We concluded Appendix A by noting that linguistic analysis leaves us with only 2 principal reasons for questioning the ‘forever’ interpretation of ‘aionios’ when considering Jesus’ descriptions of God’s judgment. The first of these is that we don’t like the implications.

మేము చాలా క్లిష్టమైన ప్రపంచంలో జీవిస్తున్నాము; చాలా క్లిష్టమైన, నిజానికి, ఎక్కువ సమయం మనం మన చర్యల యొక్క సంభావ్య పరిణామాలను మాత్రమే ఊహించగలము. And when we also attempt to factor in the concept of a potentially unending chain of consequences, stretching from now to eternity, we begin to confront the possibility of an unlimited liability for the potentially devastating consequences of what may have seemed to us, at the time, to be minor acts of negligence or self-interest.

నేను అనుకుంటున్నాను, ఉదాహరణకి, of a pastor I once met whose driving really scared me, so that I felt I should warn him of the risks he was taking. But misplaced respect caused me to remain silent. A few weeks later he was killed in a head-on collision; and the relief charity he had been running collapsed. How many productive years of this pastor’s life were lost? How many lives of those involved in that crash were wrecked by his untimely death? How many potential acts of mercy never happened? Did any of them turn against God or fail to hear and respond to the gospel? How will I feel in eternity when I discover all the consequences of my failure to speak out? Even if I’ve been told that I won’t be held accountable for the offence, how can I live without finding myself on a never-ending guilt trip? Especially since I’d been pre-warned of my responsibility? (చూడండి Ez 33:2-9.)

The possibility of finding ourselves in an everlasting state of conscious condemnation and regret is, frankly, so overwhelming that, if the choice were ours, we might well be inclined to prefer a state of instant annihilation. But would that be a just outcome? In effect, we are suggesting that it would be OK for someone to inflict unspeakable pain and suffering on others, and then quit this life without ever facing the consequences. I think it should be quite readily apparent to us all that this could not be described as ʻjusticeʼ.

కానీ, మరోవైపు, how can we be held responsible for the unforeseen consequences of such actions? మరియు మన నియంత్రణకు మించిన పరిస్థితులకు మనం బాధితులుగా ఉన్నందుకు మనల్ని ఎలా నిందించవచ్చు? నేను పేదరికంలో లేదా దుర్వినియోగంలో పెరిగి నేరం లేదా వ్యభిచారం వైపు మళ్లితే అది నా తప్పా: లేదా నేను సంపన్న పరోపకారి కుటుంబంలో పెరిగినట్లయితే అది నా ఘనత?

దానికి రండి, what real responsibility can I possibly have for what happens to those around me? Am I my brothers’ keeper? This sounds like a good opt-out: కానీ ఆదికాండము యొక్క ప్రారంభ అధ్యాయాలలో దేవుడు అటువంటి వాదనలు కొట్టివేయబడవని చాలా స్పష్టంగా చెప్పాడు. Look again at the original story of Cain and Abel…

The man knew Eve his wife. She conceived, and gave birth to Cain … Again she gave birth, to Cain’s brother Abel. Abel was a keeper of sheep, but Cain was a tiller of the ground. కాలం గడిచిపోయింది, it happened that Cain brought an offering to Yahweh from the fruit of the ground. Abel also brought some of the firstborn of his flock and of its fat. Yahweh respected Abel and his offering, but he didn’t respect Cain and his offering. Cain was very angry, and the expression on his face fell. Yahweh said to Cain, “నీకెందుకు కోపం? Why has the expression of your face fallen? If you do well, will it not be lifted up? If you don’t do well, sin crouches at the door. Its desire is for you, but you are to rule over it.” … It happened when they were in the field, that Cain rose up against Abel, his brother, and killed him. Yahweh said to Cain, “Where is Abel, your brother?” అన్నాడు, “నాకు తెలియదు. నేను నా సోదరుడి కీపర్‌ని?” Yahweh said, “ఏం చేశావు? The voice of your brother’s blood cries to me from the ground. Now you are cursed because of the ground, which has opened its mouth to receive your brother’s blood from your hand. ఇప్పటి నుండి, when you till the ground, it won’t yield its strength to you. You shall be a fugitive and a wanderer in the earth.” Cain said to Yahweh, “My punishment is greater than I can bear. ఇదిగో, you have driven me out this day from the surface of the ground. I will be hidden from your face, and I will be a fugitive and a wanderer in the earth. It will happen that whoever finds me will kill me.” Yahweh said to him, “Therefore whoever slays Cain, vengeance will be taken on him sevenfold.” Yahweh appointed a sign for Cain, lest any finding him should strike him.
(Genesis 4:1-15)

Notice that the issue which God highlights was not what kind of offering was made, nor who was first to make it: కానీ అది అందించబడిన హృదయ వైఖరి. Abel was thankful and not ashamed to follow Cain’s example in his own way: but Cain was competitive and resented being outdone. God didn’t spell out how this would lead to tragedy: but made it very clear what his problem was, and how to fix it.

But notice also that God does not permit others to usurp his role as the one true judge of the hearts of others. మనం పరస్పరం ఆధారపడే ప్రపంచంలో జీవిస్తున్నాము, మొదటి మరియు అన్నిటికంటే, held accountable to God for the deeper motivations of our own hearts and how they affect our relationships with God and man, మన వ్యక్తిగత పరిస్థితులలో సారూప్యతలు మరియు వ్యత్యాసాలతో సంబంధం లేకుండా.

I Am Guilty Too!

నేను రెండవ ప్రపంచ యుద్ధం తర్వాత పుట్టాను; మాజీ శత్రువులు మరోసారి స్నేహితులుగా మారడానికి ప్రయత్నించారు. కామిక్స్ మరియు చలనచిత్రాలు క్రమం తప్పకుండా 'మా వైపు' చిత్రీకరించబడతాయి’ హీరోలుగా మరియు శత్రువులు సూత్రం లేని విలన్‌లుగా: ఇంకా విభజన యొక్క రెండు వైపుల వ్యక్తుల ద్వారా గొప్ప మానవత్వం యొక్క ప్రదర్శనల గురించి కూడా కథలు చెప్పబడ్డాయి. కాబట్టి, యుద్ధకాలపు దురాగతాల ప్రత్యక్ష జ్ఞాపకం లేని యువకుడిగా, కొత్త పొత్తులు మరియు స్నేహాలు ఏర్పడుతున్నందున సయోధ్య స్ఫూర్తిని స్వీకరించడం చాలా సులభం అని నేను కనుగొన్నాను.

వారు చూసిన దారుణాల గురించి పెద్దలు మాట్లాడటం నేను చాలా అరుదుగా విన్నాను: కానీ ఎవరైనా చేసిన అరుదైన సందర్భాలలో, అది విట్రియాల్ యొక్క ఉడకబెట్టిన పులుసు చిందినట్లు ఉంది. జపనీయులచే తన భర్త హింసించబడిన ఒక మహిళ యొక్క ప్రతిస్పందన నాకు ప్రత్యేకంగా గుర్తుంది; ఎప్పుడు, యువ మంత్రిగా, నేను యేసు అని చెప్పడానికి ధైర్యం చేసాను’ హిట్లర్ చేసిన పాపాలను పూడ్చుకోవడానికి కూడా త్యాగం సరిపోయేది, అతను పశ్చాత్తాపపడాలి. ఆమెకు, ఇది దేవుని న్యాయాన్ని దూషించడమే.

నా ప్రవృత్తి సరైనదని నేను నమ్ముతూనే ఉన్నాను; అన్ని సృష్టిలో మరేదైనా దేవుని ప్రియమైన కుమారుని యొక్క అత్యున్నత త్యాగాన్ని ఎన్నటికీ అధిగమించలేదు, ఇది ఇప్పటివరకు జరిగిన లేదా జరగబోయే అన్ని చెడులకు తగినంత చెల్లింపుగా ఉంటుంది. ఇంకా, మానవజాతి మునిగిపోయే అమానవీయత యొక్క లోతులను నేను ఎక్కువగా చూశాను, నేను అర్థం చేసుకోవడం మరియు క్షమించడం కష్టం.

రష్యాతో ప్రస్తుత వివాదంలో ఉక్రెయిన్ అదృష్టం మెరుగుపడింది, నా ఆలోచనలు మరియు ప్రార్థనలు పోరాడుతున్న పక్షాలు ఎప్పుడైనా రాజీపడటం ఎలా అనే ప్రశ్నకు మరింతగా మారాయి; మరియు ప్రతిఫలం కోసం డిమాండ్ ఎంత లోతుగా నా హృదయంలోకి ప్రవేశించిందో తెలుసుకుని నేను ఆశ్చర్యపోయాను.

I have struggled to maintain as far as possible an open heart towards those on both sides, remembering how easy it is to get dragged into the cycle of deception and revenge, rejoicing when it seems to me that enemies are getting their ‘just deserts.’ I have pondered that devilish path by which the human conscience becomes seared and indifferent to the sufferings of others. మరియు మీరు నెమ్మదిగా ఒక రాక్షసుడిగా మారుతున్నారని మరియు బయటకు వెళ్ళే మార్గం కనిపించదని భయంకరమైన గ్రహణానికి దారితీసే మార్గాన్ని నేను చూశాను.. వేల మంది రక్తంతో చేతుల మీదుగా పుతిన్నో హిట్లర్నో అయ్యావు అని తలుచుకుంటే ఎలా ఉంటుంది? మీరు సవరణలు చేయాలని ఎలా ఆశిస్తున్నారు? ఏ సమయంలో పశ్చాత్తాపం చెందడం ఆలస్యం?

అంతిమంగా, వంటి ప్రశ్నలకు సమాధానం నాకు మించినది: కానీ నా స్వంత గతం లో నేను తీవ్రంగా చింతిస్తున్న చీకటి ఆలోచనలు మరియు పనులు ఉన్నాయని నాకు తెలుసు: మరియు అదే బహుశా మీకు కూడా వర్తిస్తుందని నేను ధైర్యంగా చెప్పగలను.

అప్పుడు ఏమి? వాళ్ళకంటే మనం గొప్పవాడా? నం, ఏ విధంగానూ. ఎందుకంటే మేము ఇంతకుముందు యూదులను మరియు గ్రీకులను హెచ్చరించాము, వారంతా పాపం కింద ఉన్నారని. అని రాసి ఉంది, “నీతిమంతులు ఎవరూ లేరు; సంఖ్య, ఒకటి కాదు. అర్థం చేసుకునే వారెవరూ లేరు. భగవంతుని వెతుక్కునే వారు ఎవరూ లేరు. వారంతా పక్కకు తప్పుకున్నారు. అవి కలిసి లాభసాటిగా మారాయి. మంచి చేసేవాడు లేడు, సంఖ్య, కాదు, చాలా ఒకటి.”(Rom 3:9-12)

Where Does the Real Blame Lie?

There is an old anecdote that says, when Adam ate the apple, he blamed God for making Eve: but Eve blamed the Serpent – and the Serpent hadn’t got a leg to stand on! This may raise a few laughs: but it misses the point. The Serpent actually began his temptation by claiming that God, foreseeing man’s potential for greatness, was deliberately withholding from Adam a full understanding of Good and Evil. This was a classic lie of the very worst kind; because it was almost true. Adam already had unfettered access to the fount of all knowledge – God himself. The only knowledge Adam lacked was that of Evil; and all it took for Adam to cross that fateful boundary was to do what Satan himself had done, by choosing his own self-interest rather than loving and trusting the One who had made him.

According to Satan’s twisted way of thinking, to be really ʻgod-likeʼ he had to have the ability to defy God’s will. Perhaps, as others have done, he fancied that God himself was really the one at fault. అన్ని తరువాత, if God had not given us free will, there never would have been a problem in the first place, would there? And God must have known what would happen; so doesn’t that make God himself the source of evil? ఒక కోణంలో, that is perfectly true – and God doesn’t deny it!

I form the light, and create darkness. I make peace, and create calamity. I am Yahweh, who does all these things. (Isa 45:7)

The fact is that God necessarily made it possible for us to do evil, simply by giving us the ability to choose whether or not to love. By creating light, God effectively also defined darkness as the absence of light. And in the same way, by establishing such virtues as peace and love, evil is automatically defined as the absence of these things. But that does not make God himself evil – far from it! The real blame, and the crucial moral distinction between people’s characters, depends on the choices they make and the motivation for those choices. God’s overriding concern is for the welfare of his creation, regardless of what this may cost him personally: whereas Satan’s chief value is to proclaim himself equal to God by defying God’s will.

As for us, we started out by following God’s rules: but were then seduced into a life of self-interest; still desiring virtue: but prisoners to our natural desires.

For I do not do the good I want to do, but the evil I do not want to do—this I keep on doing. … For in my inner being I delight in God’s law; కానీ నాలో మరొక చట్టం పని చేస్తున్నట్లు నేను చూస్తున్నాను, నా మనస్సు యొక్క చట్టానికి వ్యతిరేకంగా యుద్ధం చేయడం మరియు నాలో పని చేస్తున్న పాపపు చట్టానికి నన్ను బందీగా చేయడం. నేను ఎంత నీచమైన మనిషిని! మరణానికి లోనైన ఈ శరీరం నుండి నన్ను ఎవరు రక్షిస్తారు? (Rom 7:19,22-24)

The Buck Stops Here

కాబట్టి ఎక్కడ చేస్తుంది the buck stop and how can we find freedom from the penalty we deserve and our legacy of guilt? At the cross! This is the point at which God, in the person of Jesus, formally took upon Himself the ultimate responsibility and endured the consequences for all the evil that has ever been committed.

This is the only place where all are condemned, all can be forgiven; and none can stand in judgement against any other. Notice especially Jesus’ teaching about the unforgiving servant…

కాబట్టి స్వర్గరాజ్యం ఒక నిర్దిష్ట రాజు లాంటిది, తన సేవకులతో ఖాతాలను సరిదిద్దాలనుకున్నాడు. అతను రాజీపడటం ప్రారంభించినప్పుడు, అతనికి పదివేల తలాంతులు బాకీ ఉన్నవాని దగ్గరకు ఒకటి తీసుకురాబడింది. కానీ అతను చెల్లించలేకపోయాడు, అతని ప్రభువు అతన్ని అమ్మమని ఆజ్ఞాపించాడు, తన భార్యతో, అతని పిల్లలు, మరియు అతని వద్ద ఉన్నదంతా, మరియు చెల్లింపు చేయాలి. కాబట్టి సేవకుడు కిందపడి అతని ముందు మోకరిల్లాడు, అంటూ, 'ప్రభూ, నాతో ఓపిక పట్టండి, మరియు నేను మీ అందరికీ తిరిగి చెల్లిస్తాను!’ ఆ సేవకుని ప్రభువు, కరుణతో కదిలిపోతున్నారు, అతన్ని విడుదల చేసింది, మరియు అతని రుణాన్ని మాఫీ చేసాడు. “అయితే ఆ సేవకుడు బయటకు వెళ్ళాడు, మరియు అతని తోటి సేవకులలో ఒకరిని కనుగొన్నాడు, అతనికి వంద దేనారీలు బాకీ పడ్డాడు, మరియు అతను అతనిని పట్టుకున్నాడు, మరియు అతనిని గొంతు పట్టుకున్నాడు, అంటూ, ‘నీకు ఇవ్వాల్సినవి నాకు చెల్లించు!’ “కాబట్టి అతని తోటి సేవకుడు అతని పాదాలపై పడి వేడుకున్నాడు, అంటూ, ‘నాతో ఓపిక పట్టండి, మరియు నేను మీకు తిరిగి చెల్లిస్తాను!’ అతను కాదు, కానీ వెళ్లి అతన్ని జైలులో పెట్టాడు, అతను చెల్లించాల్సిన దానిని తిరిగి చెల్లించే వరకు. కాబట్టి అతని తోటి సేవకులు ఏమి జరిగిందో చూశారు, వారు చాలా విచారించారు, మరియు వచ్చి జరిగినదంతా తమ స్వామికి చెప్పాడు. అప్పుడు అతని ప్రభువు అతన్ని లోపలికి పిలిచాడు, మరియు అతనితో అన్నాడు, ‘దుష్ట సేవకుడా! ఆ రుణం అంతా మాఫీ చేశాను, ఎందుకంటే మీరు నన్ను వేడుకున్నారు. నువ్వు కూడా నీ తోటి సేవకునిపై దయ చూపాలి కదా, నేను నిన్ను కరుణించినట్లే?’ అతని స్వామికి కోపం వచ్చింది, మరియు అతనిని హింసించేవారికి అప్పగించాడు, అతను అతనికి చెల్లించాల్సిన మొత్తం చెల్లించాలి వరకు. కాబట్టి నా పరలోకపు తండ్రి కూడా మీకు చేస్తాడు, మీరు ప్రతి ఒక్కరూ మీ సోదరుడు చేసిన దుష్ప్రవర్తనకు హృదయపూర్వకంగా క్షమించకపోతే.” (Mat 18:23-35[/]x)

సిలువ దేవుని దయగల సింహాసనం, అక్కడ అందరూ క్షమాపణ పొందవచ్చు. But by setting up ourselves to judge the worth of other peoples’ ఆత్మలు, మన కోసం మనం కోరుకునే దయను మేము తిరస్కరించాము. బదులుగా, భూమిపై అతని ప్రేమ సమాజాన్ని స్థాపించడానికి మనం దేవుని ఆదేశాలను అనుసరించాల్సిన అవసరం ఉంది. మరియు, ఆ దిశగా, దేవుని ప్రేమ యొక్క గొప్ప అనుభవంలో ఇతరులకు సహాయం చేయడానికి మరియు ప్రోత్సహించడానికి ఏవైనా అవకాశాల పట్ల మనం ఎల్లప్పుడూ అప్రమత్తంగా ఉండాలి. (ఇది కూడా చూడండి Ez. 18:2-32 & 33:2-20.)

ఇతర అనుబంధాలను చూడండి …