انگور ترش

پدران انگور ترش خورده اند, و دندان های کودکان روی لبه قرار می گیرند. (حزقیال 18:2)

این در مورد افسانه معروف ازوپ درباره روباه نیست که نتوانست به انگورها برسد و با ادعای اینکه به هر حال انگور ترش است رفت.. که نوع دیگری از بهانه جویی را نشان می دهد. ضرب المثل یهودی که در بالا نقل شد نیز بهانه است: اما از نوع بسیار ظریف تر…

ریشه در بیانیه ای دارد که خود خدا بیان کرده است:

"یهوه! یهوه, خدای مهربان و بخشنده, دیر خشمگین شدن, و سرشار از مهربانی و حقیقت است, حفظ مهربانی برای هزاران نفر, بخشش گناه و نافرمانی و گناه; و این به هیچ وجه مقصر را پاک نمی کند, زیارت ستم پدران بر فرزندان, و روی بچه های بچه ها, در نسل سوم و چهارم.» (Exo 34:6-7)

همه ما مطالبی را دوست داریم که در مورد عشق و بخشش خدا صحبت می کنند. اما وقتی خدا می گوید که گناهکار را پاک نمی کند، نگران می شویم. اگه ما مقصر باشیم چی? آیا این بدان معناست که ما نمی توانیم بخشیده شویم? اما این آخرین چیزی است که واقعاً به ما می رسد. این چه خبر است که خدا بچه ها را به خاطر کارهایی که والدینشان انجام داده اند مجازات می کند?

بیایید با ساده ترین قسمت شروع کنیم. عبارت «به هیچ وجه گناهکار را پاک نکنید» تلاشی برای ترجمه یک اصطلاح عبری است که به معنای واقعی کلمه می‌خواند., "نه ما می دانیم,” کجا ما می دانیم به معنای "بودن" است (یا درست کنید) تمیز.»* دو برابر شدن کلمه، معنای پاکسازی کامل را دارد. هیچ استفاده واقعی از کلمه "گناه" یا "گناهکار" وجود ندارد:اما این به دلیل نیاز به تمیز کردن است. با این حال, منفی نشان دهنده آن است, با وجود آمادگی خداوند برای بخشش, چیزی هست که بخشش نمی تواند انجام دهد. خداوند گذشته را خنثی نمی کند و طوری نمی سازد که گویی آن چیزها هرگز اتفاق نیفتاده است. بخشش خدا می تواند ما را به چنان رابطه نزدیکی با او بازگرداند که گویی هرگز گناه نکرده ایم.. اما اقدامات گذشته ما هنوز عواقبی دارد; و ما باید با آنها روبرو شویم.

که ما را به بخش پایانی بیانیه می رساند. چگونه خداوند ظلم پدران را بر فرزندان زیارت می کند؟,و چرا? کلمه عبری ترجمه شده "بازدید" است بسته. معنای اولیه آن است, به معنای واقعی کلمه, برای بازدید (با نیت دوستانه یا خصمانه).در قیاس می‌تواند به معنای «نظارت کردن» باشد, جمع آوری, شارژ, مراقبت از, خانم, سپرده گذاری, و غیره.»* به ویژه توجه داشته باشید که این کلمه مشخص نمی کند که قصد دوستانه یا خصمانه است: اما به ما می گوید که خداوند به فرآیندی علاقه مند است که در آن اعمال نادرست پدران تأثیر مستمری بر زندگی فرزندان می گذارد..

در این مرحله راحت است که به سادگی ادعا کنیم که خدا فقط ناظر عواقبی است که پدران بر فرزندان وارد می کنند.; و اینکه خودش هیچ مسئولیتی در قبال آنها ندارد. اما این یک ساده سازی بیش از حد جدی خواهد بود. در این قسمت, خداوند آشکارا مشارکت خود را در این فرآیند تصدیق می کند. و حتی چند مورد در عهد عتیق وجود دارد که در آن دخالت خدا به این معنی است که فرزندان به دلیل اعمال پدر مردند.. به عنوان مثال, چه زمانی 3 مردانی بر ضد موسی شورش کردند, و همه خانواده هایشان, در زلزله جان باخت (اعداد 16:1-33). و هنگامی که داوود با بثشبا زنا کرد, اولین فرزند آن اتحادیه درگذشت (2 ساموئل 12:14-23). پس چرا این بود?

مشکل میراث

جامعه آن روزها عمدتاً مردسالار بود. اعتقاد به زندگی پس از مرگ به هیچ وجه جهانی نبود; بنابراین مردان معنا و هدف نهایی خود را در زندگی از دارایی های خود و, به ویژه, نوادگان آنها. فرزندان یک مرد تضمین شهرت ماندگار او بودند. و از آنجایی که هیچ طرح بازنشستگی دولتی وجود نداشت, فرزندانش, و احتمالاً نوه ها و نوه هایش (نسل سوم و چهارم) در دوران پیری نیز امنیت او بودند. در چنین جوامعی وفاداری خانوادگی بسیار قوی بود. اگر یکی از اعضای خانواده (مخصوصا یک بزرگتر) نادیده گرفته شدند یا آسیب دیدند، سایر اعضای خانواده احساس افتخار می کردند که از آنها انتقام بگیرند. حتی امروز, در این نوع جوامع, دشمنی های خونی می تواند برای نسل ها ادامه یابد.

مردان تمام تلاش خود را می کنند, از جمله قتل, تا نسل و شهرت خود را حفظ کنند. با استانداردهای اخلاقی و دینی بسیار متفاوت و «شاید درست است» اغلب اصل غالب است, مجازات های سخت اغلب تنها راه اعمال نظم بود. و در چنین جامعه ای, مرگ اغلب به عنوان مجازات نهایی تلقی نمی شد: بلکه این بود که نام و میراث یک مرد باید با نداشتن وارثی از بین برود..

هنگامی که مردان علیه موسی قیام کردند, اگر آنها به تنهایی مجازات می شدند، شورش در میان فرزندانشان فرو می رفت. پس موسی از خدا خواست تا با برکناری تمام خانواده‌هایشان، کار را تمام کند. توجه داشته باشید, با این حال, که این بدان معنا نیست که زنان و فرزندان به جهنم محکوم شدند. (این قطعه آنها را توصیف می کند که زنده به "گودال" پایین می روند: اما این کلمه عبری «شئول» است,که نشان دهنده مکانی است که مردگان در آن منتظر قضاوت خداوند هستند). همچنین هیچ نشانه ای وجود ندارد که خدا نسبت به فرزند نامشروع داوود نفرت داشته باشد. مشکل این بود که مثال داوود می‌توانست سابقه خطرناکی ایجاد کند و بهانه بزرگی برای دشمنان خدا باشد.. اما زمانی که سلیمان پس از ازدواج داوود با بثشبا به دنیا آمد, خداوند به او نام ویژه ای داد - «جدیه».,' ("محبوب خدا") - به عنوان تأییدی که او اشتباهات سابق دیوید را در مورد کودک انجام نداده است.

بازی سرزنش

تلاش برای سرزنش کردن گناهان خودمان به قدمت نسل بشر است. آدم: "این من نبودم - زنی بود که به من دادی." ایو: «این مار بود.» متکلمان و شکاکان: چرا اولاً مار و درخت در باغ بودند؟?'

دیدیم که خداوند مسئولیت شخصی خود را در این امور کوتاه نمی‌کند. به وضوح, اگر خدا داناست, او باید پیش بینی می کرد که چه اتفاقی می افتد. اما هدف خدا جامعه ای پر از عشق و وابستگی متقابل است; و این ممکن نیست مگر اینکه مردم در انتخاب آزادانه انتخاب کنند که برای اهداف خودخواهانه خود زندگی کنند یا برای خیر دیگران.. اگر خوب انتخاب کنیم, همه ما برکت داریم. اگر بد انتخاب کنیم, دیگران رنج خواهند برد و غیره, در نهایت, آیا ما.

ما هرگز نباید اجازه دهیم که بازی سرزنش ما را از مقصر اصلی منحرف کند - کسی که آگاهانه در هر موقعیتی یک انتخاب خود محور انجام می دهد.. که ما را به انگور ترش برمی گرداند.

بنی اسرائیل در روزگار حزقیال بازی سرزنش را انجام می دادند. دلیلی برای شکایت داشتند. سلسله پادشاهان بد ملت را به مرز تباهی کشانده بودند و عواقب گناهان پدرشان را متحمل می شدند.. بنابراین آنها به این فکر افتادند که خداوند شخصاً «گناهان پدران را بر فرزندان زیارت می‌کند».,خشم خود را برای گناهان اجداد مرده خود تخلیه می کند. تقصیر آنها نبود; هیچ کاری نمی توانستند در مورد آن انجام دهند; و منصفانه نبود!

اما این درست نبود.

ترمیم - ضربان قلب خدا

خدا بر بنی اسرائیل به خاطر گناهان پدرشان خشمگین نشد: اما چون آنها را تداوم می بخشیدند (و انواع مختلف خود را اضافه می کنند). این چرخه معیوب است که اغلب از یک مثال بد والدین ناشی می شود. بچه ها قربانی می شوند, سپس به قربانی شدن ادامه دهید, در تمام این مدت خود را به این دلیل توجیه می کنند که این همان کاری است که والدینشان با آنها کردند.

آره, آنها از عواقب طبیعی گناهان پدرشان رنج می بردند: و مسیر ترمیم آسان نخواهد بود. اما قلب خدا نسبت به ما همین است, مهم نیست چقدر فرو رفته ایم, او می خواهد دوباره ما را بزرگ کند. و بنابراین او ضرب المثل "انگور ترش" را رد می کند و این پیام را در حزقیال بیان می کند., فصل 18.

مردی که عادلانه و درست را انجام می دهد عادل است; و حتما زنده خواهد ماند. (نه 18:4-9)

اگر پسری خشن و بدکار دارد, آن پسر به خاطر بدی که انجام داده خواهد مرد. تقصیر خود پسر خواهد بود. اما اگر او به نوبه خود پسری داشته باشد که, متوجه بدی اعمال پدرش شده است, ترجیح می دهد راه خدا را برود و آن پسر مطمئناً زنده خواهد ماند. (نه 18:10-17)

کسی که گناه می کند می میرد. پسر در گناه پدر شریک نیست, و نه پدر فرزند. انصاف نیکوکاران به آنها نسبت داده می شود, و شرارت بر آنها متهم شده است. (نه 18:20)

اما اگر شخص شریر از راه بد خود برگردد و راه خدا را برود, آنها نمی میرند. تخلفات گذشته آنها علیه آنها محاکمه نخواهد شد. آنها به خاطر رفتار صالحشان زنده خواهند ماند. خدا اعلام می کند که از مرگ شریر لذت نمی برد: اما, بلکه, خوشحال است که توبه کنند و زندگی کنند. اما اگر شخصی رفتار صالح سابق خود را برای یک زندگی شرور ترک کند, اعمال خوب قبلی آنها دیگر چیزی به حساب نمی آید. آنها برای شرارتی که اکنون انجام می دهند خواهند مرد. (نه 18:21-24)

پس خدا التماس می کند, “خود را از شر تمام تخلفاتی که مرتکب شده اید خلاص کنید, و یک قلب جدید و یک روح جدید بدست آورید. چرا خواهی مرد, مردم اسرائیل? زیرا من از مرگ کسی لذت نمی برم, خداوند مقتدر اعلام می کند. توبه کن و زندگی کن!” (نه 18:31-32 NIV)

همانطور که بنی اسرائیل به خاطر گناهان خود و پدرشان به اسارت برده می شوند, خدا همچنان ناظر است (بازدید) آنها, و پیام آرامش و امید را برای آنها به ارمغان می آورد:

«خانه‌ها بسازید و ساکن شوید. باغ هایی بکارید و آنچه را که در آنها می روید بخورید. ازدواج کنید و بچه دار شوید. سپس اجازه دهید فرزندان شما ازدواج کنند, تا آنها نیز صاحب فرزند شوند. شما باید تعداد را افزایش دهید نه کاهش. برای خیر و صلاح شهرهایی که شما را مجبور کرده ام به عنوان زندانی بروید، کار کنید. از طرف آنها برای من دعا کنید, زیرا اگر مرفه باشند, تو هم موفق خواهی بود.

وقتی هفتاد سال بابل تمام شد, من نگرانی خود را نسبت به شما نشان خواهم داد و به قول خود برای بازگرداندن شما به خانه عمل خواهم کرد. من به تنهایی می دانم که چه برنامه هایی برای شما دارم, قصد دارد برای شما رفاه به ارمغان بیاورد نه فاجعه, برای به ارمغان آوردن آینده ای که به آن امید دارید برنامه ریزی می کند. بعد به من زنگ میزنی. شما می آیید و برای من دعا می کنید, و من به شما پاسخ خواهم داد. تو به دنبال من خواهی بود, و مرا خواهی یافت زیرا با تمام وجودت مرا جستجو خواهی کرد. آره, من می گویم, من را پیدا خواهید کرد, و من شما را به سرزمین خود باز می گردم. من شما را از هر کشور و از هر مکانی که شما را به آن پراکنده کرده ام جمع خواهم کرد, و شما را به سرزمینی که شما را از آن به تبعید فرستاده بودم باز خواهم گردانید. من, خداوند, صحبت کرده اند. (چون 29:5-7,10-14. GNB)

بنابراین, بله, ما از عواقب اشتباهات والدین خود رنج می بریم. اما این چیزی نیست که ما را تعریف کند یا سرنوشت ما را تعیین کند. این پاسخ شخصی ما به خداست, که همیشه مشتاق است به شما برکت دهد و شما را به یک رابطه عاشقانه با خودش بازگرداند, به شما کمک کند تا پیشرفت کنید و به شما امید تازه ای برای آینده بدهد.

* تطابق تحلیلی استرانگ.