Literatura rabiniczna.

Wiadomo, że konflikt między Żydami a chrześcijanami spowodował utratę szeregu wzmianek o Jezusie, które istniały wcześniej w literaturze żydowskiej. Strata ta następowała stopniowo przez długi okres czasu, sięgający aż do drugiego tysiąclecia, czasami poprzez wymuszone niszczenie obraźliwych tekstów, a czasami w wyniku półdobrowolnego tłumienia inspirowanego obawą przed reakcją chrześcijan. Z drugiej strony, w miarę upływu czasu, do późniejszych dokumentów dodano kilka bardziej fantazyjnych historii. Istnieje wiele fragmentów, Jednakże, które większość uczonych chrześcijańskich i żydowskich uważa za autentyczne wczesne wzmianki o Jezusie. Niektóre z nich podano poniżej.

Powieszenie Jeszu

Talmud babiloński jest kompilacją wcześniejszych tradycji żydowskich, które w tym okresie uzyskały ostateczną formę 200 – 500 OGŁOSZENIE. Sanhedryn 43a zawiera „baraitę”, komentarz pochodzący z okresu tannaickiego (70 – 200 OGŁOSZENIE), co brzmi następująco:

„Tego uczono: W wigilię Paschy powieszono Jeszu. I wyszedł spiker, przed nim, przez czterdzieści dni (powiedzenie): “Zostanie ukamienowany, ponieważ uprawiał czary, zwodził i sprowadził Izraela na manowce. Każdy, kto wie coś na jego korzyść, niech przyjdzie i wstawi się za nim.” Ale, nie znalazłszy nic na jego korzyść, powiesili go w wigilię Paschy.’

Zauważ, że „powieszony”.’ był terminem używanym do opisania zarówno powieszenia, jakie znamy, jak i ukrzyżowania. Jezus’ to inna forma imienia, 'Jezus.’ Wielu żydowskich uczonych zaprzeczyło, że jest to odniesienie do Chrystusa: znaleziono jednak wiele rękopisów datowanych mniej więcej na okres cenzury chrześcijańskiej w XIII wieku. Niektóre z nich mówią wprost, „Jeszu Nazarejczyk”: podczas gdy w innych nazwa, (lub nawet cały fragment) został zasłonięty lub usunięty, pozostawiając widoczne szczeliny o równoważnej długości. Przydatne podsumowanie tych odmian można znaleźć tutaj: Jezus w Talmudzie – Wikipedia. Dużo bardziej szczegółowa analiza, przedstawione z chrześcijańskiego punktu widzenia, ale zawierające obraz ocenzurowanego fragmentu rękopisu monachijskiego, można znaleźć tutaj: “Proces Jezusa z Nazaretu w nieocenzurowanym Talmudzie,” autorstwa Davida Instone-Brewera.

Oczekiwalibyśmy, że źródło żydowskie przedstawi Jezusa w wysoce negatywnym świetle, a władze żydowskie w pozytywnym: lecz oskarżenie o czary potwierdza relacje Nowego Testamentu, w którym zapisano, że uczeni w Piśmie i faryzeusze twierdzili, że za pośrednictwem „Belzebuba” wypędzał on demony, książę demonów. Nawiązanie do powyższej proklamacji może odbić się echem w ewangelicznej wzmiance o tym, że władze planowały jego aresztowanie (Jan 11:57).

Podążając za tym fragmentem, nauczyciel z końca III wieku zwany „Ullah”., dodaje komentarz:

– Czy uwierzyłbyś, że tak gorliwie szukano dla niego jakiejkolwiek obrony?? Był oszustem, i mówi Miłosierny: “Nie oszczędzisz go, i nie będziesz go ukrywał.” Z Jezusem było inaczej, bo był blisko królestwa królewskiego.’

Herezja rabina Eliezera’

Zarówno Talmud babiloński, Abodah Zarah 165, 17A, i Toseftę, Hullin 2.24, zawierają wersje zdarzenia, w związku z którym aresztowano rabina Eliezera Minuta (Herezja) i skierowany do Prokuratora Cywilnego. Po jego uniewinnieniu, jeden z jego uczniów sugeruje, że prawdopodobnie został oskarżony o to, ponieważ w pewnym momencie upodobał sobie słowo herezji, wywołując następującą reakcję:

Akibę, przypomniałeś mi! Pewnego razu szedłem górnym rynkiem Seforis i znalazłem jednego z uczniów Jezusa z Nazaretu, a Jakub z Kefar Sekanya miał na imię. Powiedział mi, Jest to zapisane w Twoim Prawie, “Nie będziesz przynosił najmu nierządnicy, itp.” Co trzeba było z tym zrobić – latrynę dla Najwyższego Kapłana? Ale nic nie odpowiedziałem. Powiedział mi, Tak mnie nauczył Jezus z Nazaretu: “Bo z zapłaty nierządnicy ich zebrała, i do wynajęcia nierządnicy powrócą”; pochodzą z miejsca brudu, i na miejsce brudu pójdą. I to powiedzenie mnie zadowoliło, i z tego powodu zostałem aresztowany Herezja. I przekroczyłem to, co jest napisane w Prawie: “Trzymaj się od niej z daleka” – to jest Herezja; “i nie zbliżaj się do drzwi jej domu” – to jest rząd cywilny.

Jakub cytuje fragment Księgi Powtórzonego Prawa 23:18, który zabrania składania pieniędzy uzyskanych w niewłaściwy sposób jako ofiarę dla Boga, i sugeruje, że alternatywnym zastosowaniem byłoby zbudowanie latryny (rozwiązanie typowo żydowskie, przypomina decyzję o wykorzystaniu „krwawych pieniędzy”.’ od Jezusa’ zdrada, żeby kupić cmentarz dla obcokrajowców). Na poparcie tego przytacza Jezusa, który najwyraźniej zacytował część Micheasza 1:7 (w rzeczywistości ostrzeżenie przed nadchodzącym sądem przeciwko bałwochwalstwu i niemoralności), po których następują słowa, „Przychodzą z miejsca brudu, i na miejsce brudu pójdą.’ Nie wiemy jednak, czy Jakub powinien cytować Jezusa’ słowa w odpowiedzi na jakieś aktualne wydarzenie lub używając ich w przenośni. To drugie użycie często odbiegało od dosłownego znaczenia powiedzenia, jak w przypadku użycia Przysłów przez rabina Eliezera 5:8 na końcu przejścia.

Na wczesny charakter tej wzmianki wskazuje zarówno twierdzenie Jakuba, jakoby uczył go sam Jezus, oraz pozornie przyjacielski dialog między rabinem a chrześcijaninem. Uczeni datują proces rabina Eliezera na ok 95 OGŁOSZENIE, i wcześniejsza rozmowa z ok 60 AD dalej.

„Taki-ktoś’

Aby nie wywołać gniewu chrześcijan, wiadomo, że jest wiele odniesień do Jezusa’ nazwa została zmieniona na „Taki-ten-one”.’ Wśród nich są takie, które uczeni uznają za stosunkowo wczesne pochodzenie. Na przykład, co następuje z Miszny, Jebamot 4.13 (także Talmud babiloński, Jebamot 49b):

R. – powiedział Szymeon ben Azzai: „Znalazłem w Jerozolimie księgę genealogiczną, w której jest zapisany, Taki jest bękartem cudzołożnicy; aby potwierdzić słowa rabina Jehoszui.’

R. Szymeon ben „Azzai żył ok. 100 r. n.e. i był uczniem R. Jehoszua.

Jeszua ben Pantera

Istnieje również wiele odniesień do Jezusa jako „ben Pantera”.’ (Syn Pantery).

Na przykład, kilka dokumentów (w tym Talmud jerozolimski i babiloński oraz Tosefta, Hullin 2.22.) opowiedz historię jak, kiedy rabin Elazar ben Damah został ukąszony przez węża, przyszedł człowiek o imieniu Jakub, aby go uzdrowić w imieniu „Jeszua ben Pantera”, ale inny rabin odmówił mu przyjęcia, zwany Izmaelem. Rabin Elazar zmarł, zanim spór mógł zostać rozstrzygnięty; co, jak utrzymywał rabin Izmael, było lepsze niż popadnięcie w błąd i pozwolenie Jakubowi, aby mu służył. Pomimo tragicznego wyniku tej sprawy, fragment ten dostarcza cennego potwierdzenia, że ​​chrześcijanie rzeczywiście praktykowali uzdrawianie w imię Jezusa.

Istnieje kilka teorii na temat pochodzenia „ben Pantera”. W języku hebrajskim, nazwa oznacza „Pantera”, ale w języku greckim jest podobne do „partenos”, co oznacza „dziewica”. Niektórzy uważają, że była to celowa gra słów, kpiąc z twierdzenia o narodzeniu z dziewicy. Orygenes, i inni po nim, twierdził, że Jezus przyjął imię od swojego dziadka, Ojciec Józefa, o którym mówiono, że nazywa się Pantera.

Chyba, że ​​nie ma dowodów na taką praktykę – i nawet wtedy musiałby to być jego dziadek ze strony matki.

Kolejna teoria, generalnie przeciwnicy chrześcijaństwa dają większą wiarę w fakty niż uczeni, czy to żydowski, czy chrześcijański, jest to, że był nieślubnym synem rzymskiego żołnierza o tym imieniu. Wiadomo jednak, że ta historia krążyła wśród Żydów już w naszej ery 178, mogło mieć wcześniejsze pochodzenie. Jak wiadomo, nazwa ta była powszechna w siłach rzymskich, można go było łatwo wybrać losowo, ponieważ nikt nie był pewien, która „Pantera’ było o tym mowa. Mimo wszystko, gdyby Maria poczęła dziecko, zanim została właściwie poślubiona Józefowi, języki musiałyby machać!

Ale dlaczego plotki wyraźnie mówiły, że ojciec był rzymskim legionistą?

Jeśli szukamy potwierdzenia historycznego w źródłach żydowskich, co jest bardziej prawdopodobnym dowodem niż soczysta plotka taka jak ta?

Powrót do głównego artykułu.