എൻ്റെ അവസാന പോസ്റ്റിൽ (‘വഞ്ചനയോടെ ജീവിക്കുന്നു‘) ഞാൻ വിശ്വസിക്കുകയും അഭിനന്ദിക്കുകയും ചെയ്ത ആളുകൾ അവർ അവകാശപ്പെടുന്ന മാനദണ്ഡങ്ങൾ വഞ്ചിച്ചപ്പോൾ എനിക്കുണ്ടായ വേദനയെക്കുറിച്ച് ഞാൻ സംസാരിച്ചു. തീർച്ചയായും, അക്കാര്യത്തിൽ ഞാൻ അതുല്യനല്ല. എന്നതാണ് വസ്തുത, സ്വാധീനമുള്ള ഒരാൾ അത്തരത്തിൽ കുറ്റപ്പെടുത്തുന്നത് നമ്മൾ കണ്ടാൽ, നമ്മളിൽ ഭൂരിഭാഗവും ആ വ്യക്തിയെ വീണ്ടും വിശ്വസിക്കാൻ വിമുഖത കാണിക്കുന്നില്ല: അവരുടെ മുൻകാല സത്പ്രവൃത്തികളുടെ ഓർമ്മകളുമായി പോലും ഞങ്ങൾ പോരാടുന്നു. പെട്ടെന്ന്, അവരുടെ ഏറ്റവും നല്ല പ്രവൃത്തികൾ പോലും നമുക്ക് കളങ്കമായി തോന്നുന്നു, അവരുടെ ഉദ്ദേശ്യങ്ങൾ എപ്പോഴെങ്കിലും ആത്മാർത്ഥമായിരുന്നോ എന്നും മറ്റുള്ളവർ അവരെ പുകഴ്ത്താൻ തുടങ്ങിയാൽ ഉള്ളിൽ വിറളിപൂണ്ടിരുന്നോ എന്നും ഞങ്ങൾ ചോദ്യം ചെയ്യുന്നു.

ദൈവം വളരെ വ്യത്യസ്തനാണ്

നമ്മോടുള്ള അവൻ്റെ ഇടപെടലുകളിൽ ദൈവം ശരിക്കും വ്യത്യസ്തനാണ്. 'ദൈവം കണ്ടുമുട്ടുന്നതിന് മുമ്പ്’ അത് 'സ്നേഹത്താൽ രൂപാന്തരപ്പെട്ടു' എന്നെഴുതാൻ എന്നെ പ്രേരിപ്പിച്ചു,’ സോളമൻ്റെ രചനകളോടുള്ള എൻ്റെ മനോഭാവവുമായി ഞാൻ പോരാടി, കാരണം അവൻ മധുരമായി തുടങ്ങി പുളിച്ചവസാനിപ്പിച്ചവൻ്റെ ഉത്തമ ഉദാഹരണമാണ്. ഒരു യുവാവായി, വിനയത്തിൻ്റെ ഒരു മാതൃകയായാണ് അദ്ദേഹം കടന്നുവരുന്നത്, ദൈവത്തോടുള്ള തീക്ഷ്ണത, ആളുകളോടും ജ്ഞാനത്തോടുമുള്ള സ്നേഹം: എന്നാൽ പിന്നീടുള്ള വർഷങ്ങളിൽ ഒരു സ്ത്രീപ്രേമിയായി, വ്യാജ ദൈവങ്ങളുടെ സ്പോൺസർ, ആനന്ദത്തിൻ്റെയും വിദ്വേഷത്തിൻ്റെയും കാമുകൻ.

സോളമൻ്റെ ഗീതത്തിൻ്റെ ശ്രദ്ധാകേന്ദ്രമായ യുവതിയുടെ ജീവിതത്തിൽ അവൻ്റെ പ്രണയം വരുത്തിയ അത്ഭുതകരമായ പരിവർത്തനത്തെക്കുറിച്ച് എഴുതിയ ശേഷം, അവൻ്റെ പിന്നീടുള്ള വർഷങ്ങളിൽ ആ ബന്ധം എങ്ങനെ അവസാനിക്കുമെന്ന് ചിന്തിക്കുന്നത് എന്നെ വേദനിപ്പിക്കുന്നു. അവൾക്ക് വഞ്ചന തോന്നിയോ? അവൾ ചെയ്തുവെന്ന് ഞാൻ ഭയപ്പെടുന്നു. ഗാനത്തിൽ അദ്ദേഹം അവതരിപ്പിച്ച ദർശനം തന്നെ അദ്ദേഹം ഒറ്റിക്കൊടുത്തോ?? അതെ.

പരാജയപ്പെടാൻ വിധിക്കപ്പെട്ടു: എന്നാൽ തള്ളിക്കളയുന്നില്ല

ഇടയ രാജാവിനെക്കുറിച്ചുള്ള തൻ്റെ ദർശനം നിറവേറ്റാനുള്ള സോളമൻ്റെ ശ്രമം, സ്നേഹത്തിൻ്റെ രാജാവ്, തുടക്കം മുതൽ നശിച്ചു. യേശുവിന് മാത്രമേ അത് ചെയ്യാൻ കഴിയൂ. സോളമൻ ഒരു വികല മനുഷ്യനായിരുന്നു, ബാക്കിയുള്ളവരെ പോലെ. എന്നാൽ എൻ്റെ സഹജാവബോധം അവനിൽ നിന്ന് തിരിഞ്ഞ് പറയുക എന്നതാണ്, ‘ഇത് എന്തിന് ബൈബിളിൽ വേണം?’ ദൈവം അത് ചെയ്യുന്നില്ല.

നാമെല്ലാവരും കുറവുള്ളവരാണ് എന്നതാണ് യാഥാർത്ഥ്യം. സോളമൻ്റെ രചനകളെ നമ്മൾ അടിച്ചേൽപ്പിക്കുകയാണെങ്കിൽ, ദാവീദിൻ്റെ സങ്കീർത്തനങ്ങളും നാം അടിച്ചുവിടരുത്, ബത്‌ഷേബയുമായുള്ള ബന്ധത്തിൽ വ്യഭിചാരവും കൊലപാതകവും ചെയ്തു? പരാജയങ്ങൾക്കിടയിലും ആളുകളെ അനുഗ്രഹിക്കാനും ഉപയോഗിക്കാനും ദൈവം തയ്യാറായില്ലെങ്കിൽ, അബ്രഹാമിൻ്റെ അർദ്ധസത്യങ്ങൾ അവൻ്റെ ഭാര്യയെ കുറഞ്ഞത് രണ്ട് തവണയെങ്കിലും നഷ്ടപ്പെടുത്തുമായിരുന്നു., മോശെ’ ഈജിപ്ഷ്യൻ്റെ കൊലപാതകം അവനെ ജീവിതകാലം മുഴുവൻ പലായനം ചെയ്യുമായിരുന്നു, പത്രോസിൻ്റെ നിഷേധം അവൻ്റെ ശുശ്രൂഷയുടെ അവസാനമാകുമായിരുന്നു, പൗലോസ് ഒരിക്കലും ആരംഭിക്കില്ല, മർക്കോസ് തൻ്റെ സുവിശേഷം എഴുതിയിട്ടില്ല, പരാമർശിക്കാൻ ചിലത് മാത്രം. നമ്മൾ അവരെയെല്ലാം കണക്കിലെടുത്താൽ, ഫലം ബൈബിൾ ഇല്ലായിരുന്നു, യേശുവില്ല, പ്രത്യാശയില്ല.

എന്നാൽ ആളുകൾ പരാജയപ്പെടുമ്പോൾ ദൈവം അവരെ എഴുതിത്തള്ളുന്നില്ല. അവരുടെ മുൻകാല സത്പ്രവൃത്തികൾ അവർ വീണതിനു ​​ശേഷവും നമുക്ക് സാക്ഷ്യമായി നിലകൊള്ളുന്നു. എളിമയുള്ള ഒരു ഹൃദയത്തെ ദൈവം കണ്ടെത്തുന്നിടത്ത്, ഡേവിഡിൻ്റെയോ പത്രോസിൻ്റെയോ പോലെ, ആ വ്യക്തിയെ എഴുതിത്തള്ളാനും ചരിത്രത്തിൻ്റെ പിന്നാമ്പുറങ്ങളിലേക്ക് അവരെ ഏൽപ്പിക്കാനും ഞങ്ങൾ ചായ്‌വുള്ളവരാണെങ്കിലും, അവ എടുത്ത് വീണ്ടും ശക്തമായി ഉപയോഗിക്കാൻ അവൻ തയ്യാറാണ്.