Cén Fáth a Bhfuil Táimid ag Fanacht?

I dtrácht ar mo phostáil, ‘Cén fáth go bhfuil Dia Folaigh,’ Judy (mo bhean chéile, i ndáiríre) dúirt sé sin, “b'fhéidir go mbeadh ort a iarraidh, lorg agus cnag ar feadh tamaill mhaith sula n-osclaíonn an doras mar caithfidh tú a bheith réidh le glacadh agus gníomhú nuair a osclaítear é.”

Is féidir le formhór na ndaoine a d'iarr Dia riamh smaoineamh ar amanna a bhfuil siad ag caoineadh, “Má tá tú ann, cén fáth nach dtaispeánann tú dom? Tá mé anseo agus ba mhaith liom a fháil amach!” Agus níor tharla aon rud. Ní uair amháin; ní faoi dhó; ní hamháin ar feadh cúpla nóiméad: ach uaireanta chomh fada sin go ndearna tú dearmad ar a d'iarr tú riamh.

Tá dhá cheann de na freagraí stoic ar an gceist seo, “Toisc nach bhfuil tú réidh,” agus, “Toisc nach bhfuil tú fíor ó chroí.” Ach is minic a fhreagróidh iad siúd a d'iarr, “Níl aon smaoineamh agat cé chomh réidh agus a bhí mé agus cé chomh géarchúiseach ba mhian liom a fháil amach.” Agus tá sé sin fíor. Is é is dóichí go nglaofaidh daoine amach ar Dhia in amanna dian-éadóchais; agus is minic a d'fhéadfaidís é sin a dhéanamh le fonn agus le fonn athraithe a théann i bhfad níos doimhne ná rud ar bith a mhothaigh siad riamh cheana. Ach ní i gcónaí a thaispeánann Dia nuair a smaoinímid gur cheart dó. Agus ní cosúil go bhfuil sé cothrom. Mar sin, cén fáth go bhfuil sé?

Is iad na príomhcheisteanna anseo ná am, athrú agus nádúr na rogha. Ar bhealaí áirithe tá Dia agus daoine an-difriúil. Tá Dia síoraí: Bhí sé ann i gcónaí agus beidh i gcónaí. muid, ar an láimh eile atá díreach ag tosú amach ar an cosán a bheith síoraí (Is é sin, má chreideann tú sa bheatha tar éis bháis: mura bhfuil, tá muid ar cosán an-ghearr ó chách go dearmad). Tá ár mbraistint ama bunaithe ar a bhfuil taithí againn air go dtí seo. Is cuimhin liom go maith a bheith ag smaoineamh mar leanbh an n-éireoidh liom a bheith i mo dhuine fásta go deo, agus bhí faitíos orm cá fhad a bheadh ​​sé go dtí mo chéad bhreithlá eile. Anois, at the age of 67, I’m shocked by the speed at which months, years and even decades seem to be slipping by. From His perspective, God must have a very relaxed attitude to time… (I started to go off into philosophical speculation as to the nature of time at this point: but quickly realised I was going too far off topic. Some other time, maybe.)

The next point is that the passage of time changes our perceptions and it changes us. When God looks at our lives, he sees our past, present and future as an entire process, by which we have matured from one tiny cell into the incredibly complex person who is now reading this message and onward into the future that is still unknown to us. muid, ar an láimh eile, live in the ‘now’ agus, naturally speaking, gan ach ár gcuimhní cinn agus ár gcumhachtaí réasúnaíochta agus tuar chun sinn a threorú. Ní mise an duine a raibh mé i mo dhéagóir óg; agus ní mise fós an duine ba mhaith liom a bheith ná an duine a d'fhéadfainn a bheith murach é (má dhéanaim na roghanna míchearta, ag géilleadh do na brúnna míchearta amach anseo nach bhfeicim fós). Mar sin nuair a deirim, “táim réidh,” “Tá mé ó chroí,” – fiú, “Is breá liom tú,” – Nílim ag rá ach i ndáiríre, “… i gcomparáid leis an mbealach a mhothaigh mé roimhe seo agus cad is féidir liom a thuar maidir lena bhfuil amach romhainn.

Tugann sé seo go dtí an tríú pointe mé, nádúr rogha an duine. Ní gnóthaí meandracha aon cheann dár roghanna. Roinnt roghanna reflex,’ cosúil le lacha chun rud a sheachaint atá ar tí bualadh leat san aghaidh, chomh gasta sin nach mbíonn aon am smaoinimh dáiríre i gceist againn. Ach an chuid is mó, even of our so-called ‘snap’ decisions, are not the result of a single moment’s thought so much as the tipping point of a long process of value system and judgement formation. Very few of our decisions take us instantly and irretrievably over a point of no return. In most cases we need to decide upon a course of action and then persist in that decision for a long enough period of time to bring about the desired change. Persisting in that decision changes both us and our circumstances; as also does not persisting or procrastinating.

I have often wished that, the day I gave my life to Jesus, it could have been the end of the matter. That from then on I would have had no further wish to ‘do my own thing’ seachas Dia, agus gan aon eagla roimh cad a d'fhéadfadh duine ar bith smaoineamh orm nó a dhéanamh dom mar gheall ar an gcinneadh sin. Ach ní mar sin atá. Cé gurb é an cinneadh sin an cinneadh fíor-mhór i mo shaol, ag breathnú siar, Ní raibh aiféala orm riamh, Tá dúshlán laethúil á thabhairt dom fós ag na himpleachtaí a bhaineann leis. Agus is minic a theipeann orm. Tá mé fós ag foghlaim a bheith níos réidh, toilteanach agus ocras ar chaidreamh níos dlúithe le Dia ná riamh.

Nuair a deirimid le Dia táimid réidh agus ba mhaith linn a fháil amach, táimid ag labhairt ón dearcadh teoranta atá againn. Ach feiceann Dia cad a bheidh ag teastáil ó ár gcinntí – agus cé chomh réidh agus atáimid i ndáiríre – i bhfad níos soiléire ná mar a dhéanaimid. Tá sé ag iarraidh go n-éireoidh linn: ach tá a fhios aige freisin gurb é taithí na frustrachais agus na teipe a spreagfaidh muid ar deireadh thiar chun rathúlacht níos fearr a bhaint amach. Mar sin, mar a thug Judy faoi deara, b'fhéidir go mbeadh ort go deimhin “fiafraigh, lorg agus cnag ar feadh tamaill mhaith sula n-osclaíonn an doras;” mar tá a fhios ag Dia, níos fearr ná mar a dhéanann tú, cad iad na dúshláin ba chóir duit a bheith réidh chun aghaidh a thabhairt orthu nuair a dhéanann sé.

Sleachta chun machnamh a dhéanamh: John 13:33-38&14:1-9, 21:15-19.