مسئولیت پذیری رسولی

یکی دیگر از استدلال‌های اصلی علیه این ادعا که نویسندگان انجیل گزارش‌های خود را اصلاح کرده‌اند این است که این فرآیند باید در طول حیات رسولان رخ می‌داد..

اگر رسولان در این فرآیند اغفال می‌کردند، مسئول تغییر عمدی و آگاهانه تعالیم استاد خود بودند.. با این حال، اینها مردانی بودند که آماده بودند جان خود را برای شهادتشان فدا کنند. دست‌کم برخی به ناچار به شدت علیه چنین تلاشی صحبت می‌کردند. و حتی اگر این کار را نکرده بودند, دشمنان مسیحیت به سرعت به چگونگی تغییر داستان اصلی اشاره می کردند. با این حال هیچ سابقه ای از چنین اختلافی در قرن اول وجود ندارد.

کسانی که از این دیدگاه حمایت می کنند، از ما می خواهند که این را باور کنیم, به نحوی, همه این سوابق بی رحمانه و با موفقیت سرکوب شدند. با این حال مسیحیت در آغاز نیمه دوم قرن اول به طور گسترده گسترش یافت, غیر عملی کردن چنین سرکوبی.

اسناد NT در واقع به برخی از زمینه‌های اختلاف نظری در سال‌های بعد اشاره می‌کنند. این موضوع که آیا مسیحیان باید از مقررات عهد عتیق پیروی کنند یا نه، یک مسئله مهم بود, مثلا, و اشارات زیادی به آن شده است. اما تنها ذکر اختلاف با توجه به اناجیل یا حقایق اساسی عیسی’ زندگی و تدریس در این دوران مربوط به افراد معدودی است, به دور از خود حوادث. به عنوان مثال, 1 جان 4:2-3 و 2 جان 1:7 فریبکارانی را ذکر کنید که منکر آمدن عیسی در جسم شدند: اما واضح است که این نشان دهنده انکار باور پذیرفته شده مسیحی است و تقریباً به طور قطع کنایه ای از بدعت گنوسی است که در یونانی ظاهر شد., به جای یهودی, محافل در اواخر قرن اول.

آنهایی که گفتند قیامتی در آن نیست 1 کورینتیانس 15 و 2 تیم 2:17-18?

به همین ترتیب, سوابق زیادی از اختلافات اعتقادی وجود دارد, بدعت ها, و غیره, در اسناد باقی مانده کلیسا از قرن دوم به بعد. بنابراین, اینکه هرگونه تغییر قابل توجهی در آموزه مسیحی بدون باقی ماندن هیچ ردی از مناقشه ای که به ناچار منجر به آن می شد، اتفاق افتاده است، فقط قابل اعتماد نیست..

برگشت به مقاله اصلی.