Tacitus

रोमन इतिहासकार र वक्ता Tacitus (c.55-120 ईस्वी) त्यो लेख्छन्, रोमको आगो पछि 64 AD, नीरोको आदेशमा आगो सुरु भएको अफवाह थियो:

“फलस्वरूप, रिपोर्टबाट छुटकारा पाउन, नीरोले अपराधलाई बलियो बनायो र उनीहरूको घृणित कार्यहरूको लागि घृणा गर्ने वर्गलाई सबैभन्दा उत्कृष्ट यातना दिए।, जनता द्वारा ईसाई भनिन्छ. क्रिस्टस, जसबाट नामको उत्पत्ति भएको हो, टिबेरियसको शासनकालमा हाम्रा एकजना अधिवक्ताको हातबाट चरम दण्ड भोग्नुपरेको थियो, पोन्टियस पिलाट, र सबैभन्दा शरारती अन्धविश्वास, यसरी क्षणको लागि जाँच गरियो, यहूदियामा मात्र होइन फेरि फेरि फैलियो, खराबीको पहिलो स्रोत, तर रोममा पनि, जहाँ संसारको हरेक भागबाट सबै घिनलाग्दो र लाजमर्दो चीजहरू आफ्नो केन्द्र पत्ता लगाउँछन् र लोकप्रिय हुन्छन्. तदनुसार, पहिले अपराध स्वीकार गर्ने सबैलाई पक्राउ गरिएको थियो; त्यसपछि, उनीहरूको जानकारीमा, ठूलो भीड दोषी ठहरियो, सहरमा फायरिङ गर्नुको अपराध त्यति धेरै होइन, मानवजाति विरुद्ध घृणा को रूपमा. तिनीहरूको मृत्युमा हरेक प्रकारको उपहास थपियो. जनावरहरूको छालाले ढाकिएको, तिनीहरू कुकुरहरूले च्यातिए र मारिए, वा क्रसहरूमा किला लगाएका थिए, वा आगो र जलेर नष्ट भएको थियो, एक रातको रोशनीको रूपमा सेवा गर्न, जब दिनको उज्यालो समाप्त भएको थियो. नीरोले आफ्नो बगैंचा तमाशाको लागि प्रस्ताव गरे, र सर्कसमा एक शो प्रदर्शन गर्दै थियो, जब ऊ रथको पोशाकमा मानिसहरूसँग घुलमिल हुन्छ वा गाडीमा उभिएको थियो. यसकारण, चरम र उदाहरणीय सजायको योग्य अपराधीहरूका लागि पनि, त्यहाँ करुणाको भावना उत्पन्न भयो; किनभने यो थिएन, जस्तो देखिन्थ्यो, जनहितको लागि, तर एक जना मानिसको क्रूरतालाई लुकाउन, कि तिनीहरू नष्ट हुँदैछन्।” (इतिहास 15.44.)

विद्वानहरूले ट्यासिटसलाई आफ्नो समयका उत्कृष्ट इतिहासकारहरूको रूपमा स्वीकार गर्छन्. ईसाई धर्मको स्पष्ट विरोधी हुनु, उसले येशूलाई उल्लेख गरेको तथ्य’ यस तरिकामा क्रुसिफिक्सनलाई कुनै पनि सामान्य ऐतिहासिक मापदण्डहरू द्वारा अत्यन्त बलियो पुष्टिको रूपमा मानिन्छ. अर्को, निस्सन्देह ठूलो, को आगो पछि रोममा क्रिश्चियनहरूलाई नेरोको सतावटको पुष्टिको रूपमा महत्त्व छ 64 AD. औंल्याए अनुसार अन्यत्र, यस घटनाले नयाँ नियमका कागजातहरूको प्रारम्भिक मितिलाई प्रमाणित गर्न मद्दत गर्दछ.

कसै-कसैले ट्यासिटसले क्रिस्चियन स्रोतहरूबाट मात्र आफ्नो खाता लिएको सुझाव दिन्छ: तर उसले क्रिश्चियन सिद्धान्तको कुनै ज्ञान देखाउँदैन भन्ने तथ्य, तिनीहरूलाई एक अपमानजनक पंथको रूपमा हेर्दै, यसलाई असम्भव बनाउँछ. यसबाहेक, रिपोर्ट गरिएका तथ्यहरू र उहाँलाई उचित शंकाभन्दा बाहिर स्थापित भएको मान्‍ने कुराहरू बीचको भिन्नता छुट्याउन उहाँ सामान्यतया आफ्नो इतिहासमा धेरै होसियार हुनुहुन्छ।, जस्ता वाक्यांशहरू प्रयोग गर्दै, ' भनिएको छ,’ 'केहीले यसलाई रेकर्डमा राखेका छन्,’ आदि. अफवाहको लागि, र पनि, ‘मैले धेरैजसो इतिहासकारलाई पछ्याएँ,’ वा 'सबैभन्दा धेरै र भरपर्दो अधिकारीहरू,’ जहाँ उनले त्यहाँ केही विवाद भएको स्वीकार गरे. यद्यपि उहाँले येशूको बारेमा लेख्नुहुन्छ’ सादा तथ्य को रूप मा क्रूसिफिक्सन, कुनै पनि योग्यता बिना.

उनले इसाई धर्मलाई घातक अन्धविश्वास पनि भनेका छन्, र क्रिस्चियनहरू घिनलाग्दो अपराधका दोषी थिए भनी भन्छन्!

यदि येशूको बारेमा तथ्यहरूको रूपमा कुनै शङ्का अवस्थित थियो’ मृत्यु, ट्यासिटसले त्यसो भन्ने मौका सायदै गुमाए होलान्; र, रोमन इतिहासकारको रूपमा, उसले इम्पीरियल अभिलेखहरूमा पहुँच गर्न तयार हुन्थ्यो.

तर इम्पीरियल अभिलेखहरूले येशूलाई कहिल्यै बोलाउँदैनन्, 'ख्रीष्ट', र पिलातस एक प्रधान थिए, प्रोक्युरेटर होइन.

सबै Tacitus’ घेराबन्दी पछिको अवधिसँग सम्बन्धित पुस्तकहरू रहस्यमय रूपमा हराए. किन?

मुख्य लेखमा फर्कनुहोस्.