تاسیتوس

مورخ رومی و تاسیتوس رومی (c.55-120 میلادی) می نویسد که, پس از آتش سوزی رم در 64 الحاق, شایعه شده بود که آتش سوزی به دستور نرو آغاز شده است:

“در نتیجه, برای خلاص شدن از شر گزارش, نرو گناه را چسباند و نفیس ترین شکنجه ها را به طبقه ای که به خاطر ناسپاس آنها متنفر است ، وارد کرد, مسیحیان را توسط جمعیت خوانده اند. کریستین, از چه کسی این نام منشأ آن بود, در زمان سلطنت Tiberius به دست یکی از طرفداران ما مجازات شدید را متحمل شد, پونتیوس پیلاتس, و بدترین خرافات, بنابراین برای لحظه ای بررسی شد, دوباره نه تنها در یهودا بیرون آمد, اولین منبع شر, اما حتی در رم, جایی که همه چیزها از هر نقطه ای از جهان شرور و شرم آور هستند و مرکز خود را پیدا می کنند و محبوب می شوند. بر این, بازداشت برای اولین بار از همه کسانی که گناهکار بودند انجام شد; سپس, بر روی اطلاعات آنها, یک جمع عظیم محکوم شد, نه خیلی از جنایت شلیک شهر, از نفرت علیه بشر. تمسخر از هر نوع به مرگ آنها اضافه شد. پوشیده از پوست جانوران, آنها توسط سگ پاره شدند و از بین رفتند, یا به صلیب میخ شد, یا به شعله های آتش محکوم شده و سوخته بودند, برای خدمت به عنوان یک روشنایی شبانه, وقتی نور روز منقضی شده بود. نرو باغهای خود را برای این عینک پیشنهاد داد, و در سیرک نمایشگاهی را نشان می داد, در حالی که او با لباس یک ارابه با مردم در هم می آمیزد یا در حال حرکت بر روی ماشین بود. از این رو, حتی برای مجرمان که سزاوار مجازات شدید و مثال زدنی بودند, در آنجا احساس دلسوزی به وجود آمد; زیرا نبود, همانطور که به نظر می رسید, برای منافع عمومی, اما برای ظلم یک مرد, که آنها نابود می شدند.” (سالنامه 15.44.)

محققان تاسیتوس را به عنوان یکی از بهترین مورخان زمان خود تصدیق می کنند. مخالف آشکار مسیحیت, این واقعیت که او از عیسی یاد می کند’ مصلوب شدن از این طریق به عنوان تأیید بسیار قوی توسط هر استانداردهای تاریخی عادی در نظر گرفته می شود. دیگر, احتمالاً بیشتر, اهمیت به عنوان تأیید آزار و اذیت مسیحیان نرو در رم به دنبال آتش سوزی است 64 الحاق. همانطور که اشاره شد جای دیگر, این رویداد به اثبات تاریخ اولیه خود اسناد عهد جدید کمک می کند.

برخی پیشنهاد می کنند تاسیتوس به سادگی از منابع مسیحی حساب خود را گرفته است: اما این واقعیت که او هیچ دانش آموزه مسیحی را نشان نمی دهد, مشاهده آنها به عنوان یک فرقه مبهم, این را غیرممکن می کند. علاوه بر این, او به طور معمول در سالنامه های خود بسیار مراقب است تا بین حقایق گزارش شده و مواردی که او را فراتر از تردید معقول قرار می دهد ، تمایز قائل شود, استفاده از عباراتی مانند, ‘گفته می شود,’ ‘برخی آن را ضبط کرده اند,’ و غیره. برای شنیدن, و حتی, ‘من اکثر مورخان را دنبال کرده ام,’ یا ‘بی شمار ترین و قابل اعتماد ترین مقامات,’ در مناطقی که او اذعان می کند در آنجا اختلاف نظر وجود داشته است. با این حال او از عیسی می نویسد’ مصلوب شدن به عنوان واقعیت ساده, بدون صلاحیت.

او همچنین مسیحیت را خرافات کشنده می نامد, و می گوید مسیحیان به جرم جنایات ناعادلانه مقصر بودند!

اگر شک در مورد حقایق مربوط به عیسی وجود داشته است’ مرگ, Tacitus به سختی فرصتی برای گفتن از دست می داد; و, به عنوان یک مورخ رومی, او می توانست به بایگانی امپریال دسترسی آماده داشته باشد.

اما بایگانی امپریال هرگز عیسی را صدا نمی کند, "مسیح", و پیلاتس یک بخشدار بود, یک پیشران نیست.

همه ساکت’ کتاب هایی که با دوره بعد از محاصره به طرز مرموزی ناپدید شده اند. چرا?

برگشت به مقاله اصلی.