liga të shfaqen. Por ata që bëjnë të vërtetën vijnë në dritë që drita të tregojë se ajo që ata bënë ishte në bindje ndaj Perëndisë. ([x]Gjoni 3:16-21, GNB[x])

Por, “Zakonet e vjetra vdesin shumë,” siç thotë fjala; madje edhe të krishterët mund të kthehen lehtësisht në një mënyrë jetese të bazuar në rregulla, nga

• duke dështuar në kultivimin e një të rregullt, marrëdhënie e përditshme me Zotin dhe ndjeshmëri ndaj drejtimit të Frymës së Shenjtë;
• duke adoptuar një qëndrim gjykues ndaj gabimeve të të tjerëve;
• duke u fokusuar në performancën dhe masat e jashtme të suksesit, në vend të përkushtimit të përzemërt; ose
• duke u vendosur për një moralisht më pak kërkues, 'teknik’ respektimi i rregullave strikte të "ligjit"; duke injoruar kërkesat më të larta morale që qëndrojnë pas saj.

Ende nuk ka!

Si të krishterë, ne mund të gëzojmë një jetë të lirë nga faji i dështimeve të së kaluarës, plot besim në faljen dhe pranimin e pakushtëzuar të Zotit për ne. Në të njëjtën kohë, ne e dimë se kemi ende shumë për të mësuar; dhe mund të ketë sprova serioze. Por besimi ynë te Perëndia tejkalon çdo frikë dhe ne e shikojmë të ardhmen me pritshmëri të gëzueshme. Siç thotë Pali…

Por çfarëdo që të ishte fitim për mua, tani e konsideroj humbje për hir të Krishtit. Çfarë është më shumë, Unë e konsideroj çdo gjë një humbje për shkak të vlerës së jashtëzakonshme të njohjes së Krishtit Jezu, Zotit tim, për hir të të cilit kam humbur të gjitha gjërat. Unë i konsideroj mbeturina, që të fitoj Krishtin dhe të gjendem në të, duke mos pasur një drejtësi timen që vjen nga ligji, por ajo që është nëpërmjet besimit në Krishtin - drejtësia që vjen nga Perëndia mbi bazën e besimit. Unë dua të njoh Krishtin - po, për të njohur fuqinë e ringjalljes së tij dhe pjesëmarrjen në vuajtjet e tij, duke u bërë si ai në vdekjen e tij, dhe kështu, disi, arritjen e ringjalljes nga të vdekurit. Jo se i kam marrë tashmë të gjitha këto, ose kam arritur tashmë në qëllimin tim, por unë vazhdoj të kap atë për të cilën më kapi Krishti Jezus. Vëllezër dhe motra, Unë nuk e konsideroj veten ende që e kam kapur atë. Por një gjë bëj: Të harrosh atë që është pas dhe të tendosësh drejt asaj që është përpara, Unë vazhdoj drejt qëllimit për të fituar çmimin për të cilin Perëndia më ka thirrur në qiell në Krishtin Jezus. ([x]Php 3:7-14[/x])