یکی از سخت ترین چیزها برای ما درک این است که واقعاً چه احساسی دارد که شخص دیگری باشد. من همسرم را از قبل می شناسم 40 سال ها; هنوز, اگرچه آموخته ام که بفهمم چیزهای خاصی وجود دارد که به او لذت زیادی می دهد و چیزهای دیگری باعث اندوه او می شود, هنوز مناطقی وجود دارد که من فقط می توانم حدس بزنم واقعاً چه احساسی دارد.

ما سعی می کنیم با یادآوری تجربیات شخصی که ممکن است باعث ایجاد احساسات مشابه شده باشد، همدلی کنیم. اما اغلب اوقات اینها با موقعیت برابر نیستند, یا حافظه آنقدر محو شده است که به اندازه کافی کمک نمی کند. با این حال در چنین مواقعی, چیزی که یک شخص معمولاً بیشتر میل می کند نصیحت نیست: اما این احساس ساده که اینجا کسی است که واقعاً می تواند احساس آنها را درک کند.

مشکل این است, من نمی توانم آنچه را که شما احساس می کنید احساس کنم زیرا من آنطور که با بدن خودم هستم با شما مرتبط نیستم. اگر انگشتم را بکوبم, من در عذاب هستم: اما اگر پایت بشکنی نمی توانم آن را حس کنم. من فقط می توانم سعی کنم همدلی کنم.

برای ما, که احتمالا به همین خوبی است. اگر ما به معنای واقعی کلمه درد اطرافیانمان را احساس می‌کردیم, من فکر می کنم, بیشتر از هر یک از ما باشد.

با این وجود, کسی هست که واقعا بفهمد.

خدا متصل است

قبل از اینکه کلمه ای بر زبانم بیاید شما آن را کاملاً می دانید, ای خداوند. (Psalm 139:4 NIV)

آیا کسی می تواند خود را در مکان های مخفی پنهان کند که من او را نبینم? خداوند می گوید. آسمان و زمین را پر نکنم? خداوند می گوید. (Jeremiah 23:24)

چشمان خداوند در همه جا است, دیدن بدی ها و خوبی ها. (Proverbs 15:3)

زیرا در او زندگی می کنیم, و حرکت کند, و وجود خود را داشته باشیم… (Acts 17:28)

ما نمی توانیم احساسات شخص دیگری را احساس کنیم, زیرا ما از نظر فیزیکی محدود هستیم و هیچ ارتباط مستقیمی با آنها نداریم. حتی برای به اشتراک گذاشتن افکارمان, ما باید از علائم یا کلمات استفاده کنیم. اما خدا همه جا هست و حتی افکار ناگفته ما را درک می کند. او فقط قادر به دیدن شما نیست: او می تواند از طریق چشمان شما ببیند. او آنچه را که شما می شنوید می شنود و آنچه شما احساس می کنید را احساس می کند.

وقتی رنج می بری, او رنج می برد.

کتاب مقدس نمونه بارز این اصل را شامل می شود.

در مقابل شما, شما فقط, آیا گناه کردم و آنچه را که در نظر تو بد است انجام دادم؟, به طوری که وقتی صحبت می کنید حق با شما ثابت می شود و وقتی قضاوت می کنید توجیه می شوید. (Psalm 51:4 NIV).

این سخنان از دعای پادشاه داوود است، هنگامی که او به تازگی با ناتان نبی به خاطر رابطه اش با بثشبا مواجه شده است.. دیوید, با دیدن این زن زیبا, از اختیارات خود برای احضار او به کاخ خود سوء استفاده کرده بود. این در حالی بود که او همسر اوریا بود, یک افسر مورد اعتماد و شجاع در ارتش داوود, که در همان لحظه جان خود را در خدمت داوود به خطر انداخته بود. وقتی باردار شد, دیوید ابتدا سعی کرد طوری جلوه دهد که انگار اوریا پدر است. زمانی که آن طرح شکست خورد, او دستور داد که اوریا باید عمداً در جنگ قربانی شود. (برای داستان کامل رجوع کنید 2 Samuel 11:2 – 12:25.)

بنابراین این آیه واقعاً من را آزار می داد. من می توانستم ببینم که مسئله بزرگ است, تا آنجا که به خدا مربوط می شود, خیانت داوود به اوریا بود. اما چگونه ممکن است این یک گناه تنها در برابر خدا باشد? چه برسد به اوریای بیچاره? اگر می دانست چه دیوید, پادشاه او, که خیلی به او ارادت داشت, پشت سرش انجام می داد - یا اگر در آخرین لحظاتش بود, همانطور که او در حال مرگ در میدان جنگ دراز کشیده بود, او می دانست که این امر به دستور صریح داوود بوده است, که خود اوریا برای فرمانده لشکر داوود برده بود - این چه عذابی برای او ایجاد می کرد?

اما این چیزی است که این داستان را بسیار مهم می کند. اوریا در مرگش هیچ درد خیانت را احساس نمی کرد زیرا او نمی دانست کاری که دیوید کرده بود. اما خدا آن را می دانست و احساس می کرد; و او آن را به همان اندازه شخصی گرفت که گویی این عمل برای خودش انجام شده است. و دیوید, یک بار خداوند او را با عظمت کارهایی که انجام داده بود مواجه کرد, نیز متوجه این موضوع شد; و این دعای خارق العاده را به زبان آورد, در برابر تو, شما فقط, آیا من گناه کردم و این بدی را در نظر تو انجام دادم؟’

توجه داشته باشید که این بدان معنا نیست که خدا معمولاً تنها قربانی اعمال ناشایست ما است. کتاب مقدس حاوی آموزه های زیادی در مورد پذیرش مسئولیت تأثیر اعمال ما بر دیگران است, و تا آنجا که ممکن است به آنها استرداد بدهند. اما چیزی که نشان می‌دهد این است که او چقدر درد ما را کاملاً احساس می‌کند - حتی بیشتر, در مواقعی, نسبت به خودمان. عیسی در مَثَل گوسفندان و بزها نیز به همین نکته اشاره می کند Matthew 25:31-46; "به اندازه ای که شما انجام دادید (یا نکرد) آن را به یکی از کمترین ها انجام دهید … تو با من کردی’

هر شادی که تا به حال احساس کرده اید, او با شما احساس و شادی کرده است. و هر جراحت و توهینی که تا به حال متحمل شدید, او هم رنج کشید. نه تنها اینطور, اما او همچنین تمام ناامیدی و دردهایی را که باعث شد کسانی که به شما صدمه زدند تبدیل به آنچه بودند و آنچه انجام دادند را انجام دهند احساس و درک کرد.. چجوری باید باشه, به عنوان خدا, در واقع تمام امیدها را احساس کنم, ترس ها, شادی ها و رنج های هر انسانی در این سیاره? من حتی نمی توانم شروع به تصور کنم: اما, خوشبختانه, از من انتظار نمی رود.

اتصال یک خیابان دو طرفه است

خالقیت

زمانی که فرزندان من برای اولین بار به دنیا آمدند، قادر به درک اینکه من کیستم یا احساس من نسبت به آنها را نداشتند: اما همانطور که آنها رشد کردند, بسیار لذت بخش بود که دیدم آن حس رابطه در حال رشد است, و بخواهم دستشان را دور گردنم بیندازند و بگویند, 'دوستت دارم, بابا’ من در واقع کار زیادی برای آوردن آنها به دنیا انجام ندادم. همسرم خیلی بیشتر کار کرد: با این حال، هر دوی ما اساساً تماشاگر یک روند شگفت‌انگیز بودیم که کنترل مستقیم بسیار کمی بر آن داشتیم. با این حال، آن پیوندهای وابستگی متقابل باعث شده است که بخش زیادی از زندگی خود را روی آنها سرمایه گذاری کنم; و, با اینکه الان استقلالی هستند, آنها برای من بسیار مهم باقی می مانند.

من همچنین یک بار سگی داشتم که با هر دو لگن ناقص به دنیا آمد. مجبور شدم مجوز دو عملیات شدید را صادر کنم که آن را برای ماه‌ها فلج می‌کرد: اما با چشم انداز نهایی یک زندگی طولانی و فعال. در آن ماه ها, من این توله سگ را با تأسف در مورد آن مکان تماشا کردم, و کاری که کرده بودم قلبم را پاره کرد. او همیشه از رفتن به دامپزشکی بعد از آن می ترسید (هر چند او هرگز نشانی از بی اعتمادی به من برای بردن او به آنجا نشان نداد). آرزو داشتم بتوانم به او توضیح دهم که چرا کاری را انجام داده ام: اما تنها کاری که می‌توانستم بکنم این بود که او را دلداری بدهم تا زمانی که بالاخره می‌توانست مانند یک خرگوش بپرد تا فریزبی محبوبش را بگیرد..

در هر دو مورد, متوجه شدم خیلی بیشتر از میل به درک کردن دارم, مشاهده و وارد زندگی آنها شود. آنچه من بیش از همه به دنبال آن بودم این بود که یک رابطه دو طرفه از عشق و درک متقابل داشته باشم. توانایی خودم برای درک و شکل دادن به زندگی آنها محدود بود: با این حال، تا آنجا که زندگی من با زندگی آنها گره خورده بود، متوجه شدم که این تمایل را دارم نه فقط درک احساس آنها, بلکه بتوانیم به طور معناداری با آنها ارتباط برقرار کنیم.

من هرگز نتوانستم به سگم توضیح دهم, البته; اگرچه از سال‌های پر از سرگرمی با هم لذت بردیم. اما رابطه من با فرزندانم همچنان عمیق تر می شود زیرا ما اکنون تجربیات آنها را از شادی ها و آزمایش های والدین به اشتراک می گذاریم..

آیا منطقی نیست که فکر کنیم خدا به همین ترتیب مایل است با آن موجوداتی که ظرفیت آگاهی آگاهانه را به آنها داده است، یک رابطه معنادار دو طرفه داشته باشد., درک و عشق? و آیا منطقی نیست به این نتیجه برسیم که خدایی که قادر به شناخت هر اندیشه ماست، باید این توانایی را داشته باشد که با هرکسی که مایل است چنین رابطه ای برقرار کند.?

آیا زن می تواند کودک مکیدن خود را فراموش کند؟, که بر پسر شکمش دلسوزی نکند? آره, اینها ممکن است فراموش کنند, با این حال من شما را فراموش نمی کنم! (Isaiah, 49:15)

عیسی, در تمثیل معروف خود از پسر ولگرد, خدا را به عنوان پدر به تصویر می کشد, توسط پسرش طرد شد, که با این وجود همچنان به تماشای او ادامه می دهد و به بازگشت خود امیدوار است. تا اینکه یک روز, دیدن او در دوردست, کرامت شخصی خود را به باد افکند و دوید و روی گردنش افتاد و او را بوسید,’ (Luke 15:20).

آیا شما اتصال را می پذیرید؟?

در گذشته, اگر پولی برای تماس تلفنی نداشتید می توانید با اپراتور تماس بگیرید; او سپس با فردی که می خواستید با او صحبت کنید تماس گرفت, توضیح داد که چه کسی تماس می گیرد, و پرسید, "آیا اتصال را می پذیری؟?’ هزینه ای در بر داشت (اگرچه معمولاً سود آن بسیار بیشتر از هزینه است): بنابراین تماس هرگز بدون رضایت گیرنده وصل نشد.

هیچ چیز نمی تواند خدا را از دانستن همه چیز در مورد شما باز دارد: اما انتخاب در مورد داشتن یک رابطه دو طرفه با شماست. هزینه دارد. این شامل یادگیری این است که چیزها را همانطور که خدا می بیند ببینیم – و این گاهی اوقات می تواند سخت باشد. اما مزایای آن بسیار بیشتر از هزینه است. و خود خدا بهای بسیار بالاتری از آنچه در اینجا مطرح کردم پرداخت کرده است تا این امکان را برای ما فراهم کند. اما این موضوع برای پست دیگری است…