گرفتار گناهان خودمان

جایزه مار

قبلاً گفته شده است که مار یک برنامه شخصی عمیق‌تر از خرابکاری صرف در خلقت خدا داشته است.. پس انتظار داشت از گناه آدم چه سودی ببرد؟?

• خداوند آدم را حاکم و حافظ زمین قرار داده بود (Gen 1:28). خداوند به قول خود صادق است: و آن کلمه اعلام می کند که عطایا و دعوت خداوند غیر قابل برگشت است (Num 23:19, Rom 11:29). تا زمانی که آدم از خدا پیروی کرد, زمین تحت حکومت و حفاظت نهایی خدا باقی ماند. ولی, با انتخاب دنبال کردن مار, آدم به جای خدا از او اطاعت می کرد; بنابراین مار فرمانروای زمین شد. او در هنگام وسوسه عیسی آشکارا این را ادعا کرد (Lk 4:5-6), و عیسی با نام بردن از او به عنوان «شاهزاده این جهان» آن را تصدیق کرد’ (Jn 12:31). بر خلاف خدا, علاقه مار به حکومت بر زمین کاملاً خودخواهانه بود. این خبر بدی برای آدم و زمین به طور کلی بود (Gen 3:17-8, Rom 8:22).
• در چشم خدا, مار یک یاغی و جنایتکار بود. پس چرا خدا به سادگی او را نابود نکرد? یکی از متداول ترین سخنانی که از یک جنایتکار گوشه گیر شنیده می شود این است, “من حقوقم را می دانم!” خدا خدای عدالت است; بلکه از عشق و رحمت: در حالی که مار تمام این صفات را صرفاً ضعف هایی می داند که باید از آنها بهره برداری کرد. او از محبت خدا نسبت به آدم و حوا آگاه بود, و دنبال بیمه نامه بود. در حال حاضر, اگر خدا بخواهد او را قضاوت کند, او می‌توانست به گناه آدم اشاره کند و ادعا کند که خدا ظلم خواهد کرد اگر از آدم بگذرد، اما نه از خودش. و انسان بیشتر گناه کرد, هر چه پرونده او قوی تر می شد. از همین جا است که او نام دیگر خود یعنی شیطان را می گیرد - «متهم».’
• شیطان از قبل معنی کلمات را فهمیده بود, “در روزی که از آن بخورید حتماً خواهید مرد,” (Gen 2:17); زیرا او قبلاً تحت همین حکم قرار داشت. این به معنای جدا شدن برای همیشه از زندگی خدا بود. شیطان این را باور کرد, اگر خدا می خواست این مجازات را برای آدم لغو کند, او می تواند استدلال کند که عدالت مستلزم پرداختی معادل است – یا عفو خودش یا نوعی مجازات نامحدود به انتخاب خودش. اما به شیطان, از خود محوری خود کور شده است, این ایده که خدا ممکن است خود را به عنوان پرداخت ارائه دهد, کاملا بیگانه بود. او فکر می کرد که از خدا پیشی گرفته است.

طبیعت پاییز

انسان ها حیوان هستند; با همان نوع نیازها و غرایز طبیعی مانند دیگران. این امر شناسایی و درک نیازهای خلقتی را که در ابتدا برای اداره آن طراحی شده بودیم برای ما آسان تر می کند. اما چیزی که ما را بالاتر از همه حیوانات دیگر مشخص می کند توانایی ما برای شناخت خداست, استدلال کردن, پیش بینی و انتخاب های اخلاقی. بسیار بیشتر از هر حیوان دیگری ما قادریم به گونه ای عمل کنیم که بر برنامه ریزی طبیعی ما غلبه کند.

این بدان معناست که ما می توانیم از تجربیات خود درس بگیریم, عواقب بالقوه اعمال خود را پیش بینی کرده و رفتار خود را برای دستیابی به نتیجه بهتر تغییر دهید. ما این قدرت را داریم که ویژگی هایی مانند عشق را بالاتر از ملاحظات کوچکتر بدانیم - حتی, در صورت لزوم, بالاتر از امنیت و آسایش خود یا خانواده خودمان.

اما بدون حضور خدا در زندگی ما ظرفیت ما برای انتخاب اخلاقی فلج شده است, از چند جهت:

• توانایی ما برای پیش بینی عواقب انتخاب هایمان بسیار محدود است. مگر اینکه بتوانیم به حکمتی بالاتر از خودمان دسترسی پیدا کنیم, اشتباهات تا حد زیادی تضمین شده است. (اما توجه داشته باشید که این موارد تنها زمانی به شکست اخلاقی تبدیل می‌شوند که چنین حکمتی در دسترس باشد و ما آن را نادیده بگیریم.)
• بدون خدا هیچ معیار اخلاقی مطلق درست و نادرست وجود ندارد. زندگی به «بقای شایسته ترین ها» تبدیل می شود;’ جایی که «مناسب’ به عنوان تعریف شده است, "کسی که زنده می ماند,’ و "درست’ به عنوان چیزی که برای بازمانده کار می کند.
• بدون حضور خدا در زندگی ما انگیزه انجام درست را نداریم.
• بدون حضور خدا در زندگی ما قدرت انجام درست را نداریم. همانطور که بدن فیزیکی ما بدون منابع غذایی لازم قدرت خود را از دست می دهد, هوا و گرما, پس ماهیت معنوی و اخلاقی ما نیز زمانی که به خدا متصل نیستیم ضعیف می شود.
• هر کس که از آن زمان در جهان متولد شده است در جهانی فاسد شده توسط شر متولد شده است; و حتی قبل از اینکه به اندازه کافی بزرگ شوند که آگاهانه انتخاب کنند که اشتباه کنند، تحت تأثیر آن شر قرار می گیرد.

نتیجه این است که ما دوباره به حوزه "حیوانات باهوش" می لغزیم’ - هنوز هم قادر به یادگیری و انجام کارهای شگفت انگیز است: اما قادر به مدیریت صحیح طبیعت حیوانی خود محور طبیعی خود نیستیم. نتایج این را می توان در اطراف ما در اعماق ظلم دید, رذالت و بی تفاوتی نسبت به رنج دیگران که بشریت اغلب در آن فرو رفته است.

اما می توانست بدتر باشد. مهم نیست که این افراد ظالم و خشونت چقدر قدرتمند و بی رحم بوده اند, در نهایت همه آنها مرده اند; و با ظهور نسل جدید, از اعمال ناشایست خود بیمار شده اند, تلاش های تازه ای برای ساختن آینده ای بهتر انجام شده است. اما چه می شد اگر عاملان این شرارت ها جاودانه بودند?

یهوه خدا گفت, “ببین, مرد شبیه یکی از ما شده است, شناخت خوب و بد. در حال حاضر, مبادا دستش را دراز کند, و همچنین از درخت زندگی, و بخور, و برای همیشه زندگی کن…” بنابراین یهوه خدا او را از باغ عدن بیرون فرستاد, تا زمینی را که از آن گرفته شده بود، بکارند. پس مرد را بیرون کرد; و کروبیان را در شرق باغ عدن قرار داد, و شعله شمشیری که به هر طرف می چرخید, برای نگهبانی راه درخت زندگی. (Gen 3:22-24)

پس در آن روز, همانطور که خدا پیشگویی کرده بود, آدم از حضور خدا و دسترسی به درخت حیات بریده شد. این به این معنی بود که, از نظر معنوی, او قبلا مرده بود (ببینید “معنای مرگ چیست?” برای توضیح کاملتر) و, از نظر فیزیکی, او و همه نژاد ما محکوم به مرگ بودند. برای استفاده از یک تصویر مدرن, ما مانند یک لپ تاپ یا تلفن همراه بدون شارژ هستیم – مجبور به کار با باتری که به تدریج تخلیه می شود, تا زمانی که برق تمام شود و بی فایده شود.

اما این حکم اعدام واقعاً یک عمل رحمت - محدود کردن خسارت - بود تا زمانی که طرح اصلی خدا قبل از اینکه جهان را خلق کند محقق شود..

کاتالوگ شکست ها

تاریخ نسل بشر از آن زمان تا ظهور عیسی را می توان به عنوان فهرستی از شکست ها خلاصه کرد, همانطور که بشر به دنبال انواع راه های مختلف برای یافتن خوشبختی و رضایت بود. در مواقعی, تمدن های بزرگ ایجاد شد و شاهکارهای بزرگ به انجام رسید: اما همه چیز به خودخواهی ختم شد, استثمار و شکست. از جمله اینها, قابل توجه ترین از دیدگاه این مطالعه تاریخ قوم یهود است.

خداوند مردی را انتخاب کرد, ابراهیم, کسی که حاضر بود برای پیروی از خدا همه چیز را به خطر بیندازد و این کار را نشان داد, با چنین نگرشی, یک ملت بزرگ می تواند در برابر شانس های به ظاهر غیرممکن تشکیل شود. خودش را به آنها ثابت کرده است, سپس خداوند قوانین حکومتی را وضع کرد; قول دادن که, اگر آنها فقط مطیع این قوانین باشند, ملت به پیشرفت خود ادامه خواهد داد و منبع برکت برای تمام جهان خواهد شد. اما پایبندی آنها به این قوانین کوتاه مدت بود: و باقیمانده تاریخ آنها چرخه ناامیدکننده دیگری از موفقیت های گاه و بیگاه و شکست های بسیار بیشتر بود.

درس فراگیر تاریخ را می توان اینگونه خلاصه کرد: مرد, از طریق نبوغ او, می تواند طبیعت را کنترل کند: اما او نمی تواند بر خودخواهی خود غلبه کند. او می تواند بر زمین حکومت کند: اما او خودش توسط گناه خودش اداره می شود و در نهایت در معرض دستکاری مداوم همان روح فریبنده ای است که برای اولین بار او را به این آشفتگی کشاند..

بدهی پرداخت نشدنی ما

بسیاری از مردم گمان می کنند که خداوند با سنجیدن «خوبی» مردم، قضاوت خواهد کرد’ اعمال بر خلاف «بد» آنها’ آنها - و شاید در مقایسه با "بدتر" نیز فاکتور گرفته شود’ عملکرد دیگران. ما با جزئیات بیشتری در مورد مبنایی که خداوند بر اساس آن مردم را در جاهای دیگر قضاوت می کند، خواهیم دید. اما یک تمثیل از عیسی وجود دارد که کاملاً روشن می‌سازد که این ایده غیر آغازگر است.

اما چه کسی در میان شما وجود دارد, داشتن خدمتکار در حال شخم زدن یا نگهداری گوسفند, که خواهد گفت, وقتی از میدان می آید, فوراً بیا و سر میز بنشین,’ و ترجیح نمی دهد به او بگوید, شام من را آماده کن, لباس مناسب بپوش, و به من خدمت کن, در حالی که می خورم و می نوشم. پس از آن بخورید و بیاشامید»? آیا از آن بنده تشکر می کند که آنچه را که دستور داده شده انجام داد؟? من فکر نمی کنم. حتی شما نیز همینطور, هنگامی که تمام آنچه را که به شما امر شده است انجام دهید, بگو, ما بندگان بی لیاقتی هستیم. ما به وظیفه خود عمل کرده ایم.’ ” (Luk 17:7-10)

عیسی’ نکته این است که حتی اگر, از این به بعد, شما هر کاری را که خدا از شما انتظار دارد انجام می دهید, شما در وهله اول چیزی بیش از آنچه خدا انتظار داشت انجام نداده اید. شما هیچ "اعتباری" کسب نکرده اید’ که می توانید از آن برای جبران همه آن مواقعی که آنطور که باید عمل نکرده اید استفاده کنید. صرف نظر از اینکه شما یا هر کس دیگری چه کاری انجام دهید یا نه, شکست های شخصی شما بدهی های فزاینده ای ایجاد می کند که هرگز نمی توانید آن را بازپرداخت کنید.

ادامه مطلب…