Is minic a thugtar ar Iremiah fáidh ‘doom and gloom’.’ Fós féin, i lár sliocht ag séanadh peacaí Iosrael agus ag tabhairt foláirimh faoi bhreithiúnas a theacht, faighimid an spreagadh seo:

Mar seo a deir an Tiarna: “Ná glóireodh an duine ciallmhar ina eagna, Ná glóireodh an fear cumhachtach ina neart, Ná lig don duine saibhir glóir ina shaibhreas; Ach an té a thugann glóir don ghlóir seo, Go dtuigeann sé agus go bhfuil aithne aige orm, Go bhfuil mé an Tiarna, ag cleachtadh grámhar, breithiúnas, agus fíréantacht ar domhan. Óir is aoibheann liom iad seo,” a deir an Tiarna. (Jeremiah 9:23-4).

Tá an dá véarsa seo cosúil le forógra maidir le fíorfhoinse an chomhlíonta sa bheatha agus le clár oibre Dé chun sinn a thabhairt isteach san áit sin..

Foinse an Fhíorchomhlíonta

Muinín Bréagach

Tosaíonn an sliocht seo trí thrí réimse a aithint a bhfuil claonadh againn go nádúrtha ár muinín a chur iontu: eagna, cumhacht agus saibhreas. Breathnaímid go hinstineach suas orthu siúd a fheictear dúinn a bheith rathúil sna réimsí seo; agus, dá airde is féidir linn ardú ina rátálacha rathúlachta, is ea is mó a cheapann muid go bhfuil ‘sroichte againn.’ Ach tá an eagna dothuigthe (bíonn níos mó ceisteanna mar thoradh air i gcónaí); tá an chumhacht neamhbhuan (fiú an mightiest titim sa deireadh); saibhreas, fiú agus iad fós caite, fágfaidh sé an croí díomá nó cumha ar feadh níos mó. Agus, cé go bhféadfaimis go leor réimsí eile a d’fhéadfadh a bheith bainte amach ag an duine a ainmniú, tá siad go léir chomh neamhbhuan leis an saol féin.

Mar Sholamón, a raibh eagna aige, Rinne cumhacht agus saibhreas go flúirseach gearán faoi dheireadh agus é ag druidim le deireadh a shaoil: “Gan brí! Gan brí! … Utterly gan bhrí! Tá gach rud gan brí.” (Ecclesiastes 1:2 NIV)

Ag Lorg Croí Dé

Níl ach bealach amháin ann inar féidir linn neamhbhuan an tsaoil a shárú; agus is é sin trí fhoinse agus cuspóir ár mbeatha a fháil i gceann nach bhfuil faoi réir báis agus meath. Chonaic Solamh é seo freisin, agus i gcrích:

Seo deireadh an scéil. Tá gach rud cloiste. Eagla Dé, agus coinnigh a orduithe; óir is é seo an dualgas iomlán an duine. Óir tabharfaidh Dia gach saothar chun breithiúnais, le gach rud i bhfolach, cibé an bhfuil sé go maith, nó an bhfuil sé olc. (Ecclesiastes 12:13-14)

Ach bhí caidreamh Sholaimh le Dia easnamhach. Sna blianta roimhe sin bhí sé ag lorg Dé agus chonaic sé fís iontach de chumhacht fuascailte agus aisiríoch Dé, mar a léirítear ina ‘Amhrán Amhrán iontach.’ Ach rinne sé faillí ar a chaidreamh féin le Dia agus é ar thóir an fhéinchomhlíonta, conarthaí a chruthú trí mhná céile iasachta a phósadh agus scrínte a thógáil dá ndéithe (1 Kings 11:4-13). Agus, leis an oiread sin mná céile a shásamh, Is mór an t-amhras, ar an drochuair, an mbeadh cuid mhór dá bhunghrá dóibh tar éis maireachtáil. Mar sin d’éirigh sé meáite ar an ngné bhreithiúnach de phearsa Dé agus chaill sé radharc ar a chroí fíor agus a chuspóir dár saol.

Clár oibre Dé

Ach Ieremiah, cé go bhfuil sé timpeallaithe ag éilliú agus uaireanta in éadóchas dorcha, choinnigh sé a chroí oscailte do Dhia; agus fiú ag am den sórt sin bhí sé in ann a fháil ar an nochtadh iontach de charachtar agus cuspóir Dé:

Ach an té a thugann glóir don ghlóir seo, Go dtuigeann sé agus go bhfuil aithne aige orm, Go bhfuil mé an Tiarna, ag cleachtadh grámhar, breithiúnas, agus fíréantacht ar domhan. Óir is aoibheann liom iad seo,” a deir an Tiarna. (Jeremiah 9:23-4).

Tá trí chéim i gclár oibre Dé dár saol, mar a léirítear i dtrí thréith na grámhara, breithiúnas, agus righteousness a luadh thuas. Glacadh iad seo, aithrí agus claochlú.

Glacadh

Is é an chéad rud is mian le Dia go mbeadh a fhios againn, is cuma cad atá déanta againn, Is breá leis fós agus glacann sé linn díreach mar atáimid.

Tá caidreamh Dé leis an duine marcáilte i gcónaí le cineáltas grámhar. Fiú nuair a bhí Ádhamh díreach tar éis tús a chur le stair bhrónach iomlán na ceannairce daonna, Ba é ceann de na chéad ghníomhartha a rinne Dia ná cuidiú leis culaith éadaigh níos fearr a dhéanamh (Genesis 3:21).

Déanaimid an botún agus muid ag smaoineamh go bhfuil Dia ‘amach chun sinn a bhaint amach’ nuair a bheidh an éagóir déanta againn agus nuair a smaoinímid go gcaithfimid é a chur ina cheart ar bhealach éigin sula mbeadh fonn orainn teacht air. Ach glaonn Dia orainn teacht díreach mar atá muid agus geallann sé gan sinn a iompú (John 6:37). (Is í an fhírinne ná nach bhféadfaimis é a chur ina cheart ar aon nós – féach Isaiah 64:6 & Luke 17:10.)

jesus’ aireacht tipiciúil seo.

Nuair a chonaic na Fairisínigh é, dúirt siad lena dheisceabail, “Cén fáth a n-itheann do mhúinteoir le bailitheoirí cánach agus peacaigh?”
Nuair a chuala Íosa é, ar seisean leo, “Iad siúd atá sláintiúil níl aon ghá le dochtúir, ach déanann siad siúd atá tinn. Ach téann tú agus foghlaim cad a chiallaíonn sé seo: ‘Is mian liom trócaire, agus ní íobairt,’ óir níor tháinig mé chun na fíréan a ghlaoch, ach peacaigh chun aithrí.” (Matthew 9:11-13)

Aithrí

Treoraíonn focail Íosa sinn go dtí an chéad chéim thábhachtach eile. Déanfaidh Dia breithiúnas ar pheaca. ach, níl a bhreithiúnas dírithe orainne: ach ag ár bpeacaí. Tá sé ag iarraidh sinn a scaradh uathu ionas gur féidir linn a bheith saor óna n-iarmhairtí.

Tá difríocht mhór idir Dia agus Satan ina leith seo. An t-ainm, ‘Satan,’ ciallaíonn ‘an Cúisitheoir.’ Is é a chuspóir sinn a dhaoradh: le go n-airímid chomh hiomlán do-ghlactha agus gan fiúntas go gcaillfimid dóchas agus nach n-iompóimid go deo ar Dhia. Ach tá cuspóir Dé fuascailte. Tá sé ag iarraidh orainn ár bpeacaí a fheiceáil ar an mbealach a fheiceann sé é, ionas go mbeidh muid ag dúil go mór le hathrú. Agus nuair a dhéanaimid, Tá sé ann chun é a dhéanamh.

Ach ‘Ceartas,’ mar a théann an seanfhocal, ‘ní hamháin sin a dhéanamh: ní mór a fheiceáil go bhfuil sé á dhéanamh.’ Nuair a fuair Íosa bás ar an chros tharla idirbheart. Ghlac sé air féin iarmhairtí na bpeacaí go léir a rinneamar riamh. (Ní féidir linn fiú i ndáiríre tosú a shamhlú cad é mar a bhí – pian is mó ná na pianta go léir a d'fhulaing aon duine riamh mar thoradh ar an bpeaca. Bheadh ​​​​an flogging agus na tairní rud ar bith i gcomparáid.)

Ar son an té nach raibh a fhios aige aon pheaca rinne sé peaca ar ár son; ionnus go ndéanfaimís ceartas Dé annsan. (2 Corinthians 5:21)

Claochlú

Is é an toradh a bhíonn air sin ná go mbíonn fíréantacht Dé mar chuid dár nádúr freisin, agus táimid claochlaithe. Tá muid saor ó chumhacht an pheaca inár saol trí chumhacht chónaithe an Spioraid Naoimh agus cuirtear ar ár gcumas saolta an ghrá a chaitheamh a rachaidh i bhfeidhm ar fiú an tsochaí ina mairimid..

arsa Peadar leo, “Déan aithrí, agus a bhaisteadh, gach duine agaibh, in ainm Íosa Críost chun maithiúnas na bpeacaí, agus gheobhaidh sibh bronntanas an Spioraid Naoimh. óir atá an ghealladh dhuit, agus do do pháistí, agus do chách atá i bhfad uait, a mhéid a ghlaoidh an Tiarna ár nDia chuige féin.”

Le go leor focail eile thug sé fianaise, agus spreag sé iad, ag rá, “Sábháil sibh féin ón nglúin cham seo!” Ansin baisteadh iad siúd a fuair a bhriathar go sásta. Cuireadh isteach an lá sin timpeall trí mhíle anam.

Lean siad go seasta i dteagasc agus i gcomhluadar na n-aspal, i mbriseadh an aráin, agus paidir. Tháinig eagla ar gach anam, agus rinneadh mórán iontais agus comharthaí trí na haspail. Bhí gach a chreid le chéile, agus bhí gach ní i gcoiteann. Dhíol siad a sealúchais agus a n-earraí, agus dáileadh ar chách iad, de réir mar a bhí gá ag éinne. Lá i ndiaidh lae, ag leanúint go seasta d'aon toil sa teampall, agus arán a bhriseadh sa bhaile, ghlacadar a mbiadh le h-áthas agus le h-aonacht chroidhe, ag moladh Dé, agus fabhar a bheith aige leis an bpobal go léir. (Acts 2:38-47)