ບົດຮຽນຈາກພຣະກິດຕິຄຸນ

ການເບິ່ງທີ່ໃກ້ຊິດກັບພະເຍຊູ’ ການປະຕິບັດການປະຕິບັດກັບບັນຫາທີ່ກ່ຽວຂ້ອງກັບບາບແລະການກັບໃຈ.

ຄລິກທີ່ນີ້ເພື່ອກັບຄືນຫາ Can We Do No Wrong?, ຫຼືກ່ຽວກັບການໃດໆຂອງຫົວຂໍ້ອື່ນ ໆ ຕ່ໍາກວ່າ:

ອະທິບາຍທີ່ບໍ່ຖືກຕ້ອງ

ພະເຍຊູເລືອກເອົາການຕິຕຽນໂດຍສະເພາະສອງແບບຂອງການປະພຶດແບບນັ້ນ, ໃນຂະນະທີ່ປະກົດວ່າດີແລະ godly, ເປັນການຫຼອກລວງທີ່ເປັນອັນຕະລາຍແທ້ໆ.

ຄວາມຈອງຫອງຂອງຄວາມຊອບທໍາຂອງຕົນເອງ

ໃນຈົດຫມາຍສະບັບທໍາອິດ John ເນັ້ນຫນັກວ່າຜູ້ໃດທີ່ອ້າງວ່າ 'ບໍ່ມີບາບ' ແມ່ນຫລອກລວງຕົນເອງ (1Jn 1:8). ພະເຍຊູມີທັດສະນະທີ່ຄ້າຍຄືກັນກັບຄົນແບບນັ້ນ. ພິຈາລະນານີ້…

ພຣະອົງໄດ້ກ່າວຄຳອຸປະມານີ້ກັບບາງຄົນທີ່ເຊື່ອໃນຄວາມຊອບທຳຂອງຕົນ, ແລະຜູ້ທີ່ດູຖູກຄົນອື່ນທັງໝົດ.”ຜູ້ຊາຍສອງຄົນໄດ້ຂຶ້ນໄປໃນພຣະວິຫານເພື່ອອະທິຖານ; ຄົນໜຶ່ງເປັນຟາລິຊຽນ, ແລະອີກຄົນຫນຶ່ງແມ່ນຄົນເກັບພາສີ. ພວກຟາລິຊຽນໄດ້ຢືນຢູ່ ແລະອະທິຖານເພື່ອຕົນເອງແບບນີ້: ‘ພະເຈົ້າ, ຂ້າພະເຈົ້າຂໍຂອບໃຈທ່ານ, ວ່າຂ້ອຍບໍ່ຄືກັບຜູ້ຊາຍທີ່ເຫລືອ, ຜູ້ຂົ່ມຂູ່, ບໍ່ຊອບທໍາ, ຄົນຫລິ້ນຊູ້, ຫຼືແມ້ກະທັ້ງຄົນເກັບພາສີນີ້. ຂ້ອຍອົດອາຫານສອງຄັ້ງຕໍ່ອາທິດ. ຂ້ອຍໃຫ້ສ່ວນສິບຂອງທັງໝົດທີ່ຂ້ອຍໄດ້ຮັບ.’ ແຕ່ຄົນເກັບພາສີ, ຢືນຢູ່ໄກ, ຈະບໍ່ເງີຍໜ້າຂຶ້ນສູ່ສະຫວັນ, ແຕ່ຕີເຕົ້ານົມຂອງລາວ, ການເວົ້າ, ‘ພະເຈົ້າ, ຈົ່ງເມດຕາຂ້ອຍ, ຄົນບາບ!’ ຂ້ອຍບອກເຈົ້າ, ຜູ້ຊາຍຄົນນີ້ໄດ້ລົງໄປທີ່ເຮືອນຂອງຕົນຢ່າງຊອບທຳຫລາຍກວ່າຄົນອື່ນ; ເພາະທຸກຄົນທີ່ຍົກຕົວເອງຈະຖືກຖ່ອມຕົວ, ແຕ່ຜູ້ທີ່ຖ່ອມຕົວຈະສູງສົ່ງ.” (Luk 18:9-14)

ຄໍາອຸປະມາແມ່ນຫນັກດ້ວຍການ sarcasm. “ພວກຟາລິຊຽນຢືນຢູ່ ແລະ ໄດ້ອະທິຖານເພື່ອ (ຫຼືໂດຍ) ຕົນເອງ.” ລາວໄດ້ຮັບເອົາບ່ອນຂອງພຣະເຈົ້າ ໂດຍການຕັ້ງຕົວເອງເປັນມາດຕະຖານຂອງຄວາມຊອບທຳຂອງລາວ. ແລະພຣະເຈົ້າບໍ່ໄດ້ຟັງ; ເພາະຄວາມຈອງຫອງຂອງຄຳຮຽກຮ້ອງຂອງລາວ. ອັນນີ້ຄວນຈະເປັນການເຕືອນໄພອັນໜັກແໜ້ນຕໍ່ຜູ້ໃດຜູ້ນຶ່ງທີ່ອ້າງວ່າໄດ້ບັນລຸເຖິງຄວາມສົມບູນແບບທີ່ບໍ່ມີບາບ, ຈິນຕະນາການວ່າຊີວິດຂອງພວກເຂົາວັດແທກມາດຕະຖານຂອງພຣະເຈົ້າຫຼືພຽງແຕ່ຄິດວ່າພວກເຂົາສົມຄວນໄດ້ຮັບຄວາມໂປດປານຂອງພຣະເຈົ້າຫຼາຍກວ່າຄົນອື່ນ..

ແຕ່ໃຫ້ສັງເກດວ່າພະເຍຊູເອງແມ່ນແຕກຕ່າງກັນ. ໃນໂອກາດຫນຶ່ງລາວໄດ້ຫັນໄປສູ່ສັດຕູທີ່ຂົມຂື່ນຂອງລາວແລະຮຽກຮ້ອງ, “ເຈົ້າສາມາດພິສູດຂ້ອຍວ່າມີຄວາມຜິດບາບໄດ້ບໍ??” ເຫັນໄດ້ຊັດເຈນ, ເຂົາເຈົ້າເຮັດບໍ່ໄດ້; ຍ້ອນວ່າເຂົາເຈົ້າແທນທີ່ຈະໃຊ້ການຮ້ອງຂໍທີ່ບໍ່ມີຫຼັກຖານດັ່ງກ່າວ, “ເຈົ້າເປັນຊາວສະມາລີ, ແລະມີຜີປີສາດ.”(Jn 8:46-48)

ກັບໄປສະຫຼຸບ

ຄວາມຈໍາເປັນຂອງການປ່ຽນແປງ

ຊາວຄຣິສຕຽນບາງຄົນທີ່ອ້າງວ່າເປັນຄຣິສຕຽນໄດ້ຖືກນໍາພາໃຫ້ສົມມຸດວ່າພວກເຂົາຕ້ອງເຮັດຄືການຕ້ອນຮັບພຣະເຢຊູເປັນພຣະຜູ້ຊ່ອຍຂອງພວກເຂົາ., ແລະ ພວກເຂົາເປັນອິດສະລະຈາກຄວາມສ່ຽງຂອງການພິພາກສາຂອງພຣະເຈົ້າຕະຫລອດການ. ໃນຄວາມຮູ້ສຶກວ່າບໍ່ມີຫຍັງປະໄວ້ສໍາລັບພວກເຮົາທີ່ຈະເຮັດເພື່ອໄດ້ຮັບຄວາມລອດຂອງພວກເຮົາ, ນັ້ນແມ່ນຄວາມຈິງແທ້ໆ. ແຕ່ການຊີ້ນຳວ່າພະເຍຊູບໍ່ໄດ້ຄາດຫວັງໃຫ້ມີການປ່ຽນແປງອີກໃນຊີວິດຂອງເຮົາເປັນການຫຼອກລວງທີ່ຕາຍແລ້ວ. ໃຫ້ຂ້ອຍຍົກຕົວຢ່າງ…

ປະຕິບັດຕາມການປະຕິເສດຂອງລາວຢູ່ເມືອງນາຊາເຣັດ, ພະເຍຊູໄປເມືອງກາເປນາອູມ (Lk 4:16 & Lk 4:29-31), ເຊິ່ງກາຍເປັນບ້ານໃໝ່ຂອງລາວ (Mt 4:13). ຊີໂມນ, Andrew, ເຈ, ໂຢຮັນແລະຟີລິບທັງໝົດມາຈາກເຂດອ້ອມແອ້ມເມືອງກາເປນາອູມ ແລະເມືອງເບັດໄຊດາ (Jn 1:44; Mk 1:16-29). ພະເຍຊູເຮັດການອັດສະຈັນຫຼາຍຢ່າງໃນເຂດນັ້ນ (Mt 8:5; Mk 1:30-34; Mk 2:1-12). ຫຼັງຈາກການໃຫ້ອາຫານຂອງ 5,000 ພະເຍຊູເປັນຄົນນິຍົມຫຼາຍຈົນປະຊາຊົນຢາກຕັ້ງພະອົງເປັນກະສັດ, ໂດຍບັງຄັບຖ້າຈໍາເປັນ: ແຕ່ພຣະເຢຊູໄດ້ປະຖິ້ມພວກເຂົາ (Jn 6:14-15). ພວກເຂົາໄດ້ຕິດຕາມເພິ່ນອີກທີ່ທຳມະສາລາໃນເມືອງກາເປນາອູມ (Jn 6:24; Jn 6:59), ອ້າງວ່າຕົນເອງມີຄວາມກະຕືລືລົ້ນທີ່ຈະເຮັດວຽກງານຂອງພຣະເຈົ້າ (Jn 6:28). ແຕ່ພະເຍຊູເລີ່ມຕົ້ນອະທິບາຍວ່າການຈັດລຳດັບຄວາມສຳຄັນຂອງເຂົາເຈົ້າແມ່ນຜິດທັງໝົດ; ວ່າພຣະອົງມາຈາກສະຫວັນ; ການຕິດຕາມພຣະອົງຮຽກຮ້ອງໃຫ້ມີການປ່ຽນແປງທັງຫມົດຂອງທັດສະນະແລະການກິນອາຫານຄົງທີ່’ ສຸດພຣະອົງສໍາລັບຊີວິດແລະຄວາມເຂັ້ມແຂງທີ່ມີພຽງແຕ່ພຣະອົງສາມາດສະຫນອງໄດ້; ແລະວ່າລາວຈະຕ້ອງຕາຍເພື່ອເຮັດໃຫ້ສິ່ງທັງຫມົດນີ້ເປັນໄປໄດ້ (Jn 6:27-58). ອັນນີ້ບໍ່ມີຄວາມຫມາຍຫຍັງເລີຍຈາກທັດສະນະວັດຖຸນິຍົມຂອງເຂົາເຈົ້າ; ແລະພວກເຂົາບໍ່ເຕັມໃຈທີ່ຈະປ່ຽນແປງ. ຜົນໄດ້ຮັບທັນທີທັນໃດກໍຄືສານຸສິດທີ່ມີອາຊີບເຫຼົ່ານີ້ສ່ວນໃຫຍ່ປະຖິ້ມພະອົງ (Jn 6:61-66).

ຄົນເຫຼົ່ານີ້ມີຄວາມສຸກທີ່ມີພະເຍຊູຢູ່ກັບເຂົາເຈົ້າໃນຂະນະທີ່ພະອົງອວຍພອນເຂົາເຈົ້າ, ປິ່ນປົວເຂົາເຈົ້າ, ການຕັ້ງຄ່າປະຊາຊົນຟຣີ, ແລະສະຫນອງຄວາມຕ້ອງການຂອງເຂົາເຈົ້າ: ແຕ່ພວກເຂົາບໍ່ເຕັມໃຈທີ່ຈະປ່ຽນທັດສະນະຫຼືຄວາມສໍາຄັນຂອງພວກເຂົາ. ໃນສັ້ນ, ເຂົາເຈົ້າສ່ວນໃຫຍ່ບໍ່ເຄີຍກັບໃຈແທ້ໆ. ພຣະເຢຊູຮູ້ມັນ: ແລະຄວາມລົ້ມເຫຼວຂອງເຂົາເຈົ້າທີ່ຈະເຮັດແນວນັ້ນມີຜົນສະທ້ອນນິລັນດອນ.

ແລ້ວເພິ່ນກໍເລີ່ມກ່າວປະນາມເມືອງຕ່າງໆ ທີ່ວຽກງານອັນຍິ່ງໃຫຍ່ຂອງເພິ່ນໄດ້ເຮັດ, ເພາະວ່າເຂົາເຈົ້າບໍ່ໄດ້ກັບໃຈ. “ວິບັດແກ່ເຈົ້າ, ໂຄຣາຊິນ! ວິບັດແກ່ເຈົ້າ, ເບັດໄຊດາ! ເພາະຖ້າຫາກວຽກງານອັນຍິ່ງໃຫຍ່ໄດ້ເກີດຂຶ້ນໃນເມືອງຕີເຣ ແລະຊີໂດນ ຊຶ່ງໄດ້ເຮັດໃນຕົວເຈົ້າ, ເຂົາເຈົ້າຈະກັບໃຈເມື່ອດົນນານມາແລ້ວໃນຜ້າກະສອບແລະຂີ້ເຖົ່າ. ແຕ່ຂ້ອຍບອກເຈົ້າ, ໃນວັນພິພາກສາຂອງຕີເຣແລະຊີໂດນຈະທົນໄດ້ຫຼາຍກວ່າສຳລັບເຈົ້າ. ເຈົ້າ, Capernaum, ຜູ້ທີ່ຖືກຍົກຂຶ້ນໄປສະຫວັນ, ເຈົ້າຈະລົງໄປຫາຮາເດສ. ເພາະຖ້າຫາກວ່າວຽກງານອັນຍິ່ງໃຫຍ່ໄດ້ເຮັດຢູ່ເມືອງຊໍດົມ ຊຶ່ງໄດ້ເຮັດໃນຕົວເຈົ້າ, ມັນຈະຍັງຄົງຢູ່ຈົນເຖິງມື້ນີ້. ແຕ່ເຮົາບອກພວກເຈົ້າວ່າ ມັນຈະທົນທານໄດ້ຫລາຍຂຶ້ນສຳລັບແຜ່ນດິນໂຊໂດມ, ໃນມື້ຂອງການພິພາກສາ, ກ່ວາສໍາລັບທ່ານ.” (Mat 11:20-24)

ແຕ່ກະລຸນາສັງເກດວ່າບັນຫາທີ່ສໍາຄັນຢູ່ທີ່ນີ້ບໍ່ແມ່ນການຂາດຄວາມເຂົ້າໃຈຂອງພຣະເຢຊູ’ ຂໍ້ຄວາມ, ຫຼືພຶດຕິກໍາທີ່ບໍ່ດີຂອງພວກເຂົາ. ໃນຂັ້ນຕອນນັ້ນ, ສາວົກທີ່ຢູ່ກັບພະເຍຊູກໍມີໜ້ອຍດຽວ (ຖ້າມີ) ແນວຄວາມຄິດຂອງພຣະເຢຊູ’ ເວົ້າກ່ຽວກັບ 'ການໃຫ້ອາຫານ’ ກ່ຽວກັບພຣະອົງ, ຫຼືໃຫ້ຊີວິດຂອງລາວສໍາລັບໂລກ, ຕົວຈິງແລ້ວຫມາຍຄວາມວ່າ (Mt 16:21-23; Lk 18:31-34). ແລະການປະພຶດຂອງເຂົາເຈົ້າເອງຍັງມີຄວາມປາຖະໜາຫລາຍຢ່າງ (Mk 9:33-34; Mk 10:13-14; Mk 14:50, Mk 14:66-72). ແຕ່ເຖິງວ່າຈະມີຂໍ້ບົກຜ່ອງຂອງພວກເຂົາ, ເຂົາເຈົ້າໄດ້ຮັບການຊັກຊວນວ່າພະເຍຊູເປັນ ‘ພະຄລິດ, ພຣະບຸດຂອງພຣະເຈົ້າຜູ້ຊົງພຣະຊົນຢູ່’ ແລະວ່າລາວມີ 'ຖ້ອຍຄຳແຫ່ງຊີວິດນິລັນດອນ.’ ເພາະວ່ານີ້, ພວກເຂົາເຈົ້າໄດ້ມຸ່ງຫມັ້ນທີ່ຈະຕິດຕາມພຣະອົງ. (Jn 6:68-69).

ການກັບໃຈທີ່ແທ້ຈິງແມ່ນກ່ຽວກັບການມຸ່ງຫມັ້ນທີ່ຈະຕິດຕາມພຣະເຢຊູ; ແລະປ່ຽນແປງວິທີທີ່ພວກເຮົາຄິດແລະປະຕິບັດ, ເພື່ອວ່າເຮົາຈະກ້າວໜ້າເປັນຄືກັບລາວຫຼາຍຂຶ້ນໃນດ້ານການຄາດຄະເນ ແລະພຶດຕິກຳຂອງເຮົາ. ສິ່ງໃດກໍ່ຕາມທີ່ນ້ອຍກວ່າແມ່ນເປັນຂອງປອມທີ່ເປັນອັນຕະລາຍ.

ກັບໄປສະຫຼຸບ

ພະເຍຊູຈັດການກັບບາບແນວໃດ

ເຮົາໄດ້ເຫັນວິທີທີ່ພະເຍຊູຕັ້ງໃຈຍົກມາດຕະຖານການປະພຶດທີ່ພວກລູກສິດຄາດໄວ້, ໃນທີ່ສຸດບອກພວກເຂົາວ່າພວກເຂົາຄວນ “ຈະສົມບູນແບບ, ຄືກັບທີ່ພຣະບິດາຂອງທ່ານຢູ່ໃນສະຫວັນແມ່ນດີເລີດ” (Mt 5:48). ແຕ່ລາວຍັງປະຕິເສດຜູ້ທີ່ອ້າງວ່າດີພໍແລ້ວ (Lk 18:9-14). ພວກເຮົາຍັງສັງເກດເຫັນວ່າ John ຍອມຮັບຄວາມເປັນໄປໄດ້ຂອງບາບໃນຂະນະທີ່ພວກເຮົາຫມັ້ນໃຈວ່າຜູ້ທີ່ກໍາລັງຊອກຫາຕິດຕາມພຣະເຢຊູສາມາດຮູ້ຈັກການໃຫ້ອະໄພຢ່າງຕໍ່ເນື່ອງແລະເສລີພາບຈາກຄວາມຮູ້ສຶກຂອງການກ່າວໂທດແລະຄວາມລົ້ມເຫລວ.. ເຮັດຕົວເລກນີ້ກັບພຣະເຢຊູ’ ຂໍ້ຄວາມແລະຕົວຢ່າງຂອງຕົນເອງ?

ກັບໄປສະຫຼຸບ

ພຣະເຢຊູໃຫ້ອະໄພບາບ

ຫນຶ່ງໃນລັກສະນະຂອງພຣະເຢຊູ’ ວຽກງານທີ່ຂັດຂວາງການສ້າງສາສະໜາທີ່ສຸດແມ່ນຄວາມພ້ອມຂອງເພິ່ນທີ່ຈະໃຫ້ອະໄພບາບຂອງຜູ້ຄົນ. ພວກເຂົາເຈົ້າໄດ້ຮັບຮູ້ວ່ານີ້ເປັນການຮ້ອງຂໍຕໍ່ສະຫວັນ (‘ຜູ້ໃດສາມາດໃຫ້ອະໄພບາບໄດ້ແຕ່ພະເຈົ້າອົງດຽວ?’ – Mk 2:7). ແຕ່ເຖິງວ່າຈະມີຄວາມສ່ຽງຕໍ່ຕົນເອງ, ພະເຍຊູປະກາດການໃຫ້ອະໄພຢ່າງໄວ.

ສີ່ຄົນມາ, ແບກຄົນເປັນອຳມະພາດມາໃຫ້ລາວ. ໃນເວລາທີ່ພວກເຂົາບໍ່ສາມາດເຂົ້າມາໃກ້ພຣະອົງສໍາລັບຝູງຊົນ, ເຂົາເຈົ້າໄດ້ຖອດຫລັງຄາບ່ອນທີ່ລາວຢູ່. ເມື່ອເຂົາເຈົ້າໄດ້ແຍກມັນອອກ, ເຂົາເຈົ້າເອົາເສື່ອທີ່ຄົນອຳມະພາດນອນລົງ. ພຣະເຢຊູ, ເຫັນຄວາມເຊື່ອຂອງເຂົາເຈົ້າ, ເວົ້າກັບຄົນອໍາມະພາດ, “ລູກຊາຍ, ບາບຂອງເຈົ້າໄດ້ຮັບການໃຫ້ອະໄພເຈົ້າແລ້ວ.” (Mar 2:3-5)

ແຕ່ມີພວກທຳມະຈານບາງຄົນນັ່ງຢູ່ທີ່ນັ້ນ, ແລະເຫດຜົນຢູ່ໃນໃຈຂອງພວກເຂົາ, “ເປັນຫຍັງຊາຍຄົນນີ້ຈຶ່ງເວົ້າໝິ່ນປະໝາດແບບນັ້ນ? ໃຜສາມາດໃຫ້ອະໄພບາບແຕ່ພຣະເຈົ້າອົງດຽວ?” (Mar 2:6-7)

ທັນໃດພຣະເຢຊູ, ຮັບຮູ້ໃນຈິດໃຈຂອງພຣະອົງວ່າເຂົາເຈົ້າສະນັ້ນເຫດຜົນຢູ່ໃນຕົວຂອງເຂົາເຈົ້າ, ເວົ້າກັບເຂົາເຈົ້າ, “ເປັນຫຍັງເຈົ້າຈຶ່ງຫາເຫດຜົນເລື່ອງເຫຼົ່ານີ້ໃນໃຈ? ເຊິ່ງງ່າຍກວ່າ, ເພື່ອບອກຄົນອໍາມະພາດ, ‘ບາບຂອງເຈົ້າໄດ້ຮັບການໃຫ້ອະໄພ;’ ຫຼືເວົ້າ, ‘ລຸກຂຶ້ນ, ແລະເອົາຕຽງນອນຂອງເຈົ້າ, ແລະຍ່າງ?’ ແຕ່ເພື່ອເຈົ້າຈະໄດ້ຮູ້ວ່າບຸດມະນຸດມີອຳນາດເທິງແຜ່ນດິນໂລກເພື່ອໃຫ້ອະໄພບາບ” -ລາວເວົ້າກັບຄົນອໍາມະພາດ- “ຂ້ອຍບອກເຈົ້າ, ລຸກຂຶ້ນ, ເອົາ mat ຂອງ ທ່ານ, ແລະໄປເຮືອນຂອງເຈົ້າ.” (Mar 2:8-11)

ພະເຍຊູຍັງໃຫ້ອະໄພບາບເຊິ່ງຖືກລົງໂທດດ້ວຍການຕາຍພາຍໃຕ້ກົດໝາຍຂອງຊາວຢິວ. ເບິ່ງ Lk 7:37-50 & Jn 8:3-11.

ກັບໄປສະຫຼຸບ

ພະເຍຊູແມ່ນຫຍັງ’ ທັດສະນະຄະຕິຕໍ່ການກະທໍາຜິດຊໍ້າຄືນ?

ເຮົາໄດ້ສັງເກດແລ້ວວ່າມີບາງໂອກາດທີ່ພະເຍຊູບອກຜູ້ຄົນໃຫ້ ‘ຢ່າເຮັດບາບອີກ’ (Jn 5:14 & Jn 8:11). ແຕ່ນີ້ໝາຍຄວາມວ່າລາວບໍ່ໄດ້ກຽມພ້ອມທີ່ຈະໃຫ້ໂອກາດເຂົາເຈົ້າອີກບໍ? ພິຈາລະນານີ້:

ແລ້ວເປໂຕກໍມາເວົ້າກັບລາວ, “ພະຍາ, ອ້າຍຂອງຂ້ອຍຈະເຮັດບາບຕໍ່ຂ້ອຍເລື້ອຍໆສໍ່າໃດ, ແລະຂ້ອຍໃຫ້ອະໄພລາວ? ຈົນກ່ວາເຈັດເທື່ອ?” ພຣະເຢຊູໄດ້ກ່າວກັບລາວ, “ຂ້ອຍບໍ່ບອກເຈົ້າຈົນກ່ວາເຈັດເທື່ອ, ແຕ່, ຈົນກ່ວາເຈັດສິບເທື່ອເຈັດ.” (Mt 18:21-22)

ພະເຍຊູເຮັດຕາມເລື່ອງນີ້ດ້ວຍຄຳອຸປະມາເລື່ອງຜູ້ຮັບໃຊ້ທີ່ບໍ່ໃຫ້ອະໄພ(Mt 18:23-35), ສິ້ນສຸດດ້ວຍຄໍາສັບຕ່າງໆ, “ສະນັ້ນ ພຣະບິດາຜູ້ສະຖິດຢູ່ໃນສະຫວັນຂອງຂ້ານ້ອຍກໍຈະກະທຳຕໍ່ທ່ານເໝືອນກັນ, ຖ້າເຈົ້າທຸກຄົນບໍ່ໃຫ້ອະໄພພີ່ນ້ອງຂອງເຈົ້າຈາກໃຈຂອງເຈົ້າໃນການເຮັດຜິດຂອງລາວ.” (Mt 18:35). ຄໍາອຸປະມາປຽບທຽບພະເຈົ້າກັບກະສັດ, ຜູ້ທີ່ໄດ້ຮັບການຂາດການຈໍານວນຫຼວງຫຼາຍດັ່ງນັ້ນມັນຈະຕ້ອງໄດ້ສະສົມໃນໄລຍະເວລາຫຼາຍ, ກັບຄົນຮັບໃຊ້ເປັນໜີ້ຈຳນວນໜ້ອຍກວ່າ. ພະເຍຊູເວົ້າຢ່າງມີປະສິດທິພາບ, ‘ພໍ່ຂອງຂ້ອຍອົດທົນກັບເຈົ້າຫຼາຍກວ່າທີ່ເຈົ້າຈະຢູ່ກັບພີ່ນ້ອງຂອງເຈົ້າ. ນັ້ນຄືມາດຕະຖານການໃຫ້ອະໄພຂອງພຣະອົງຕໍ່ເຈົ້າ; ດັ່ງນັ້ນທ່ານຕ້ອງເຮັດເຊັ່ນດຽວກັນ.’

ແຕ່ມີຂໍ້ຫ້າມຢູ່ທີ່ນີ້. ພະເຍຊູຍັງກ່າວອີກ:

ຈົ່ງລະມັດລະວັງ. ຖ້າອ້າຍຂອງເຈົ້າເຮັດຜິດຕໍ່ເຈົ້າ, ຫ້າມລາວ. ຖ້າລາວກັບໃຈ, ໃຫ້ອະໄພລາວ. ຖ້າລາວເຮັດບາບຕໍ່ເຈົ້າເຈັດເທື່ອໃນມື້ນັ້ນ, ແລະເຈັດຄັ້ງກັບຄືນມາ, ການເວົ້າ, ‘ຂ້ອຍກັບໃຈ,’ ເຈົ້າຈະໃຫ້ອະໄພລາວ.” (Luk 17:3-4)

ມັນເປັນໄປໄດ້ຫຼາຍທີ່ນີ້ແມ່ນຄໍາເວົ້າທີ່ເປໂຕໄດ້ອ້າງເຖິງພຣະເຢຊູ. ພຣະເຢຊູ’ ການຕອບສະ ໜອງ ແມ່ນການເວົ້າວ່າບໍ່ມີຂໍ້ ຈຳ ກັດດ້ານຕົວເລກທີ່ມີປະສິດທິພາບ: ແຕ່ຄຳເວົ້ານີ້ຍັງເຮັດໃຫ້ມີຈຸດພິເສດກ່ຽວກັບບ່ອນຂອງການກັບໃຈໃນເລື່ອງນີ້. ຖ້າຫາກວ່າຜູ້ໃດຜູ້ໜຶ່ງກະທຳຜິດແບບດຽວກັນຊ້ຳແລ້ວຊ້ຳອີກ ສິ່ງນີ້ເຮັດໃຫ້ຄວາມສົງໄສກ່ຽວກັບຄວາມແທ້ຈິງຂອງການກັບໃຈຂອງເຂົາເຈົ້າ. ແຕ່ພະເຍຊູ’ ຄໍາແນະນໍາກັບພວກເຮົາແມ່ນວ່າພວກເຮົາຄວນຈະຍອມຮັບຄໍາສັບຕ່າງໆຂອງເຂົາເຈົ້າດ້ວຍຄ່າຫນ້າແລະໃຫ້ອະໄພ. ພວກເຮົາບໍ່ມີຄຸນສົມບັດທີ່ຈະຕັດສິນຫົວໃຈຂອງເຂົາເຈົ້າ: ແຕ່ ພຣະ ເຈົ້າ ສາ ມາດ ແລະ ຈະ ຕັດ ສິນ ໃຈ ຂອງ ເຂົາ ເຈົ້າ ແລະ ຂອງ ພວກ ເຮົາ.

“ຢ່າຕັດສິນ, ເພື່ອວ່າທ່ານຈະບໍ່ໄດ້ຮັບການພິພາກສາ. ເພາະເຈົ້າຕັດສິນດ້ວຍການຕັດສິນອັນໃດກໍຕາມ, ເຈົ້າຈະຖືກຕັດສິນ; ແລະດ້ວຍມາດຕະການໃດກໍ່ຕາມທີ່ທ່ານວັດແທກ, ມັນຈະຖືກວັດແທກກັບທ່ານ. ເປັນຫຍັງເຈົ້າຈຶ່ງເຫັນຂີ້ຕົມທີ່ຢູ່ໃນສາຍຕາຂອງພີ່ນ້ອງ, ແຕ່ບໍ່ໄດ້ພິຈາລະນາ beam ທີ່ຢູ່ໃນຕາຂອງທ່ານເອງ? “(Mat 7:1-3)

ກັບໄປສະຫຼຸບ

ຈະເປັນແນວໃດກ່ຽວກັບທັດສະນະຄະຕິຂອງລາວຕໍ່ພວກສາວົກຂອງພຣະອົງ’ ບາບ?

ຖ້າເຮົາເບິ່ງພວກສາວົກໃນຊ່ວງເວລາທີ່ພະເຍຊູຢູ່ກັບເຂົາເຈົ້າ, ພວກເຂົາຢູ່ໄກຈາກຄວາມສົມບູນແບບ. ພວກເຂົາເຈົ້າໄດ້ໂຕ້ຖຽງກັນໃນລະຫວ່າງຕົນເອງກ່ຽວກັບວ່າໃຜເປັນທີ່ຍິ່ງໃຫຍ່ທີ່ສຸດ (Mk 9:33-37). ຢາໂກໂບແລະໂຢຮັນພະຍາຍາມຫຼອກລວງພະເຍຊູໃຫ້ເຂົາເຈົ້າໄດ້ຮັບຕຳແໜ່ງສອງອັນສູງສຸດ (Mk 10:35-45). ສອງຄົນດຽວກັນຢາກຮ້ອງໄຟຈາກສະຫວັນ ເພາະບໍ່ໄດ້ຮັບການຕ້ອນຮັບໃນໝູ່ບ້ານຊາວສະມາລີ (Lk 9:51-56). ເຂົາເຈົ້າບອກແມ່ໃຫ້ເຊົາຂົ່ມເຫັງພະເຍຊູກັບລູກ; ເຊິ່ງເຮັດໃຫ້ພະເຍຊູເສຍໃຈແທ້ໆ (Mk 10:13-16). ຫຼັງຈາກການປະຕິບັດຫນຶ່ງມື້, ພະເຍຊູນອນຢູ່ໃນເຮືອໃນຂະນະທີ່ມີລົມພາຍຸ; ແລະເຂົາເຈົ້າໄດ້ກ່າວຫາພະເຍຊູວ່າບໍ່ເປັນຫ່ວງຖ້າເຂົາຈົມນ້ຳ (Mk 4:33-38). ເປໂຕໄດ້ກາຍເປັນປາກຂອງຊາຕານໃນຈຸດໜຶ່ງ (Mt 16:21-23). ລາວອວດວ່າລາວຈະບໍ່ປະຖິ້ມພະເຍຊູ (Mk 14:27-31) ແລະ, ຫຼັງຈາກນັ້ນບໍ່ດົນ, ພວກເຂົາເຈົ້າທັງຫມົດໄດ້ເຮັດ (Mk 14:50). ເປໂຕຍັງສາບແຊ່ງ, ສາບານແລະປະຕິເສດບໍ່ເຄີຍຮູ້ຈັກພຣະອົງ (Mt 26:69-75).

ພະເຍຊູບໍ່ລັງເລທີ່ຈະປະເຊີນໜ້າກັບບັນຫາເຫຼົ່ານີ້ແລະເມື່ອເຂົາເຈົ້າລຸກຂຶ້ນ. ແຕ່, ໄດ້ສັ່ງຫ້າມພວກເຂົາ, ລາວບໍ່ເຄີຍຖືມັນຕໍ່ຕ້ານພວກເຂົາ. ແລະ, ເຖິງວ່າຈະມີຄວາມລົ້ມເຫຼວຂອງເປໂຕ, ພະເຍຊູຍັງແຕ່ງຕັ້ງພະອົງໃຫ້ນຳພວກສາວົກ (Lk 22:31-32; Jn 21:15-19).

ກັບໄປສະຫຼຸບ / ອ່ານຕໍ່…

ໄປຫາ: ເຣື່ອງພຣະເຢຊູ, ຫນ້າທໍາອິດຂອງ Liegeman.

ການສ້າງຫນ້າໂດຍ Kevin King