Cén fáth go bhfolaíonn Dia é féin uainn? Is ceist í atá curtha, ní hamháin ag agnostic agus aindiachaithe, ach is iomaí duine ina fhiosraitheoir díomách agus fiú ag go leor creidmhigh, frustrachas ar neamh-inrochtaineacht dealraitheach Dé agus freagraí á lorg acu ar cheist faoi leith.

Caithfidh sé a bheith soiléir dúinn go léir go bhfuil Dia, más é Sé an cruthaitheoir de gach a bhfuil ann, ba chóir go mbeadh sé in ann a láithreacht agus a réaltacht a thaispeáint ar shlí a chuirfeadh ceist a bheith ann gan amhras réasúnach. Mar sin cén fáth nach ndéanann sé?

Tá an freagra casta. Cínte, is féidir a rá le réasún nach bhfuil aon fhreagra amháin atá oiriúnach do gach cás, ar bith níos mó ná níl ach aon chúis amháin a d’fhéadfadh go roghnódh tú teagmháil le duine ar leith a sheachaint ag aon am ar leith. mar sin féin, Ba mhaith liom príomhsmaoineamh amháin a thairiscint a chabhróidh lenár dtuiscint ar an gceist seo.

Is é an Sprioc Grá

Creidim go bhfuil baint ag bun an ábhair leis an rud amháin is mó atá ag Dia – grá. Deir an Bíobla go bhfuil Dia tá grá. Ach cén fáth go gcuirfeadh sé seo le Dia é féin a cheilt?

Smaoinigh ar cad a tharlódh dá mbeadh tú díreach ag siúl amach as dáileoir airgid, agus stop seanfhear scealpach ort ag iarraidh ort scaradh le cuid den taos sin atá líonta agat i do sparán. B'fhéidir go mbeadh tú, agus b'fhéidir nach mbeadh, ag brath ar leibhéal do chomhbhá dó. Ach má thug tú faoi deara ansin an bairille gunna ag díriú go díreach ar do lár-ríom beidh mé barántas sin, ach amháin má bhí tú i do shaineolaí féinchosanta nó thar a bheith righin, bheadh ​​tú sásta gach rud atá i do sparán a thabhairt dó. Ach is dócha nach mbeadh smál an ghrá i do ghníomhartha.

Is é croílár an ghrá go bhfuil sé a deonach ag tabhairt a bhfuil tú agus a bhfuil do dhuine eile. Má thugann tú toisc go bhfuil tú iallach, nó fiú toisc go bhfuil tú díreach coinníollaithe é sin a dhéanamh, ní grá é.

I bhfolach chun muid a chur saor in aisce

Mar sin cad a bhaineann sé seo le Dia a chur i bhfolach? Is é an rud mar gheall ar an gunna gur bagairt beagnach dosheachanta é do do leas amach anseo mura gcomhlíonann tú an t-iarratas. Ach má tá Dia i ndáiríre uilechumhachtach, fios do gach smaoinimh agus gníomh, ansin Sé tá dosheachanta; Is é an ‘Deartháir Mór’ deiridh é’ - ag faire ort i gcónaí, pé áit a bhfuil tú. D’fhéadfadh sochaí Utopian a bheith mar thoradh air seo go deimhin, sa mhéid is nach mbeadh leomh ag éinne caighdeáin iompair Dé a shárú: ach an é an cineál sochaí ar mhaith leat a bheith mar chuid de?, agus cá mbeadh an grá?

Ach, murab ionann agus an tsochaí faireachais dreaded, áit a mbeadh an leigheas ach na ceamaraí a mhúchadh, Beidh Dia ann i gcónaí. Mar sin cad is féidir leis a dhéanamh ionas go mbeidh dóthain saoirse againn ár n-intinn féin a dhéanamh suas cad ba mhaith linn a dhéanamh, ach amháin trí é féin a dhéanamh neamhfheiceálach?

Faighimid an téama seo forbartha i go leor áiteanna ar fud an Bhíobla, ag tosú le Ádhamh agus Éabha (Genesis 3:1-10), áit ar léir gur ghéill siad do ghaiscí na nathair san eatramh idir a dteagmhálacha le Dia. Agus tugann an chéad sampla seo amach taobh smeach na ceiste freisin: déanann an fear sin iarracht a chuntasacht féin a sheachaint trí dhul i bhfolach ar Dhia.

A thabhairt dúinn seomra a chur i bhfolach

I soiscéal Eoin cuireann Íosa ar an mbealach seo é: “Seo é an breithiúnas, go bhfuil an solas tagtha isteach sa domhan, agus bhí grá ag fir don dorchadas seachas don solas; óir ba olc a n-oibreacha. Óir gach duine a dhéanann olc is fuath leis an solas, agus ní thagann sé chun solais, ar eagla go nochtfaí a shaothair. Ach an té a dhéanann an fhírinne, tagann sé chun solais, go nochtfar a shaothair, go bhfuil siad déanta i nDia.” (John 3:19-21.)

Ar ndóigh, i bhfolach ó shíor-láthair, Is gníomh idiocy loighciúil é uile-eolas Dé: ionas go dtabharfaidh Dia tomhas réasúnta saoirse dúinn caithfidh sé é seo a dhéanamh sa chaoi is go gceadaíonn sé dúinn rogha a dhéanamh gan aitheantas a thabhairt dá bhfuil ann dá mba mhian linn é sin a dhéanamh..

Tá dóibh siúd a thugann aire

Ar an lámh eile, tá sé riachtanach freisin go bhfágfadh Dia neart leideanna dúinn agus é féin a dhéanamh inrochtana dóibh siúd ar mian leo aithne a chur air.

Mar a deir an salmóir, “Dearbhaíonn na flaithis glóir Dé. Léiríonn an Fairsinge a lámh oibre. Lá i ndiaidh lae cuireann siad an chaint amach, agus oíche i ndiaidh oíche taispeánann siad eolas. Níl aon chaint ná teanga ann, áit nach gcloistear a nguth.” (Psalm 19:1-3.) Is clue sách mór é an Cruinne: gan trácht ar theistiméireachtaí leanúnacha daoine ar fhreagraí míorúla ar urnaí. Agus tugann Íosa dearbhú dúinn freisin, “Fiafraigh, agus tabharfar duit é. Iarracht, agus gheobhaidh tú. Cnoc Mhuire, agus osclófar duit é. Faigheann gach duine a iarrann. An té a lorgaíonn faigheann sé. Don té a bhuailfidh é, osclófar é.” (Matthew 7:7-8.)

Ach i ndúnadh (do anois), lig dom a aibhsiú arís nach míniú iomlán é seo ar an bhfáth go bhfeictear uaireanta nach bhfuil Dia ann, nó go bhfuil sé go hiomlán indifferent dúinn. Tagann roinnt de na saincheisteanna eile seo chun solais i ndáiríre in Amhrán Sholaimh, agus pléim iad sa leabhar, ‘Arna chlaochlú ag Grá.’ ach, má tá tuilleadh ceisteanna agat, bíodh leisce ort trácht a dhéanamh.