Neamh-inghlacthacht an tSoiscéil

An ‘órú an lile’ glacann an smaoineamh leis go ndearna teagasc an chrosaireachta agus an aiséirí an soiscéal níos tarraingtí: é ní raibh.

Pól, ag scríobh 1 Corantaigh thart ar AD 55, tuairimí: ‘Éilíonn Giúdaigh comharthaí míorúla agus bíonn na Gréagaigh ar lorg eagna, ach seanmóir againn Críost céasadh: ceap magaidh do Ghiúdaigh agus amaideacht do na Gintlithe,’ (1 Cor 1:22-3). Mar sin tuairim mheáite Phóil (a cheaptar go raibh sé ar dhuine de na daoine ba mhó a mhol straitéis dá leithéid) is é sin gur droch-smaoineamh a bhí ann. Tá sé seo le feiceáil go soiléir i bhfreagra an tslua ar theachtaireacht Phóil san Aithin. Chomh fada agus a labhair sé i dtéarmaí fealsúnachta, d'éist siad; ach chomh luath agus a luaigh sé an aiséirí, thosaigh siad ag magadh (Gníomhartha 17:32).

Go deimhin, Bhí i bhfad níos mó tarraingte ag an gnosticism do smaointeoirí Gréagacha: ach chuir an eaglais go tréan i gcoinne an teagaisc seo nuair a rinneadh iarracht é a thabhairt isteach.

Bhí gá le aiséirí chun Dia a dhéanamh de, dá uireasa ní bheadh ​​aon chreideamh nua ann.

Ní beart margaíochta cliste é Íosa a dhéanamh amach mar an t-aon Mhac fíor don aon Dia fíor. Thug sé seo coimhlint dhíreach dóibh leis na Rómhánaigh araon (a mheas aon duine nach n-adhradh Caesar mar aindiachaí) agus na Giúdaigh (a mheas sé mar blasphemy).

Mar an gcéanna, Ba bhac mór do na Giúdaigh an Meisias a céasadh, mar bhí siad cinnte nach bhfaigheadh ​​Meisias bás choíche (Bheadh ​​seans i bhfad níos fearr ag Íosa mar fháidh dúnmharaithe – bhí neart acu sin!). Bhain fadhb den chineál céanna le cultúr na Gréige freisin: ba tréith an-mheasartha í ísealúlacht – ach d'eiseamláir Íosa é mar an té a tháinig chun báis ar son uile shile an tsaoil seo. Agus an gobharnóir Rómhánach á léiriú mar an té a, ag a laige, níorbh fhéidir leis an gceartas iomlán a bhaint amach, go díreach a thabharfadh na Rómhánaigh iad!

Fós féin, i bhfad ó ais-pedalling nó softening teachtaireacht an chrosaire, Dearbhaíonn Pól ina dhara litir chuig na Corantaigh, scríofa thart ar bhliain tar éis an chéad: ‘Agus mé, bhráithre, nuair a tháinig mé chugat, níor tháinig sé le barr feabhais cainte nó eagna, ag cur in iúl daoibh teistiméireacht Dé. óir ní raibh a fhios agam aon ní in bhur measc, Íosa Críost a shábháil, agus céasadh é.’ (1 Cor 2:1).

Ar ais go príomhalt.