در آخرین پست من (‘زندگی با خیانت') من در مورد دردی که احساس کردم وقتی افرادی را که به آنها اعتماد داشتم و تحسین می کردم به استانداردهای خود خیانت کردند صحبت کردم.. البته, من از این نظر منحصر به فرد نیستم. واقعیت این است که, اگر کسی را در موقعیت نفوذ دیده ایم که چنین توهین می کند, بیشتر ما از اعتماد مجدد به آن شخص بی میل نیستیم: ما حتی با خاطرات خود از کارهای خوب گذشته آنها دست و پنجه نرم می کنیم. ناگهان, حتی بهترین اقدامات آنها برای ما آلوده به نظر می رسد, اگر دیگران شروع به تمجید از آنها کنند، می‌پرسیم که آیا انگیزه‌های آن‌ها واقعاً صادقانه بوده است یا نه.

خدا خیلی متفاوت است

خدا واقعاً در رفتارش با ما بسیار متفاوت است. قبل از ملاقات با خدا’ که مرا به نوشتن «تبدیل شده توسط عشق» سوق داد,’ من با نگرش خود به نوشته های سلیمان مبارزه کردم, زیرا او نمونه کلاسیک کسی است که شیرین شروع کرد و ترش به پایان رسید. به عنوان یک مرد جوان, او الگوی فروتنی است, غیرت برای خدا, عشق به مردم و خرد: اما در سالهای بعد به عنوان یک زن زن, حامی خدایان دروغین, عاشق لذت و بدبین.

پس از نوشتن در مورد دگرگونی شگفت انگیز عشق او در زندگی دختر جوانی که کانون ترانه سلیمان را تشکیل می دهد., برای من دردناک است که به این فکر کنم که چگونه آن رابطه ممکن است در سالهای آخر زندگی او به پایان برسد. آیا او احساس می کرد به او خیانت شده است? می ترسم این کار را کرده باشد. و آیا او به دیدگاهی که در آهنگ ارائه کرد خیانت کرد؟? آره.

محکوم به شکست: اما دور ریخته نشده است

تلاش سلیمان برای تحقق رؤیای خود از پادشاه شبان, پادشاه عشق, از همان ابتدا محکوم به فنا بود. فقط عیسی می توانست این کار را انجام دهد. سلیمان انسانی ناقص بود, درست مثل بقیه ما. اما در حالی که غریزه من این است که از او روی برگردانم و بگویم, "چرا این باید در کتاب مقدس باشد?’ خدا این کار را نمی کند.

واقعیت این است که همه ما ناقص هستیم. اگر نوشته های سلیمان را رد کنیم, آیا مزامیر داوود را هم نکوبیم؟, که در رابطه با بثشبا مرتکب زنا و قتل شد? اگر خدا نمی‌خواست مردم را با وجود ناکامی‌هایشان برکت دهد و از آن‌ها استفاده کند، حقایق نیمه‌حقیقت ابراهیم حداقل دو برابر برای همسرش تمام می‌شد., موسی’ قتل مصری او را تا آخر عمر فراری می کرد, انکار پیتر پایان خدمت او بود, پولس هرگز شروع نمی شد و مرقس هرگز انجیل خود را ننوشت, فقط به چند مورد اشاره کنم. اگر همه آنها را حساب کنیم, نتیجه این بود که کتاب مقدس نبود, نه عیسی و نه امید.

اما خدا وقتی مردم شکست می خورند از کارشان نمی نویسد. اعمال نیک قبلی آنها حتی پس از سقوط آنها همچنان به عنوان گواهی برای ما باقی است. و آن جا که خداوند دلی متواضع می یابد, مانند دیوید یا پیتر, اگرچه ممکن است ما تمایل داشته باشیم که آن شخص را بنویسیم و آنها را به صفحات پشتی تاریخ بسپاریم, او مایل است آنها را جمع کند و دوباره با قدرت از آنها استفاده کند.