چرا شاگردان شگفت زده شدند?

اغلب ادعا می شود که شاگردان, عیسی از رستاخیز قریب الوقوع خود خبر داده است, به سادگی نمی توان قبول کرد که این واقعاً می تواند پایان باشد; و چنان خود را فریب دادند که باور کنند عیسی هنوز زنده است. با این حال, این با شواهد عهد جدید در تضاد است, همانطور که در زیر بحث شده است.

شاگردان انتظار رستاخیز نداشتند.

آ) اناجیل پیوسته این را به ما می گویند, اگرچه عیسی مرگ و رستاخیز او را پیشگویی کرده بود, شاگردان به طور کامل متوجه صحبت های او نشدند و وقتی خبر را شنیدند آن را باور نکردند (به عنوان مثال. کوه 16:21-3, 17:22-3, 20:17; MK 16:11,13,14; Lk 24:11,25; یوحنا 2:19, 16:16-32, 20:2,25).

ب) شاگردان عیسی را مسیح می دانستند (مسیح) یوحنا 1:49, یوحنا 6:69, کوه 16:16 [MK 8:27, Lk 9:20], یوحنا 11:27, Lk 24:21. مشکل این بود, مانند یهودیان به طور کلی تا به امروز, تصور آنها از مسیحا به عنوان یک نجات دهنده پیروز بود که کشورش را از ظلم خارجی رها می کرد. به تفکر یهودی, یک مسیح مرده اصلاً مسیح نبود. عیسی’ مرگ انتظارات آنها را بر باد داده بود و ثابت کرده بود که اشتباه می کنند. از این رو سرخوردگی آشکار دو شاگرد در جاده Emmaus است, با وجود اینکه آنها قبلاً داستان زنان را شنیده بودند (Lk 24:17-24).

ج) اگرچه معجزات معدودی از رستاخیز در عهد عتیق ثبت شده است, دلهره عمومی در عیسی’ روز, به اندازه مال ما, این بود که مرده ها زنده نمی شوند. به طور خاص, اگرچه عیسی خود دو مرده را زنده کرده بود, هیچ کس جز به وسیله پیامبری توانا برانگیخته نشده بود – و پیامبرشان مرده بود: هیچ کس تا به حال خود را بزرگ نکرده بود.

د) نگرانی زنان این بود که وقت نداشتند عیسی را به خاک بسپارند (جسد تا غروب از صلیب بیرون نیامده بود, همانطور که قبلا ذکر شد). آنها در آخر هفته وقت خود را صرف تهیه ادویه کرده بودند تا بتوانند پس از پایان سبت کار را تمام کنند. (MK 16:1, Lk 23:56-24:1).

برگشت به مقاله اصلی.

قبول رستاخیز غیر فیزیکی برای آنها آسانتر از معاد فیزیکی بود.

آ) اگرچه تفکر سنتی یهودی به روح توجه داشت, روح و بدن به عنوان یک کل یکپارچه, و صدوقیان هر گونه امکان وجود روحانی جداگانه یا هر رستاخیز را انکار کردند, فریسیان, عیسی در این موضوع با آنها طرف شد, تصدیق کرد که روح پس از مرگ زنده ماند. عهد عتیق شامل روایتی از رویارویی بین شاه شائول و روح ساموئل است (1 سام 28:11-9). این عقیده در عیسی نیز منعکس شده است’ تمثیل شیرجه و لازاروس (Lk 16:19-31). نمونه های دیگری نیز می توان ذکر کرد.

ب) به طور قابل توجهی اناجیل نشان می دهد که شاگردان’ افکار خود به طور طبیعی به این نوع تفسیر گرایش داشتند. ما می توانیم این را در روایت راه رفتن عیسی روی آب ببینیم; اولین فرضی که گفته می‌شود این بود که روحی را می‌دیدند (کوه 14:26 [MK 6:49, Lk 24:37]). به همین ترتیب, ما گزارش تغییر شکل را داریم, جایی که عیسی در حال گفتگو با موسی و الیاس دیده می شود (کوه 17:3 [MK 9:4, Lk 9:30]). (نکته ای که در اینجا باید به آن توجه کرد این است, صرف نظر از آنچه شما از وقایع معجزه آسایی که شرح داده شده است, آنها هنوز هم به ما بینشی از طرز فکرشان می دهند.)

برگشت به مقاله اصلی.